Πέρσι ο Σκάι “μας” παρουσίασε τους Μεγάλους Έλληνες. Όλα καλά και άγια, όσον αφορά στην πληροφόρηση τουλάχιστον, γιατί η σκηνοθεσία κυμάνθηκε, για τα γούστα μου, από αξιοπρεπής μέχρι παιδαριώδης. Το συναίσθημα που αποκόμιζες από αυτή τη “μεγαλειώδη” παραγωγή ήταν περίπου της εθνικής περηφάνειας, παλιγενεσίας, ένα πράγμα σαν εθνική ανάταση, σαν τη μύτη που σηκώθηκε και χτύπησε ταβάνι, αλλά όλο αυτό αμπαλαρισμένο με τη “σοβαρότητα” που διακρίνει τον σταθμό. Παρακολούθησα το πρώτο, το δεύτερο και στο τρίτο επεισόδιο, όπου η Σία Κοσιώνη παρουσίαζε τον Θ. Κολοκοτρώνη, βάρεσα ολίγη από μπιέλες τη στιγμή που τα νεανικά χρόνια του στρατηγού παρουσιάστηκαν σε ένα μπαρ της Τρίπολης, για να “δέσουμε” στο μυαλό μας, ότι ναι, ο στρατηγός υπήρξε νέος, δεν ήταν πάντα με τη μουστάκα και τη φουστανέλλα όπως τον γνωρίζουμε από τις διάφορες απεικονίσεις στα βιβλία της Ιστορίας. Ξεπέταξα το επεισόδιο με τον Μ. Αλέξανδρο γιατί με εκνεύριζε ο παρουσιαστής, αγνόησα τους “μαθητές” της Π. Ζούνη στο πρώτο επεισόδιο, αλλά το αποκορύφωμα του εγχειρήματος, η νύχτα της μεγάλης ψηφοφορίας, ήταν για μένα ίσως η χειρότερη στιγμή της παραγωγής αφού το εύρημα να βγαίνουν οι παρουσιαστές ως εκπρόσωποι των προσωπικοτήτων και οι κάρτες τύπου “Είμαι ο Πλάτωνας ψηφίστε με” ήταν τουλάχιστον προσβλητικές για πρόσωπα τέτοιου βεληνεκούς. Γενικά η ιδέα του διαγωνίζεσθαι δεν μου είναι αρεστή, παρόλο που σαν άνθρωπο με κόβεις χαλαρά για ανταγωνιστικό. Όταν όμως έχεις να κάνεις με πρόσωπα σαν αυτά των Μεγάλων Ελλήνων, τότε το εγχείρημα θεωρώ πως γίνεται αποκρουστικό.
Περνώντας ο καιρός, άρχισα να σκέφτομαι ξανά αυτή την παραγωγή και το τι μπορεί να επιφέρει στον ήδη ψωνισμένο Ελληνάρα, τον Ελληναρά που συνήθως δεν είναι αρεστός στο προφίλ των ανθρώπων του Σκαι. Τι έχεις λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Ένα είδος ανθρώπου, κατά κύριο λόγο ημιμαθή, που αρέσκεται να μιλάει για το παρελθόν της χώρας του, μη αναγνωρίζοντας ποτέ ότι δεν έχει καμία άμεση σχέση με τους Έλληνες που δημιούργησαν τον πολιτισμό για τον οποίο νιώθει υπερήφανος. Ο Ελληναράς αρκείται στο ότι γεννήθηκε σε αυτόν τον άμοιρο τόπο, ότι ο ίδιος δεν θα προσφέρει τίποτα στον πολιτισμό του, δεν τον πολυαφορά, του είναι αρκετό ότι κάποτε, κάποιοι που έζησαν εδώ μεγαλούργησαν. Δεδομένης αυτής της πραγματικότητας, που ισχύει δυστυχώς για τη μεγαλύτερη μερίδα των Ελλήνων, πιστεύω πως η περσινή ενέργεια του Σκαι, παρόλη την καλή πρόθεση, έρχεται να ενισχύσει την ψευτοπερηφάνεια του, να φουντώσει το ψεύτικο όραμα μιας Ελλάδας που συνεχίζει να έχει τη λάμψη του παρελθόντος, να τον πείσει ότι καλά κάνει και πιστεύει ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού και πως διαφέρει από τον Άγγλο, Γάλλο, Γερμανό, Αμερικανό… Ο Σκαι, θα μου πείτε, προσπαθεί να αλλάξει κάτι, έστω και η προσπάθεια μετράει. Σαφώς. Όσο και αν διαφωνεί κανείς με τον τρόπο και ίσως με το αποτέλεσμα, είναι καλύτερο από το να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και να βλέπουμε μόνο τα χάλια μας. Κι εδώ αρχίζει η κουβέντα να γίνεται βαρετή, γιατί πάλι θα καταλήξουμε ότι τέτοιου είδους “επιμόρφωση” πρέπει να είναι κατά πρώτο λόγο κρατική και μετά ιδιωτική υπόθεση. Και στη συνέχεια θα πάμε στο θέμα της εκπαίδευσης, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και η συζήτηση θα καταλήξει ατελέσφορη, γιατί όπως γνωρίζουμε πλέον όλοι, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι σύντομα. Γι’ αυτό προς το παρόν παραμένω στην “επιφάνεια” του θέματος. Γιατί το “εις βάθος” οφείλουν να το ερευνήσουν οι κρατούντες κι όχι εγώ και εσείς, οι απλοί ιδιώτες.
