it aint necessarily so (ένας ιδιότυπος ρατσισμός)

σκεπτόμενος τις παρέες που είχα πριν δεκαπέντε χρόνια, αυτές με τις οποίες πέρασα τις δικές μου “ξέφρενες νύχτες”, στα City (Κουκάκι), Lizard, Alexander’s, Factory, X, έχω από τη μία μια σχετική νοσταλγία (για τις τότε αντοχές μου) και από την άλλη μια πικρία (για τις απόψεις των τότε “φίλων” μου). περάσαμε όμορφα δε λέω. βγαίναμε σχεδόν κάθε βράδι, σέρναμε τα σαρκία μας σε όσα καταγώγια ήταν διαθέσιμα, πειραματιζόμασταν με τυχαίες γνωριμίες, τρώγαμε πολλές χυλόπιτες και δίναμε άλλες τόσες. είχε την πλάκα του αν το σκεφτείς όλο αυτό το παιχνίδι με τις αισθήσεις, σαν παιδιά δοκιμάζαμε όσα μπορούσαμε, διαλέγαμε και απορρίπταμε με καταιγιστικό ρυθμό ανθρώπους, καταστάσεις, μαγαζιά, ταινίες, μουσικές. όλα ήταν στο φουλ, και πάνω από όλα η ανάγκη μας να βρούμε εκείνον με τον οποίο θα περάσουμε παραπάνω από μία νύχτα. αν όχι όλοι σε αυτή την παρέα τουλάχιστον δύο-τρεις είχαμε αυτό τον στόχο, να κατακτήσουμε το άπιαστο. τη σχέση. αυτή η πλευρά της περιπέτειας ομολογώ ότι πολλές φορές μου λείπει, λόγω της έντασης που μου προσέφερε τότε και είναι η θετική πλευρά αυτής της μνήμης.

η πλευρά όμως που δεν νοσταλγώ καθόλου είναι οι απόψεις εκείνων που τότε αποκαλούσα φίλους μου. διαπίστωσα με τον χειρότερο τρόπο (και βίωσα επίσης) ένα είδος ρατσισμού που ειλικρινά δεν πίστευα πως υπήρχε. μιλάω για τον ρατσισμό των ομοφυλόφιλων απέναντι σε όσους είχαν μία διαφορετική πορεία μέχρι να καταλήξουν να αποδεχτούν, ή να αποφασίσουν ότι αυτή η κατάσταση τους κάνει να νιώθουν ολοκληρωμένοι. το θέμα αυτής της παρέας απέναντι μου ήταν κάποιες παλαιότερες σχέσεις μου. βλέπετε, πριν κατασταλάξω στην ομοφυλοφιλική μου ταυτότητα, είχα  σχέσεις με γυναίκες που ερωτεύτηκα και έμεινα μαζί τους για χρόνια. εκεί λοιπόν το θέμα έκανε, τζιζ. “ήμουν λάθος”, “δεν είχα τα αρχίδια” , “κρυβόμουν πίσω από το δάκτυλο μου”. αυτά περίπου ήταν μερικά από τα “στολίσματα” με τα οποία είχα να αντιπαρατεθώ κάθε φορά που ερχόταν η κουβέντα σε αυτή την εποχή της ζωής μου. οι “φίλοι” αυτοί δεν μπορούσαν να δεχτούν αυτή την πορεία, την οποία εγώ θεωρώ απόλυτα φυσιολογική από τη στιγμή που εκείνο το διάστημα αυτό ήθελα να κάνω. επέμεναν ότι μέχρι τότε “ήμουν ψεύτης” και άλλα πολλά. ποτέ δεν δέχτηκαν ότι αυτό δεν ίσχυε μια που οι γυναίκες αυτές ήξεραν πολύ καλά το πως νιώθω για τους άντρες αφού εγώ ο ίδιος τις είχα ενημερώσει από την πρώτη μέρα. ό,τι και αν έλεγα ήταν απλώς “λίγο” μπροστά στη δική τους αλήθεια. και στη δική τους αλήθεια, δεν χωρούσε άλλη, υπήρχε μόνο αυτή. αν δεν είναι αυτό ρατσισμός, τότε τι είναι; συνέχισα για ένα διάστημα να τους κάνω παρέα, εκτιμώντας κάποια άλλα πράγματα στις προσωπικότητες τους (εξυπνάδα, σχετική μόρφωση)  και παραβλέποντας τις εκάστοτε μπηχτές και τα σχόλια. φυσικά τους ανταπέδιδα τις ατάκες και προσπαθούσα να τους βάλω στο σκεπτικό μου, αλλά αν το μυαλό σου έχει τσιμέντο δύσκολα τρυπάει, δύσκολα αντιλαμβάνεται άλλες ιδέες.

