infesto: σατυρικό και χολικό ιστολόγιο

χειμώνας του ‘83, πρέπει να ήταν όταν βρέθηκα στο Έμπασσυ για να δω τον Καυγατζή. τελευταία χρονιά στο Λύκειο, με μια διάθεση να γνωρίσω από κοντά τον κόσμο που είχα στο μυαλό μου ότι θα είναι ο κόσμος που θέλω να ζήσω. το σινεμά ήταν σχεδόν άδειο. πιάσαμε θέσεις στη μέση περίπου των καθισμάτων και παρατηρούσαμε το φιλοθεάμον κοινό. στις πιο μπροστινές θέσεις μια παρόμοια με μας ομάδα νεαρών είχε προφανώς έρθει να βρει τις δικές της αναζητήσεις στο πανί. ακριβώς πίσω μας ένα ζευγάρι με μέσο όρο ηλικίας τα 75 χρόνια φάνταζε άσχετο με τη θεματολογία της ταινίας, αλλά εμείς το πήραμε ως καλό σημάδι για το ανοιχτό μυαλό που ίσως διέθεταν παρ΄όλη την ηλικία τους.

μη έχοντας εκτεθεί ξανά σε ταινία του Φασμπίντερ, βρήκα τον εαυτό μου γοητευμένο από τη σκηνοθεσία, το χειρισμό των ηρώων του Ζενέ, την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας. την ατμόσφαιρα που έμελλε γρήγορα να διαλυθεί από τα σχόλια του ηλικιωμένου ζευγαριού. μόλις αντιλήφθηκαν το θέμα της ταινίας άρχισαν να λούζουν με βρισιές τους ομοφυλόφιλους, να σχολιάζουν αρνητικά το σκηνοθέτη, να γίνονται ενοχλητικοί. κι όλα αυτά με την άνεση και την ένταση που μιλάει κανείς στο σαλόνι του σπιτιού του. ο καυγάς μεταξύ μας δεν άργησε να ξεσπάσει. είμαστε βλέπεις πολύ νέοι, πολύ αυθάδεις και πιθανότατα ήδη πολύ ερωτευμένοι κι οι 4 με τον πρωταγωνιστή για να αφήσουμε το ζευγάρι να μας χαλάσει τη φαντασίωση. ο καυγάς έληξε γρήγορα με την αποχώρηση του ζευγαριού από το σινεμά που δήλωσε πως δεν μπορούσε να παρακολουθήσει μια ταινία όπου “οι ομοφυλόφιλοι ομιλούν για τιμή”. λίγο το κακό, θα μου πεις. κι όμως ήταν μια καλή δοκιμασία για την αντοχή μου σε τέτοια σχόλια. το αποτέλεσμα της δοκιμασίας; μηδέν αντοχή, μηδέν ανοχή!

μετά την αποχώρηση τους, χωθήκαμε ξανά στις πολυθρόνες του Έμπασσυ κι αφήσαμε την Ζαν Μορώ να μας πάρει από το χέρι. έκτοτε έχω δει την ταινία αρκετές φορές είτε σε επαναλήψεις, είτε σε ειδικά αφιερώματα στο μεγάλο Γερμανό σκηνοθέτη. χρόνια μετά άρχισα να τη βρίσκω, λίγο παραφορτωμένη, λίγο επιτηδευμένη, λίγο …μιας αισθητικής μιας άλλης εποχής. ποτέ όμως δεν σκέφτηκα να παραγνωρίσω την αξία της. την εξαίσια παρακμή της, την αποστασιοποιημένη από συναισθήματα δράση των ηρώων του Ζενέ. ήταν και είναι στο μυαλό μου η ιδανική απεικόνιση μιας συγκεκριμένης κουλτούρας σχετικά με την ομοφυλοφιλία. μιας κουλτούρας όπου το ψεύτικο μπερδεύεται όμορφα με το αληθινό, το στημένο με το αυθόρμητο, η καταστροφή με την αναγέννηση. και πάνω απ΄όλα αυτή η ταινία είναι ο πρώτος μου σταθμός με το τρένο που λέγεται “ζω τη ζωή μου όπως ακριβώς θέλω εγώ”. με τα λάθη μου. τα παραστρατήματα μου. τις απώλειες και τα κέρδη μου. τα ψεγάδια μου.