Ιός των χοίρων, αναμείνατε το Φθινόπωρο

μου αρέσει το Υπουργείο Υγείας. ναι, ναι! μου αρέσει πολύ! έχει μία εσάνς ψύχραιμης πολιτικής που κάπως μου κάνει πολύ ευρωπαική και ρε παιδί μου γουστάρω. άκουγα χτες ένα ρεπορτάζ για τα νέα “θύματα” του ιού στην Ελλάδα που πλέον έχουν ξεπεράσει τα 100 και άκουσα με πολύ ψύχραιμο ύφος και την ανακοίνωση του υπουργείου που ανέφερε ότι προβέπεται η έξαρση της μετάδοσης του ιού να κορυφωθεί το φθινόπωρο που πέφτουν και οι πολλές ιώσεις. μου άρεσε που η ανακοίνωση έγινε με ένα certain coolness, ούτε υστερίες ούτε τίποτα. θα μολυνθείτε περισσότεροι το φθινόπωρο. άρα; άρα μην βιάζεστε, χαλαρώστε κι απολαύστε τις διακοπές σας τώρα, κι από το φθινόπωρο, έχει ο Θεός. σιγά τώρα! μην το κάνουμε και θέμα! και τι έγινε που άρχισε να κάνει και τις μεταλλάξεις του ο ιός; δεν θα αγχωθούμε κιόλας. σε μια χώρα συνέβη μόνο και μόνο σε έναν διαπιστώθηκε η μετάλλαξη. μέχρι να έρθει αυτός σε επαφή και να κολλήσει κάποιος κι αυτός ο κάποιος να έρθει σε επαφή με τον άλλο κάποιο που θα έρθει στη χώρα μας ουουουουου καλά είσαι! βάλε από Χριστούγεννα και μετά. γι΄αυτό σου λέω, τι άγχεσαι!

Για τον και τον City 99.5

οκ, κατανοώ ότι 500 άνθρωποι είναι στο δρόμο (όχι τα μεγαλοκεφάλια, αυτοί πάντα βολεύονται) και ειλικρινά λυπάμαι γιατί είναι και δύσκολοι καιροί να βρεις δουλειά σε έναν (ακόμη) χώρο που έχει αρχίσει να τον επηρεάζει η κρίση. αλλά φίλτατοι νισάφι. 3 μέρες τώρα δεν ακούς τίποτα άλλο σε όλα τα Μέσα. στιγμές-στιγμές νομίζεις ότι γκρεμίστηκε ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομίας μας, ότι πήραν οι Τούρκοι την Αθήνα. δηλαδή, ΕΛΕΟΣ. δεν είναι οι πρώτοι και μοναδικοί εργαζόμενοι που βρέθηκαν στο δρόμο! μήνες τώρα ακούμε για εταιρίες που είτε κλείνουν είτε απολύουν με το τσουβάλι κόσμο. και αυτοί θα πεινάσουν! όχι μόνο οι απολυμένοι της Γιάννας.

άκουσα τον αντιπαθέστατο Σόμπολο στην χθεσινή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα να φωνάζει (ως όριζε η θέση του) “δεν πάει άλλο”. γιατί δεν πάει, φίλτατε; οι απολύσεις στα μήντια μόλις άρχισαν! τι πίστευες εσύ κι οι όμοιοι σου ότι επειδή κρατάτε ένα μικρόφωνο ή γράφετε σε ένα έντυπο ότι θα έχετε καλύτερη τύχη και θα τραφείτε με παντεσπάνι αντί για ψωμί όπως οι υπόλοιποι πληβείοι;

η μόνη διαφορά είναι ότι οι εργαζόμενοι στον τύπο έχετε τη δυνατότητα να ακουστεί περισσότερο η διαμαρτυρία σας από τους συναδέλφους σας που φοβούμενοι μην τους αγγίξει κι αυτούς το φάντασμα της Κρίσης θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ασκήσουν πιέσεις μήπως κι αλλάξει η κατάσταση. αλλά αυτό μονομερώς κι όσο αφορά τον κλάδο σας. για τους υπόλοιπους αρκείστε στα “γεμίσματα” που χρειάζονται τα δελτία ειδήσεων για την συγκινησιοθηρία που ανεβάζει την τηλεθέαση.