ακόμη και σήμερα απορώ γι΄αυτή τη δυσκολία τους να αντιληφθούν αυτά που τους έλεγα, που στην τελική ήταν η εμπειρία από τη δική μου ζωή. ακόμη απορώ γι αυτή τη στενόμυαλη νοοτροπία να απορρίπτουν οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δική τους άποψη ή βίωμα. εφήρμοζαν βέβαια αυτή την τακτική σε όποιον και αν έκριναν. από γνωστούς ηθοποιούς και άτομα προβεβλημένα από τα media μέχρι τους θαμώνες στα διάφορα μπαρ που πηγαίναμε. ήταν λες και οι ίδιοι κατείχαν τα σκήπτρα σε μια γνώση που κανείς άλλος δεν μπορούσε να έχει. έκριναν τον κόσμο εξ ιδίων και μόνο. αν διέφερες, απλά δεν υπήρχες. εξακολουθώ να βρίσκω την πορεία προς την αλήθεια του καθενός το πιο ενδιαφέρον ταξίδι και σε αυτό το ταξίδι όλες οι πιθανότητες είναι…πιθανές και είσαι εσύ που θα επιλέξεις τι σου πάει καλύτερα. εγώ ξεκίνησα με τον Μάρκο, έκανα κάποιες σχέσεις με γυναίκες και επέστρεψα σε αυτό που έκρινα πιο επιθυμητό και λειτουργικό για μένα. κάποιος άλλος μπορεί να κάνει ομοφυλοφιλικές σχέσεις από την εφηβεία του και να συνεχίσει μέχρι τα γεράματα του. ένας τρίτος να δοκιμάσει μια ομοφυλοφιλική εμπειρία και σχέση και στο τέλος να την απορρίψει. κάποιος τρίτος να κάνει εμετό ακόμη και στη σκέψη του αντρικού αγγίγματος. όλα δεκτά είναι για μένα. δεν πιστεύω στις σαφείς διαχωριστικές γραμμές αν αυτές καταπιέζουν. τα “σχήματα” και τα γκέτο είναι ότι χειρότερο έχει εφεύρει ο ανθρώπινος νους για να καλύπτει την ανασφάλεια της μονάδας με την κακώς εννοούμενη θαλπωρή της ομάδας.

πιστεύω στους ανθρώπους και τις διαφορές τους. είναι αυτές που με μαγεύουν.  εσύ που μου μεταφέρεις μια εμπειρία με το δικό σου τρόπο, που ίσως εγώ δεν μπορώ να βιώσω και να αντιληφθώ μού είσαι πιο σημαντικός από αυτόν που συμφωνεί με μένα αλλά με θέλει μαζί του στο ίδιο κελί, να συμφωνούμε και μόνο, για να μην νιώσουμε αδύναμοι και μόνοι. έλα και πες μου ότι αυτό που κάνεις το χαίρεσαι και το βιώνεις στο έπακρο και ότι σε ανεβάζει και είναι η ζωή σου όλη, κι άσε εμένα να κρίνω αν κάνει για τη δική μου ζωή!

κάποια στιγμή θέλω να επανέλθω σε αυτή την κουβέντα, γιατί είναι αυτή η φάση της ζωής μου που αποφάσισα να είμαι πιο ανοιχτός στους ανθρώπους, βλέποντας τη στενομυαλιά της παρέας. είναι τότε που η ζωή η ίδια μού αποκάλυψε ότι δεν φτάνει η κοινή  σεξουαλική προτίμηση με κάποιον για να μοιραστείς πράγματα μαζί του. όχι μόνο δε φτάνει αλλά μερικές φορές γίνεται και η αφορμή για να μην μοιραστείς τίποτα μαζί του!

~ από infesto στο 25/01/2007.