Με την ίδια δυσοίωνη σκέψη αντιμετωπίζω και το φετινό I LOVE GR. Πόλεις και χωριά διαγωνίζονται μεταξύ τους. Τον λόγο δεν καταλαβαίνω. Θα ψηφίσει ο κόσμος μεταξύ Τήνου και Ιωαννίνων, για παράδειγμα, για ποιο λόγο; Ποιο είναι το πιο όμορφο μέρος; Πιο φιλόξενο; Τι; Όλοι οι κάτοικοι κάθε μέρους σε ένα σακί; Όλα τα μέρη στον πάγκο του χασάπη της δημοσκόπησης μέσω ψηφοφορίας; Και τι; Στο τέλος οι κάτοικοι του ψ μέρους που κέρδισε θα είναι πιο εθνικά υπηρεήφανοι από τους άλλους; Κακώς εννοούμενη άμιλλα μου φαίνεται η όλη ιδέα. “Βάλτε τα καλά σας και ανταγωνιστείτε με την αντίπαλη πόλη. Αν ήσασταν μια φορά τοπικιστές και αυτιστικοί γίνεται επί δέκα τώρα.” Έτσι μου φαίνεται ότι λέει αυτή η ενέργεια. Δεν ενισχύει απλά το εθνικό συναίσθημα, όπως η περσινή, αλλά το τοπικό. Αν κάτι πάει πίσω τον Έλληνα σήμερα, είναι ότι αντί να κοιτάει προς τα ΈΞΩ, για να ξεστραβωθεί όχι να αντιγράψει-αυτό το κάνει ήδη, του λέει να κοιτάξει ακόμη πιο πολύ προς τα ΜΕΣΑ, και να απορροφηθεί ακόμη περισσότερο από τον …καθρέπτη του. Κι ως γνωστόν ο καθρέπτης από αυτογνωσία πάσχει , άσε που δεν φέρνει και πολλές αντιρρήσεις.
Και η φοβερή αντίφαση. Επειδή τυγχάνω φανατικός ακροατής του Σκαι τα τελευταία χρόνια, όλη μέρα βομβαρδίζομαι από τα κακώς κείμενα αυτής της χώρας – δεν θα τα αναλύσω εδώ, ο Σκαι καλύπτει δεκάδες διαφορετικά θέματα κάθε μέρα – πως είναι δυνατόν, αυτό το κάκιστο πρόσωπο που παρουσιάζει να μεταμορφώνεται σε ένα “Αγαπώ την Ελλάδα”; Γιατί ο Τηνιακός- για παράδειγμα- που κλέβει τον τουρίστα το καλοκαίρι – στο φαί, το ποτό, την σεζ λονγκ στην παραλία- πιθανότατα θα είναι αυτός που εκπροσωπεί τον τόπο του σε αυτή την εκπομπή. Δεν θα είναι άλλος, θα είναι ο ίδιος που αποτελεί την εθνική μας ντροπή κάθε καλοκαίρι.
διαγωνιστείτε για το ποιος είναι καλύτερος τραγουδιστής, μάγειρας, μοντέλο, αγρότης καβλωμένος αλλά ποτέ δικαιωμένος.
and i find it kind of funny, i find it kind of sad.
διαγωνιστείτε, λυγίστε το κουταλοπίρουνο, νικήστε τις 5ο ξανθιές, τις 40 ηλίθιες ή ό,τι άλλο.
the dreams in which i’m dying are the best i’ve ever had
διαγωνιστείτε για το ποιος θα βγάλει τα περισσότερα άπλυτα στη φόρα on camera,ποιανού η ιστορία θα ξεφτιλίσει περισσότερο το σόι του και όσους ξέρει γύρω του, πείτε την αλήθεια με ορό ή και χωρίς, κερδίστε πλούσια δώρα, κερδίστε, κερδίστε.