“πεθαίνοντας” στα 40+

είναι κάτι σαν τέλος. παρατεινόμενο, επίπονο, δύσκολο, δύστροπο.

είναι κάτι σαν τέλος. ερμητικό, σιωπηλό, μονόχνωτο, μη αναστρέψιμο.

είναι κάτι σαν τέλος. επαναληπτικό σαν όπλο στον κρόταφο που περιμένει ένα σου λάθος για να φύγει η σκανδάλη και να ξεκινήσει η αμετάκλητη πορεία της σφαίρας προς τον κρόταφο.

οι φίλοι σου δυσκολεμένοι, κουρασμένοι, κλείνονται στο καβούκι τους μήπως και επιβιώσουν ψυχικά μια ακόμη μέρα.

η μέρα. τη σπρώχνεις να περάσει, να τη διαδεχθεί η επόμενη μην ξέροντας όμως τι ακριβώς περιμένει να συμβεί. τι ν΄αλλάξει.

τι ν΄αλλάξει; έχεις δοκιμάσει-πιθανότατα-τα περισσότερα πράγματα που μπορεί να δοκιμάσει κανείς (δίχως να καταστρέψει το σώμα και την ψυχή του). έχεις κουραστεί να τα επανατοποθετείς στη ζωή σου προσπαθώντας να βρεις κάτι νέο μέσα στο παλιό, το έχεις πετύχει αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά ήρθε η ώρα το παλιό να μοιάζει οριστικά παλιό.

επιμένεις στις προσωπικές σχέσεις. σ΄αυτές που σε ικανοποιούν και σου δίνουν μια σταθερότητα, ανεκτίμητη ποιότητα το έχεις παραδεχτεί, αλλά δεν παύει ποτέ αυτή η σκέψη που σε τυρρανάει τις νύχτες “τι κι αν τα διέλυα όλα και ξανάρχιζα από την αρχή;”

από την αρχή; ποια θα ήταν η αρχή τώρα; η αρχή έχει την μυρωδιά του ανεξερεύνητου και του αδοκίμαστου. κι αυτή τη μυρωδιά την έχεις δοκιμάσει πολλάκις στο παρελθόν. ξέρεις πως θα σε βοηθήσει να αναθαρρέψεις για λίγο αλλά κι αυτή θα ξεθωριάσει με το χρόνο.

ο χρόνος. ναι. το πιο δύσκολο κομμάτι. είναι το μόνο πράγμα που σε κάνει να θες να φιλοσοφήσεις. ξεκινάς, αλλά σύντομα ανακαλύπτεις πως δεν φιλοσοφείς. νοσταλγείς, φίλε μου. νοσταλγείς. κι είναι αυτό το πρώτο σημάδι του πρόωρου θανάτου.

Άντρας της Χρονιάς 2009

ξανά η Γιάννα! ξανά η Γιάννα! γιατί με μια κίνηση κατάφερε να αφήσει 450 ανθρώπους άνεργους. θέλει μεγάλο απόθεμα θράσους μια τέτοια κίνηση. και προφανώς λίγοι έχουν τα “κότσια” της!

πολύ θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη της Κανέλλη, του Πανούση, του Γιαννακίδη, του Νένε για όλα αυτά. τους επιλέγω από το υπόλοιπο καστ του City γιατί νομίζω ότι μόνο αυτοί θα μπορούσαν (έστω και λίγο) να εκφράσουν μια άποψη διαφορετική από τους κλασσικούς δημοσιογράφους.

Καραβέλας Talk Show

εμφανίστηκε στο Μόναχο και θέλει λένε, να μιλήσει για τις μίζες. να δώσει ονόματα και όσα περιμένει ν΄ακούσει το παραπονεμένο αυτί μας. αν συμβεί αυτό θα είναι το blockbuster της χρονιάς. η καλύτερη κωμωδία εδώ και πολλά χρόνια. παραμονές των εκλογών -που κακά τα ψέμματα κανείς δεν τις μετράει για ευρωεκλογές αλλά για πρόβα τζενεράλε των κανονικών- θα βγει να δώσει τα ονόματα όσων μιζώθηκαν από κόμματα και λοιπούς συγγενείς. δεν έχω καλύτερο. 

