Christmas sadness

στο χωριό μου τη λέγανε καντήφλα των γιορτών. τι σημασία έχει όμως, όπως και να το κάνεις, εξακολουθεί να μας χτυπάει στο δόξα πατρί!

06.12.08

περίεργο πράγμα η μνήμη. ξυπνάει και σε χτυπάει, ό,τι κι αν κάνεις. σε κάνει ό,τι θέλει. ξέρει όμως καλύτερα αυτή. γιατί ό,τι έμεινε μέσα σου, για κάποιο λόγο είναι εκεί.

broadband mountain

κάποιος έφτασε στο παρόν ιστολόγιο με αυτή την αναζήτηση στο google. το έρεβος της αμάθειας και της ανοησίας σαν να λέμε.

Μπακογιάννη-Σαμαράς: 0-1

Αξιοπρεπέστατη η κα Ντόρα Μπακογιάννη. Δεν ξέρω αν έχασε λόγω οικογένειας, λόγω γυναικείας ιδιότητας, λόγω ότι δεν το ΄χει αλλά σίγουρα τίμησε το ταγιέρ που φοράει. Αν το σκεφτείς δεν είναι και λίγο η κόρη του αποστάτη να χάνει από αποστάτη…

τα Lifάκια

Σήμερα,αγαπητά μου παιδιά, θα μιλήσουμε για τα Lifάκια. Τα Lifάκια, είναι πρώτα ξαδέρφια με τα AthensVoicάκια, αλλά επειδή οι γονείς τους έχουν άσβεστο μίσος και ζήλεια μεταξύ τους, δεν γνωρίζουν πως σαν πρώτα ξαδερφάκια μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους. Τα Lifάκια, ζουν στο κέντρο της Αθήνας. Επίσης ζουν και στα νέφη μιας φαντασίωσης. Γιατί ενώ ζουν στο κέντρο της Αθήνας, νομίζουν ότι ζουν σε μια ξακουστή μητρόπολη του εξωτερικού και πως σ΄αυτή συμβαίνουν συνταρακτικά πράγματα που σε καμιά άλλη πόλη δεν συμβαίνουν. Τα Lifάκια, ντύνονται κομψά με ένα industrial παραμελημένο στυλ. Θα τα λεγες, γυφτάκια, αλλά δεν είναι. Θα τα έλεγες μεταμοντέρνα, αλλά δεν είναι. Θα τα έλεγες και urban αλλά και πάλι δεν είναι. Τα Lifάκια, κυκλοφορούν με ένα λίγο ξινό υφάκι στο μουτράκι τους και κάθε Lifάκι που θέλει να σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να είναι και ολίγον ξινισμένο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο μπαμπάς τους ο Μπαρμπά-Στάθης, ήταν κι αυτός από τα νιάτα του ιδιαίτερα ξινός με τα πράγματα γύρω του, τίποτα δεν του άρεσε και τίποτα δεν άξιζε τον καλό του λόγο κι έτσι κληρονόμησε στα παιδάκια του αυτή την έμφυτη ξινίλα που ναι μεν κάνει στιλ και πόζα αλλά ώρες-ώρες κάνει κι ένα χαστούκι σβουριχτό μήπως και συνέλθουν και χαλαρώσουν πρώτα με τον εαυτό τους και μετά με τους γύρω τους. Ο λόγος που δεν χαλαρώνουν βέβαια αυτά τα παιδάκια είναι βαθύτερος. Είναι που ο μπαμπάς τους, τους δίδαξε ότι πάντα πρέπει να ψάχνουν το καλύτερο και αυτό τους δημιουργεί μια αδιάκοπη τάση για αμφισβήτηση αυτού που έχουν μπροστά τους. Δεν ξέρουν αν όντως είναι το καλύτερο, κι αυτό τους ταράζει. Γιατί αν δεν είναι το καλύτερο, αυτό συνεπάγεται πως επέλεξαν λάθος κι αν επέλεξαν λάθος σημαίνει πως δεν έχουν απορροφήσει σωστά τις πληροφορίες του μπαμπά και στο τέλος της σεζόν θα φάνε τα μούτρα τους στη βαθμολογία. Τα τελευταία χρόνια τα Lifάκια είναι πολύ της μόδας. Όπου κι αν πας βρίσκεις κι ένα, ό,τι κι αν ακούσεις ή δεις και πάλι ένα Lifακι έχει βάλει το χεράκι του. Βλέπεις τα Lifακια, είναι πολύ επηρεαστικά, Influential, που λένε και στο χωριό τους. Έχουν κατορθώσει να εισχωρήσουν παντού και να διαμορφώσουν αυτό που θα λέγαμε Lifoκατάσταση. Όλα περνάνε από το blender της δικής τους αισθητικής, κι ό,τι δεν ταιριάζει με τη δική τους αισθητική, απορρίπτεται από το blender ως φρούτο αγνώστου ταυτότητος. Δεν είναι και λίγο αυτό που έχουν καταφέρει πάντως. Από alternative πρόταση έχουν γίνει καθεστώς και όπως ξέρουμε όλα τα καθεστώτα κάποια στιγμή πέφτουν, με τον ίδιο τρόπο που οι μόδες ξεπερνιούνται κι ύστερα κοιτάμε πίσω μας και γελάμε με τον εαυτό μας και αναρωτιώμαστε, τι άραγε σκεφτόμασταν όταν ντυνόμασταν/συμπεριφερόμασταν έτσι;

