γράφοντας για σένα
το σώμα σου 22 ετών μια μηχανή και πάνω εσύ χτυπάς στο λεωφορείο φτάνεις στο τέρμα σου. δυο μάτια μπλε θυμωμένα τσιγάρα στην πίσω αυλή της μάνας σου. να της ξεφύγουμε! είναι πρόωρα τόσο πρόωρα όλα, μ’ ακούς; είμαστε μόνο 20 χρονών μ’ ακούς; χαμογελάς κι απογειώνομαι, μου δείχνεις την απόλαυση σε πίσω δωμάτια, εκεί που πέθανε ο παππούς σου. σ’ άρεσε να παίζεις με τα όρια, τα ‘βαζες συνέχεια μπροστά μας μόνο για να τα παραβιάσεις. το παιχνίδι σου: χείλια που δαγκώνουν γλύφουν μιλάνε μόνο για να με φέρουν εκτός ορίων. κι εγώ ακολουθούσα, από ένστικτο ήξερα τι ήθελες, στο έδινα τόσο εύκολα, τόσο εύκολα που κάποιες φορές, ευχόμουν να είχα πει ένα όχι, μήπως και δω ξανά από την αρχή τα μάτια σου να θέλουν.
το σώμα σου 22 ετών. για πάντα. για όσους σε γνώρισαν όπως εγώ. αλλά θα σε ξαναβρώ εδώ. γράφοντας για σένα.
[...] ο θάνατος του Μάρκου ήταν για μένα μια εμπειρία τόσο συγκλονιστική που το “σύστημα” μου αδυνατούσε να “αγκαλιάσει” τον πόνο, τη θλίψη, το θυμό. παρόλο που έζησα αυτά τα συναισθήματα σε όλη τους την έκταση, δεν κατάφερα να συνέλθω για πάρα πολύ καιρό. το “σύστημα” μου τότε βρήκε έναν δικό του τρόπο να αντιδράσει πάνω σε αυτό το γεγονός. επί δύο ολόκληρα χρόνια τον έβλεπα συνέχεια στον ύπνο μου. τα όνειρα αυτά δεν ήταν αναμνήσεις ή απωθημένα που είχα μαζί του. ήταν μια διαδικασία λυτρωτική. σε κάθε όνειρο ο Μάρκος γινόταν και πιο καλά. αρχικά “έμαθα” ότι είχε ταφεί κατά λάθος και ήταν τελικά θαμμένος ζωντανός. μετά ότι μπήκε νοσοκομείο αφού τον ξέθαψαν. μετά μπήκε σε φάση ανάρρωσης και τελικά μετά από πολλά βασανιστικά όνειρα τον είδα καλά. όπως τον θυμόμουν παιδί. [...]
i don’t wanna be, a page in your diary « infesto το είπε στο 05/12/2006 στο 10:29 μμ