απορώ πώς θα κοιμούνται αυτές τις μέρες οι πρόεδροι των κομμάτων. το “ανήσυχοι” δεν μετριέται ως απάντηση μια που δεν μπορεί να καλύψει το εύρος της (διά)ταραχής τους. 

μακάρι να τα πει ο άνθρωπος. για να ξέρουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε. γιατί μόνο με τις φήμες δεν γίνεται δουλειά!

Ο φυγάς (από την τηλεοπτική σειρά, στη σειρά φυγάδων της Siemens)

διαβάζω, ακούω συνέχεια για τις φυγαδεύσεις των κύριων  συντελεστών του σκανδάλου Siemens. είναι αστείο και να το συζητάμε πλέον ότι δεν υπάρχει κράτος κατά καμία έννοια, τουλάχιστον έτσι όπως το αντιλαμβάνονται οι πολιτισμένες χώρες. ο φυγάς Καραβέλας την είδε Νότιο Αμερική, ο φυγάς Χριστοφοράκος ασθενεί στο Μόναχο και μας έχει συνδέσει με τα παλαιότερα των υποδημάτων του. κάποιος θα μου διαφεύγει από αυτούς τώρα αλλά δεν κακίζω τον εαυτό μου μια που φυγάδες είναι λογικό είναι να διαφεύγουν.

αυτό που μου προκαλεί εντύπωση είναι η αντίδραση στα μέτρα που πήρε ο ανακριτής για την οικογένεια του κου Καραβέλα. έστειλε τον εισαγγελέα για έρευνα κλπ. αυτή η κίνηση θεωρήθηκε εκδικητική από κάποιους νομικούς κύκλους (ποιους άραγε;) και σαν μέσο εκβίασης του φυγάδα. δλδ “κρατάμε την οικογένεια σου, οπότε εμφανίσου”. εγώ πάλι αναρωτιέμαι που είναι το μεμπτόν; από τη στιγμή που νομικά στέκει ας το κάνει ο ανακριτής. τι σημαίνει δεν συνηθίζεται στην Ελλάδα, όπως γράφουν στα σημερινά Νέα. τι πάει να πει δεν συνηθίζεται; δεν συνηθίζεται να ερευνούν ή και να συλλαμβάνουν έστω γι ανάκριση τα μέλη της οικογενείας του όποιου φυγά; μένουν στο ίδιο σπίτι αλλά δεν γνωρίζουν τις ύποπτες εργασίες του πατέρα; και η βίλα στην Ουρουγουάη για ποιόν είναι; και τα 5,6 εκ. ευρώ που έβαλε ο πατέρας σε τράπεζα της Ουρουγουάης, τι ήταν, προσωπικά του έξοδα; pocket money για τις πρώτες “δύσκολες χρονιές” μέχρι να στηθεί η επόμενη κομπίνα;

δεν σοβαρευόμαστε με τίποτα. με τίποτα όμως! δλδ θα έπρεπε να αρκεστούμε στην κίνηση της Ντόρας που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την αργοπορία αντίδρασης του υπουργείου της; το απολύτως τίποτα δηλαδή! τι σημαίνει πολιτική ευθύνη; κάποιος την αναλαμβάνει και μετά παραιτείται; γιατί τέτοια κίνηση φτου κακά και μακριά από τον κώλο μας, “δεν συνηθίζεται άλλωστε στην Ελλάδα”! τι σημαίνει πολιτική ευθύνη πρακτικά μπορεί να μου κάποιος; τι αντίκρυσμα έχει αυτή η ανάληψη πλην του θεαθήναι;

Susan Boyle, σας θυμίζει κάτι;

 

Αντιγράφω από την Telegraph, ένα άρθρο της Nicci Gerrard για την Susan Boyle και το φαινόμενο της ξαφνικής διασημότητας. Ο/η αρθρογράφος (νομίζω “η”) πρέπει να είναι η αντίστοιχη Πόπη Διαμαντάκου των δικών μας “Νέων”. Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το επίπεδο αυτοκριτικής και όχι απλά κριτικής που είθισται στην ελληνική δημοσιογραφία, που και όταν γίνεται ( η αυτοκριτική)  είναι περισσότερο για να μην εξεγείρει τα πλήθη παρά από πραγματική διάθεση να στραφεί η ευθύνη και προς τον ίδιο τον γράφοντα.