Μέχρι τότε όμως τα Lifάκια θα περνάνε καλά στη Lifoλάνδη τους, πιστεύοντας ότι όλα μα όλα γυρνάνε γύρω από αυτούς και το μεγάλο αφαλό που λέγεται lifestyle. Γιατί ακόμη κι ο Κωστόπουλος  που κάποτε -ελέω Πασόκ-  “μεγαλουργούσε”, ακόμη κι αυτός ξέπεσε. Τίποτα δεν ξεφεύγει από το μεγάλο μύλο που λέγεται χρόνος. Αυτός όλα τα αλέθει και πετάει τα άχρηστα. Μόνο αυτό που έχει ουσία μένει.

Διαγωνισμών συνέχεια: Η περίπτωση του Σκαι

Πέρσι ο Σκάι “μας” παρουσίασε τους Μεγάλους Έλληνες. Όλα καλά και άγια, όσον αφορά στην πληροφόρηση τουλάχιστον, γιατί η σκηνοθεσία κυμάνθηκε, για τα γούστα μου, από αξιοπρεπής μέχρι παιδαριώδης. Το συναίσθημα που αποκόμιζες από αυτή τη “μεγαλειώδη” παραγωγή ήταν περίπου της εθνικής περηφάνειας, παλιγενεσίας, ένα πράγμα σαν εθνική ανάταση, σαν τη μύτη που σηκώθηκε και χτύπησε ταβάνι, αλλά όλο αυτό αμπαλαρισμένο με τη “σοβαρότητα” που διακρίνει τον σταθμό. Παρακολούθησα το πρώτο, το δεύτερο και στο τρίτο επεισόδιο, όπου η Σία Κοσιώνη παρουσίαζε τον Θ. Κολοκοτρώνη, βάρεσα ολίγη από μπιέλες τη στιγμή που τα νεανικά χρόνια του στρατηγού παρουσιάστηκαν σε ένα μπαρ της Τρίπολης, για να “δέσουμε” στο μυαλό μας, ότι ναι, ο στρατηγός υπήρξε νέος, δεν ήταν πάντα με τη μουστάκα και τη φουστανέλλα όπως τον γνωρίζουμε από τις διάφορες απεικονίσεις στα βιβλία της Ιστορίας. Ξεπέταξα το επεισόδιο με τον Μ. Αλέξανδρο γιατί με εκνεύριζε ο παρουσιαστής, αγνόησα τους “μαθητές” της Π. Ζούνη στο πρώτο επεισόδιο, αλλά το αποκορύφωμα του εγχειρήματος, η νύχτα της μεγάλης ψηφοφορίας, ήταν για μένα ίσως η χειρότερη στιγμή της παραγωγής αφού το εύρημα να βγαίνουν οι παρουσιαστές ως εκπρόσωποι των προσωπικοτήτων και οι κάρτες τύπου “Είμαι ο Πλάτωνας ψηφίστε με” ήταν τουλάχιστον προσβλητικές για πρόσωπα τέτοιου βεληνεκούς. Γενικά η ιδέα του διαγωνίζεσθαι δεν μου είναι αρεστή, παρόλο που σαν άνθρωπο με κόβεις χαλαρά για ανταγωνιστικό. Όταν όμως έχεις να κάνεις με πρόσωπα σαν αυτά των Μεγάλων Ελλήνων,   τότε το εγχείρημα θεωρώ πως γίνεται αποκρουστικό.

