infesto: σατυρικό και χολικό ιστολόγιο

…σαν τα κομμάτια του πίνακα του witkins που μόλις διάλεξα να βλέπετε όσοι μπαίνετε σε αυτή τη σελίδα. κάπως έτσι νιώθω τον τελευταίο καιρό. μετέχω στα γεγονότα γύρω μου. αλλά δεν συμμετέχω. το είχα πει. το ένιωθα να έρχεται. να εξαπλώνεται μέσα μου από καιρό. είναι το κουδούνι του κινδύνου που με προειδοποιεί για την απόσταση που θα πάρω από τα πράγματα. μια αίσθηση κούρασης και απαξίωσης ταυτόχρονα. τότε, δεν θέλω να ασχολούμαι με όλα όσα θα έπρεπε. γίνομαι αποσπασματικός και διαχειριστικός. μετέχω αλλά δεν συμμετέχω. δεν είναι ακριβώς θλίψη, απέχει πολύ από την κατάθλιψη, μοιάζει περισσότερο με πάγο. μια κρούστα πάγου αρκετά συμπαγή που βάζω ανάμεσα σε μένα και όσα καθημερινά πρέπει να ζήσω γι ακόμη μια μέρα. τότε είμαι λίγο εδώ, λίγο εκεί, ποτέ σαφής και συγκεντρωμένος. μιλάω αφήνοντας τις προτάσεις ατελείωτες, ξεπερνώ το νόημα τους πριν καν ολοκληρώσω τη φράση μου. φάση είναι θα περάσει. το γνωρίζω. σαν άνοιξη μπερδεμένη με το χειμώνα, το έχω ξαναπεί, με συγχύζει η φετινή πρώιμη καλοκαιρία που ξεκίνησε πολύ νωρίς, νωρίτερα από κάθε άλλη χρονιά. αλλά δυστυχώς έχω μάθει να επιμένω στο λευκό ή στο μαύρο, ποτέ στο γκρι. κι όταν αυτό συμβαίνει, όταν το γκρι επιβάλλει την άχαρη παρουσία του, τότε κρύβομαι στο αποσπάσματα.