“Who feels ashamed? Who wants a de-tox? Who’s ready for a Campaign for Real Life?

When Susan Boyle first took part in Britain’s Got Talent, she became an international sensation overnight. Tens of millions of people have watched her on YouTube (apparently more than watched Obama’s inauguration). She has been invited on to the Larry King and the Oprah Winfrey shows. Paparazzi have camped outside her door. There are thousands of articles, tens of thousands of blogs about her. There’s a Susan Boyle fan site. You can buy a Susan Boyle T-shirt.

She’s now known as SuBo (every celebrity has to have a logo). She seemed a symbol of authenticity – in a world obsessed with appearance, here was a 47-year-old woman who wasn’t pretty, wasn’t skinny, wasn’t groomed and glossed and highlighted and buffed and plucked and tweaked and manicured and waxed and styled, but who seemed ”real”. She walked out on stage, opened her mouth and – my God, how astonishing – this woman had a nice voice. The judges looked taken aback and moved, the audience became hushed.

I watched Susan Boyle on YouTube and afterwards I dearly wished I hadn’t – not just because of the sheer humiliating ugliness of a spectacle where celebrity judges patronised a dumpy, unmarried, middle-aged woman, where the audience tittered and gave derisive wolf-whistles and where she compliantly wiggled her hips while everyone seemed shocked and delighted and a bit embarrassed that even the unbeautiful can have talent, but because from the very start it was so obviously a fake, a set up. The ‘’surprise” – that someone looking like her – could win was just another clever construct. Those gasps of theatrical delight and surprise and those crocodile tears were just part of the show. This is not real life, this is a drama – a nasty, demeaning drama, with a vulnerable, unprepared, star-struck woman at its centre and media-savvy judges licking their lips on the sidelines.

People call reality television and the cult of celebrity just good harmless fun. This wasn’t harmless. I never saw anything else of Susan Boyle, though I did manage by some mysterious osmosis to pick up several facts about her. She was deprived of oxygen at birth and so suffered from learning difficulties, she was bullied at school, she was a virgin who had never been kissed, she had looked after her mother for most of her life, she had a cat. All of these facts served the narrative that we were being spoon-fed and were gobbling up: that she was Cinderella, Sleeping Beauty; that the poor may inherit the earth, and that dreams may come true.

And because we live in an age of extreme volatility, sentimentality and instant gratification, it was no surprise that the hapless woman who was one day an inspiration to all of us ordinary people had to be taken down a peg or hundreds. Sentimentality can quickly turn to viciousness and anger. So, she swore! She wasn’t the greatest singer in the world after all! In the weeks between her initial triumph and coming second place in Saturday’s final, she was praised, pilloried, mocked, adored, demeaned, dismissed and never left alone. She had what so many crave: fame. Beware what you wish for.

It probably wasn’t in the script that she should come second – although even that made a kind of sense, because she had already had the world-wide celebrity after her first victory. In the public mind, there was nothing else to be got from her and her story was over. And it wasn’t in the script either that, after she had left the show, graciously praising the winners, she returned to her hotel where she was found suffering from what is being called ”exhaustion” and was admitted to hospital where you can be fairly sure that she will not be left in peace.

However, even this small human tragedy can be easily turned by those so adept in the manipulation of individual stories to fit the required narrative. In fact, it makes it even more gripping. Yes, she collapsed under the pressure, an ordinary woman battling her way heroically in an extraordinary world, but you can be pretty sure that soon, brave Susan will be back – and just in time for her album and autobiography (released before Christmas).

And after that, we will all forget about her. Our attention will move elsewhere. She will be yesterday’s story – a barely remembered casualty devoured and spat out by our celebrity-addicted age.