I find it hard to tell you, cause i find it hard to take
διαγωνιστείτε για το ποιος θα κάνει πιο πλούσια την κάθε Τατιάνα, Βίκυ κ.ο.κ. διαγωνιστείτε, αυτό το πηγάδι, δεν έχει πάτο, μπορείτε πάντα να πάτε και λίγο πιο κάτω.
when people run in circles it’s a very very mad world
με διάθεση αυτοκριτικής η Άννα “μας” σε αυτή την αφίσσα. “απέτυχε η διεθνής καριέρα”, σκέφτηκε. “ας γυρίσω λοιπόν στα βλαχαδερά να πουλήσω μούρη, τι ξέρουν αυτοί άλλωστε από glam; ενώ εγώ, που έχω φάει τα μπούτια μου να τρίβομαι στη ρουχατζου του Sex and the City, το παίζω στα δάχτυλα το glam”. και η αυτοκριτική συνεχίζεται με τους συμμετέχοντες στο Faboulous Show. γιατί αν δεν ξέρει η Μαριώ τι εστί Fabulous, ποιος ξέρει, η Beyonce; κατά τη Βίσση η μια που ξέρει απο fabulous είναι η Μαριώ και οι άλλοι είναι η Μπλε.δυστυχώς η προσγείωση στην ελληνική πραγματικότητα είναι πολύ οδυνηρή! στο Ελλάντα, η πίστα τα τρώει όλα, από γνήσιες φωνές (Μαριώ) μέχρι αποτυχημένες διεθνείς καριέρες.
yes, i m back.
καθυστερημένα, έστω, υποκλίθηκα στο τεράστιο ταλέντο του Σων Πέν. ξανά!
αρέσκεται στις διασκευές του υλικού της από νεότερους η κα Γαλάνη. “δίνει ευκαιρίες” στα παιδιά του ελληνικού ροκ να ακουστούν από το πλατύ κοινό μέσω των πεπαλαιωμένων επιτυχιών της. η δουλειά κυκλοφόρησε μέσω του Σκαι και απ’ ότι ακούω υπάρχει και στα περίπτερα.
αυτό το πασπαλισμένο με λουκουμόσκονη ψεύδος είναι ένα ακόμη δείγμα της φτώχιας των ημερών που ζούμε. η κα Γαλάνη έχει πολλά χρόνια να πάρει υλικό στα χέρια της και προφανώς πρότεινε στον Σκαι μια ανακύκλωση μια που το γνωστό μέσο ασχολείται επιμελώς με ό,τι οικολογικό. το cd δεν θα το αγοράσω. όσα κομμάτια άκουσα στα “εντεχνα” ραδιόφωνα ήταν πληκτικά αναμασήματα, λογική που με βρίσκει αντίθετο στο θέμα “διασκευή”. αυτή την έννοια την ορίζω πολύ διαφορετικά. διασκευάζω σημαίνει αλλάζω αλλά και προσθέτω αξία στο πρωτότυπο υλικό. και το “μια από τα ίδια” της Γαλάνη δεν είναι στο μενού μου.
μου αρέσει το Υπουργείο Υγείας. ναι, ναι! μου αρέσει πολύ! έχει μία εσάνς ψύχραιμης πολιτικής που κάπως μου κάνει πολύ ευρωπαική και ρε παιδί μου γουστάρω. άκουγα χτες ένα ρεπορτάζ για τα νέα “θύματα” του ιού στην Ελλάδα που πλέον έχουν ξεπεράσει τα 100 και άκουσα με πολύ ψύχραιμο ύφος και την ανακοίνωση του υπουργείου που ανέφερε ότι προβέπεται η έξαρση της μετάδοσης του ιού να κορυφωθεί το φθινόπωρο που πέφτουν και οι πολλές ιώσεις. μου άρεσε που η ανακοίνωση έγινε με ένα certain coolness, ούτε υστερίες ούτε τίποτα. θα μολυνθείτε περισσότεροι το φθινόπωρο. άρα; άρα μην βιάζεστε, χαλαρώστε κι απολαύστε τις διακοπές σας τώρα, κι από το φθινόπωρο, έχει ο Θεός. σιγά τώρα! μην το κάνουμε και θέμα! και τι έγινε που άρχισε να κάνει και τις μεταλλάξεις του ο ιός; δεν θα αγχωθούμε κιόλας. σε μια χώρα συνέβη μόνο και μόνο σε έναν διαπιστώθηκε η μετάλλαξη. μέχρι να έρθει αυτός σε επαφή και να κολλήσει κάποιος κι αυτός ο κάποιος να έρθει σε επαφή με τον άλλο κάποιο που θα έρθει στη χώρα μας ουουουουου καλά είσαι! βάλε από Χριστούγεννα και μετά. γι΄αυτό σου λέω, τι άγχεσαι!