Περνώντας ο καιρός, άρχισα να σκέφτομαι ξανά αυτή την παραγωγή και το τι μπορεί να επιφέρει στον ήδη ψωνισμένο Ελληνάρα, τον Ελληναρά που συνήθως δεν είναι αρεστός στο προφίλ των ανθρώπων του Σκαι. Τι έχεις λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Ένα είδος ανθρώπου, κατά κύριο λόγο ημιμαθή, που αρέσκεται να μιλάει για το παρελθόν της χώρας του, μη αναγνωρίζοντας ποτέ ότι δεν έχει καμία άμεση σχέση με τους Έλληνες που δημιούργησαν τον πολιτισμό για τον οποίο νιώθει υπερήφανος. Ο Ελληναράς αρκείται στο ότι γεννήθηκε σε αυτόν τον άμοιρο τόπο, ότι ο ίδιος δεν θα προσφέρει τίποτα στον πολιτισμό του, δεν τον πολυαφορά, του είναι αρκετό ότι κάποτε, κάποιοι που έζησαν εδώ μεγαλούργησαν.  Δεδομένης αυτής της πραγματικότητας, που ισχύει δυστυχώς για τη μεγαλύτερη μερίδα των Ελλήνων, πιστεύω πως η περσινή ενέργεια του Σκαι, παρόλη την καλή πρόθεση, έρχεται να ενισχύσει την ψευτοπερηφάνεια του, να φουντώσει το ψεύτικο όραμα μιας Ελλάδας που συνεχίζει να έχει τη λάμψη του παρελθόντος, να τον πείσει ότι καλά κάνει και πιστεύει ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού και πως διαφέρει από τον Άγγλο, Γάλλο, Γερμανό, Αμερικανό… Ο  Σκαι, θα μου πείτε, προσπαθεί να αλλάξει κάτι, έστω και η προσπάθεια μετράει. Σαφώς. Όσο και αν διαφωνεί κανείς με τον τρόπο και ίσως με το αποτέλεσμα, είναι καλύτερο από το να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια και να βλέπουμε μόνο τα χάλια μας. Κι εδώ αρχίζει η κουβέντα να γίνεται βαρετή, γιατί πάλι θα καταλήξουμε ότι τέτοιου είδους “επιμόρφωση” πρέπει να είναι κατά πρώτο λόγο κρατική και μετά ιδιωτική υπόθεση. Και στη συνέχεια θα πάμε στο θέμα της εκπαίδευσης, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και η συζήτηση θα καταλήξει ατελέσφορη, γιατί όπως γνωρίζουμε πλέον όλοι, δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι σύντομα. Γι’ αυτό προς το παρόν παραμένω στην “επιφάνεια” του θέματος. Γιατί το “εις βάθος” οφείλουν να το ερευνήσουν οι κρατούντες κι όχι εγώ και εσείς, οι απλοί ιδιώτες.

Με την ίδια δυσοίωνη σκέψη αντιμετωπίζω και το φετινό I LOVE GR. Πόλεις και χωριά διαγωνίζονται μεταξύ τους. Τον λόγο δεν καταλαβαίνω. Θα ψηφίσει ο κόσμος μεταξύ Τήνου και Ιωαννίνων, για παράδειγμα, για ποιο λόγο; Ποιο είναι το πιο όμορφο μέρος; Πιο φιλόξενο; Τι; Όλοι οι κάτοικοι κάθε μέρους σε ένα σακί; Όλα τα μέρη στον πάγκο του χασάπη της δημοσκόπησης μέσω ψηφοφορίας; Και τι; Στο τέλος οι κάτοικοι του ψ μέρους που κέρδισε θα είναι πιο εθνικά υπηρεήφανοι από τους άλλους; Κακώς εννοούμενη άμιλλα μου φαίνεται η όλη ιδέα. “Βάλτε τα καλά σας και ανταγωνιστείτε με την αντίπαλη πόλη. Αν ήσασταν μια φορά τοπικιστές και αυτιστικοί γίνεται επί δέκα τώρα.” Έτσι μου φαίνεται ότι λέει αυτή η ενέργεια. Δεν ενισχύει απλά το εθνικό συναίσθημα, όπως η περσινή, αλλά το τοπικό. Αν κάτι πάει πίσω τον Έλληνα σήμερα, είναι ότι αντί να κοιτάει προς τα ΈΞΩ, για να ξεστραβωθεί όχι να αντιγράψει-αυτό το κάνει ήδη, του λέει να κοιτάξει ακόμη πιο πολύ προς τα ΜΕΣΑ, και να απορροφηθεί ακόμη περισσότερο από τον …καθρέπτη του. Κι ως γνωστόν ο καθρέπτης από αυτογνωσία πάσχει , άσε που δεν φέρνει και πολλές αντιρρήσεις.

