γράφοντας για σένα

το σώμα σου 22 ετών μια μηχανή και πάνω εσύ χτυπάς στο λεωφορείο φτάνεις στο τέρμα σου. δυο μάτια μπλε θυμωμένα τσιγάρα στην πίσω αυλή της μάνας σου. να της ξεφύγουμε! είναι πρόωρα τόσο πρόωρα όλα, μ’ ακούς; είμαστε μόνο 20 χρονών μ’ ακούς; χαμογελάς κι απογειώνομαι, μου δείχνεις την απόλαυση σε πίσω δωμάτια, εκεί που πέθανε ο παππούς σου. σ’ άρεσε να παίζεις με τα όρια, τα ‘βαζες συνέχεια μπροστά μας μόνο για να τα παραβιάσεις. το παιχνίδι σου: χείλια που δαγκώνουν γλύφουν μιλάνε μόνο για να με φέρουν εκτός ορίων. κι εγώ ακολουθούσα, από ένστικτο ήξερα τι ήθελες, στο έδινα τόσο εύκολα, τόσο εύκολα που κάποιες φορές, ευχόμουν να είχα πει ένα όχι, μήπως και δω ξανά από την αρχή τα μάτια σου να θέλουν.

το σώμα σου 22 ετών. για πάντα. για όσους σε γνώρισαν όπως εγώ. αλλά θα σε ξαναβρώ εδώ. γράφοντας για σένα.