οκ, κατανοώ ότι 500 άνθρωποι είναι στο δρόμο (όχι τα μεγαλοκεφάλια, αυτοί πάντα βολεύονται) και ειλικρινά λυπάμαι γιατί είναι και δύσκολοι καιροί να βρεις δουλειά σε έναν (ακόμη) χώρο που έχει αρχίσει να τον επηρεάζει η κρίση. αλλά φίλτατοι νισάφι. 3 μέρες τώρα δεν ακούς τίποτα άλλο σε όλα τα Μέσα. στιγμές-στιγμές νομίζεις ότι γκρεμίστηκε ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας μας, ότι πήραν οι Τούρκοι την Αθήνα. δηλαδή, ΕΛΕΟΣ. δεν είναι οι πρώτοι και μοναδικοί εργαζόμενοι που βρέθηκαν στο δρόμο! μήνες τώρα ακούμε για εταιρίες που είτε κλείνουν είτε απολύουν με το τσουβάλι κόσμο. και αυτοί θα πεινάσουν! όχι μόνο οι απολυμένοι της Γιάννας.
άκουσα τον αντιπαθέστατο Σόμπολο στην χθεσινή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα να φωνάζει (ως όριζε η θέση του) “δεν πάει άλλο”. γιατί δεν πάει, φίλτατε; οι απολύσεις στα μήντια μόλις άρχισαν! τι πίστευες εσύ κι οι όμοιοι σου ότι επειδή κρατάτε ένα μικρόφωνο ή γράφετε σε ένα έντυπο ότι θα έχετε καλύτερη τύχη και θα τραφείτε με παντεσπάνι αντί για ψωμί όπως οι υπόλοιποι πληβείοι;
η μόνη διαφορά είναι ότι οι εργαζόμενοι στον τύπο έχετε τη δυνατότητα να ακουστεί περισσότερο η διαμαρτυρία σας από τους συναδέλφους σας που φοβούμενοι μην τους αγγίξει κι αυτούς το φάντασμα της Κρίσης θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ασκήσουν πιέσεις μήπως κι αλλάξει η κατάσταση. αλλά αυτό μονομερώς κι όσο αφορά τον κλάδο σας. για τους υπόλοιπους αρκείστε στα “γεμίσματα” που χρειάζονται τα δελτία ειδήσεων για την συγκινησιοθηρία που ανεβάζει την τηλεθέαση.
είναι κάτι σαν τέλος. παρατεινόμενο, επίπονο, δύσκολο, δύστροπο.
είναι κάτι σαν τέλος. ερμητικό, σιωπηλό, μονόχνωτο, μη αναστρέψιμο.
είναι κάτι σαν τέλος. επαναληπτικό σαν όπλο στον κρόταφο που περιμένει ένα σου λάθος για να φύγει η σκανδάλη και να ξεκινήσει η αμετάκλητη πορεία της σφαίρας προς τον κρόταφο.
οι φίλοι σου δυσκολεμένοι, κουρασμένοι, κλείνονται στο καβούκι τους μήπως και επιβιώσουν ψυχικά μια ακόμη μέρα.
η μέρα. τη σπρώχνεις να περάσει, να τη διαδεχθεί η επόμενη μην ξέροντας όμως τι ακριβώς περιμένει να συμβεί. τι ν΄αλλάξει.
τι ν΄αλλάξει; έχεις δοκιμάσει-πιθανότατα-τα περισσότερα πράγματα που μπορεί να δοκιμάσει κανείς (δίχως να καταστρέψει το σώμα και την ψυχή του). έχεις κουραστεί να τα επανατοποθετείς στη ζωή σου προσπαθώντας να βρεις κάτι νέο μέσα στο παλιό, το έχεις πετύχει αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά ήρθε η ώρα το παλιό να μοιάζει οριστικά παλιό.
επιμένεις στις προσωπικές σχέσεις. σ΄αυτές που σε ικανοποιούν και σου δίνουν μια σταθερότητα, ανεκτίμητη ποιότητα το έχεις παραδεχτεί, αλλά δεν παύει ποτέ αυτή η σκέψη που σε τυρρανάει τις νύχτες “τι κι αν τα διέλυα όλα και ξανάρχιζα από την αρχή;”
από την αρχή; ποια θα ήταν η αρχή τώρα; η αρχή έχει την μυρωδιά του ανεξερεύνητου και του αδοκίμαστου. κι αυτή τη μυρωδιά την έχεις δοκιμάσει πολλάκις στο παρελθόν. ξέρεις πως θα σε βοηθήσει να αναθαρρέψεις για λίγο αλλά κι αυτή θα ξεθωριάσει με το χρόνο.
ο χρόνος. ναι. το πιο δύσκολο κομμάτι. είναι το μόνο πράγμα που σε κάνει να θες να φιλοσοφήσεις. ξεκινάς, αλλά σύντομα ανακαλύπτεις πως δεν φιλοσοφείς. νοσταλγείς, φίλε μου. νοσταλγείς. κι είναι αυτό το πρώτο σημάδι του πρόωρου θανάτου.
