οι μισές φράσεις πριν τη στροφή του δρόμου
προσπαθώ να πιάσω το ρυθμό της πραγματικότητας. τον τρόπο που τρέχουν όλα γύρω μου και τα χάνω στη στροφή του δρόμου. πέρα από αυτή τη στροφή ποτέ δεν έχω φτάσει. δεν ξέρω τι είναι μετά από εκεί. κι ίσως να μην θέλω να μάθω. μιλάω όλο και λιγότερο τον τελευταίο καιρό. προτιμώ την παρατήρηση. ίσως αυτή μου αποκαλύψει τον ρυθμό που δεν μπορώ να πιάσω. με κλέβει ο χρόνος με κάτι ξαφνιάσματα στο ρυθμό, εκεί στην αλλαγή των τετάρτων σε όγδοα κάτι μου διαφεύγει. όπως με τις ατάκες των φίλων που μένουν μισοτελειωμένες με ένα κρυμμένο νόημα να αιωρείται στην ατμόσφαιρα και συ απορείς αν κάτι δεν έπιασες ή κάτι δεν σου λένε. μετά από λίγο όμως δεν σε νοιάζει, συνηθίζεις τις μισές φράσεις και συνεχίζεις με αυτές. και μια μέρα τελειώνουν κι αυτές και πέφτει η σιωπή. εκεί είναι η στροφή του δρόμου. που είπα και πριν δεν θέλω να δω τι είναι μετά. όποιοι διαλέγουν τη σιωπή, ίσως ξέρουν κάτι παραπάνω. εγώ ακόμη είμαι στις μισές φράσεις. και στο χρόνο που με κλέβει. στα ασύνδετα νοήματα που δεν θέλω να αποκρυπτογραφήσω. ίσως γιατί έμαθα πολύ νωρίς ότι εκεί κινδυνεύεις να γνωριστείς με την αλήθεια.
και τότε κάποια μέρα, έχεις πάρει αυτή την περίεργη στροφή χωρίς να το καταλάβεις.. Και βρίσκεται κάποιος να σου τελειώσει την ημιτελή φράση κάποιου άλλου. Περίεργο πραγματικά.
σιγά-σιγά αργά και σίγουρα ολοκληρώνονται οι φράσεις. Παίρνει χρόνο.
Πάντα έτσι ήταν.
@ isis: περίεργο και μερικές φορές ανακουφιστικό. καιρός να βοηθήσουν και οι άλλοι, νομίζω. έστω τελειώνοντας τις φράσεις…
@ roidis: έχω κάκιστη σχέση με το χρόνο. από παιδί βιάζομαι κι ύστερα ανακαλύπτω πως δεν έπρεπε, αλλά πάντα βιάζομαι. τελικά δύσκολα αλλάζεις…