Και η φοβερή αντίφαση. Επειδή τυγχάνω φανατικός ακροατής του Σκαι τα τελευταία χρόνια, όλη μέρα βομβαρδίζομαι από τα κακώς κείμενα αυτής της χώρας – δεν θα τα αναλύσω εδώ,  ο Σκαι καλύπτει δεκάδες διαφορετικά θέματα κάθε μέρα – πως είναι δυνατόν, αυτό το κάκιστο πρόσωπο που παρουσιάζει να μεταμορφώνεται σε ένα “Αγαπώ την Ελλάδα”; Γιατί ο Τηνιακός- για παράδειγμα- που κλέβει τον τουρίστα το καλοκαίρι – στο φαί, το ποτό, την σεζ λονγκ στην παραλία- πιθανότατα θα είναι αυτός που εκπροσωπεί τον τόπο του σε αυτή την εκπομπή. Δεν θα είναι άλλος, θα είναι ο ίδιος που αποτελεί την εθνική μας ντροπή κάθε καλοκαίρι.

διαγωνιστείτε όλο και κάτι θα μείνει

διαγωνιστείτε για το ποιος είναι καλύτερος τραγουδιστής, μάγειρας, μοντέλο, αγρότης καβλωμένος αλλά ποτέ δικαιωμένος.

and i find it kind of funny, i find it kind of sad.

διαγωνιστείτε, λυγίστε το κουταλοπίρουνο, νικήστε τις 5ο ξανθιές, τις 40 ηλίθιες ή ό,τι άλλο.

the dreams in which i’m dying are the best i’ve ever had

διαγωνιστείτε για το ποιος θα βγάλει τα περισσότερα άπλυτα στη φόρα on camera,ποιανού η ιστορία θα ξεφτιλίσει περισσότερο το σόι του και όσους ξέρει γύρω του, πείτε την αλήθεια με ορό  ή και χωρίς, κερδίστε πλούσια δώρα, κερδίστε, κερδίστε.

I find it hard to tell you, cause i find it hard to take

διαγωνιστείτε για το ποιος θα κάνει πιο πλούσια την κάθε Τατιάνα, Βίκυ κ.ο.κ. διαγωνιστείτε, αυτό το πηγάδι, δεν έχει πάτο, μπορείτε πάντα να πάτε και λίγο πιο κάτω.

when people run in circles it’s a very very mad world

The Fabulous Show

με διάθεση αυτοκριτικής η Άννα “μας” σε αυτή την αφίσσα. “απέτυχε η διεθνής καριέρα”, σκέφτηκε. “ας γυρίσω λοιπόν στα βλαχαδερά να πουλήσω μούρη, τι ξέρουν αυτοί άλλωστε από glam; ενώ εγώ, που έχω φάει τα μπούτια μου να τρίβομαι στη ρουχατζου του Sex and the City, το παίζω στα δάχτυλα το glam”. και η αυτοκριτική συνεχίζεται με τους συμμετέχοντες στο Faboulous Show. γιατί αν δεν ξέρει η Μαριώ τι εστί Fabulous, ποιος ξέρει, η Beyonce; κατά τη Βίσση η μια που ξέρει απο fabulous είναι η Μαριώ και οι άλλοι είναι η Μπλε.δυστυχώς η προσγείωση στην ελληνική πραγματικότητα είναι πολύ οδυνηρή! στο Ελλάντα, η πίστα τα τρώει όλα, από γνήσιες φωνές (Μαριώ) μέχρι αποτυχημένες διεθνείς καριέρες.

yes, i m back.