However, it is not just Susan Boyle (and all the Susan Boyles who have been before her and all of those who will follow after) who are damaged by such ugly episodes, but all of us. Freud should be alive now, to see us living in this pseudo-therapeutic nightmare, where reason, politics and old-fashioned privacy have been drowned out by a poisoned language of feeling, instinct, empathy and pity.

On a show like Britain’s Got Talent, it’s actually nowhere near enough to have talent; you have to have a story. You have to be on a journey. You have to have suffered (suffering makes you heroic) and you have to be redeemed (redemption gives you that essential happy ending). You have to be able to cry and to make others cry. Oh that lovely, lovely feeling of woolly, hazy, weepy emotion, of happy-sadness, when you don’t actually have to do anything to feel good about yourself – you just have to watch a frumpy spinster with imperfect teeth and wild hair singing ”I Dreamed a Dream” and all those warm feelings will well up in you.

It is not just reality television that feeds our narcissism and sentimentality. Even documentaries have to have a journey now: you can’t just explore a country, you have to explore yourself as well. You have to arrive somewhere. Self-esteem. Growth. Heartbreak. Hope. Redemption. Faith. Courage. Closure.

When Gordon Brown heard about Susan Boyle’s collapse, he phoned the judges of Britain’s Got Talent and spoke to Piers Morgan and Simon Cowell to make sure that she was all right (’’she is a really nice person and I think she will do well”).

That’s very reassuring. But he would have been attacked for being unfeeling if he hadn’t. It seems impossible for politicians not to get sucked in to the mob hysteria of a cultural event. William Hague’s defining political failure came with his inadequately emotional response to the death of Diana, which showed that he lacked the common touch, whereas Blair leapt ahead in popularity by talking in a quavering voice about the ”people’s princess”. Politics – which should be about reason, ethics, debate and results – has been dragged into the swamp of emotions.

These dreams that come true on our television screens are false dreams which feed unreal hopes. Achievement is not a gift bestowed on us by the fairy godmother of celebrity. It is the eventual, partial reaping of what you have painstakingly sowed and nurtured. It requires hard work, patience, endurance, the ability to fail and keep on going.

Happiness doesn’t come in the slip-stream of instant fame. There are no magic wands in life, and the story of Susan Boyle, which was sold to us as a fairytale come true, now reads like a lesson in sadness and shame. Her sadness and our shame.”

 

αν έπαιρνες ποτέ σοβαρά τη Eurovision

…θα ΄πρεπε ελληνάρα μου να καταλάβεις πως κανείς δεν σου χρωστάει για να σε βγάζει πρώτο, με την ίδια λογική που λιακοπουλίζεις και θεωρείς εαυτόν τον περιούσιο λαό, λιακοπουλίζεις μόνος σου. γιατί η υπόλοιπη Ευρώπη, δε ζει το μύθο σου. μόνος σου τον ζεις. σε μια κατάσταση διαρκούς αυτισμού. κινούμενος μπρος και πίσω, μπερδεύοντας ηρωικά παρόν, παρελθόν και μέλλον, με μία και μόνη αξίωση, να ξεχωρίζεις, να διαπρέπεις, χωρίς να κοπιάσεις ουσιαστικά, κοροιδεύοντας τους άλλους αλλά ουσιαστικά ψευδόμενος στον εαυτό σου. κι αρκεί ένα μισιακό από την παγωμένη Νορβηγία με ένα χαμόγελο-χόμπιτ και ένα μισοσπασμένο δοξάρι να σου πάρει τα τρύπια σου βρακιά. να σε βάλει στη θέση σου. και τώρα μπορείς να μνημονεύεις με άνεση τους θριάμβους του 2004, τότε που νόμισες ότι ήρθε η δικαίωση σου. τότε που η α(πό)τυχία των άλλων έγινε η καλή σου μοίρα. γιατί αν κάτι ξέρεις καλά, είναι τα “περασμένα μεγαλεία”.   τουλάχιστον αυτά σου έμαθαν να κλαις. είναι κι αυτό ένα κέρδος!