Κυριακή βράδι στα Επείγοντα Περιστατικά.

είναι ένα περιστατικό που παρακαλάς να μην σου συμβεί ποτέ. να χρειαστείς μέσα στη νύχτα τη βοήθεια ενός ελληνικού δημόσιου νοσοκομείου. τη χρειάστηκα χτες βράδυ. με μετέφεραν οι οικείοι μου όπως-όπως αφού κάποιοι επίμονοι πόνοι στην πλάτη επιδεινώθηκαν τόσο πολύ που σχεδόν μου κοβόταν η αναπνοή. οι επισκέψεις στα νοσοκομεία είναι κάτι που απεχθάνομαι. όχι μόνο στα δημόσια και στα ιδιωτικά. ακόμη κι η οσμή τους μου προκαλεί απέχθεια και τον τρόμο του …εξαρτώμενου. του εξαρτώμενου από τον -συνήθως- ειδικευόμενο που του ΄λαχε να είναι βάρδια την ώρα που κλήρωσε και ο δικός σου ο λαχνός να τον πετύχεις. φτάσαμε πολύ γρήγορα μια που ένα τέτοιο ευαγές ίδρυμα είναι πολύ κοντά στο σπίτι μου. ο νοσοκόμος που είχε αναλάβει το ρόλο του ρεσεψιονίστ-πράσινη στολή, αξύριστος, λερά παπούτσια, τσιγάρο στο χέρι-στην είσοδο μας παρέπεμψε στο παθολογικό. στο ορθοπεδικό απαίτησα εγώ μια που γνωρίζοντας τα λάθη στην οικοδομή που λέγεται σώμα μου, είχα ήδη καταλάβει ότι το πρόβλημα ήταν κάποιος μυικός σπασμός στο κέντρο της πλάτης μου. επέμεινε ο ρεσεψιονίστ-νοσοκόμος και πήγα στο παθολογικό όπου με διώξανε κατευθείαν για το ορθοπεδικό μια που και μόνο από την περιγραφή έκριναν άσχετη την κατάσταση μου με την ειδικότητα τους.

στο ορθοπεδικό είχε ουρά, ευτυχώς κάποιοι αποχώρησαν απελπισμένοι και μπήκα τρίτος. βιαζόμουν να μπω για να πάρω κάποιο παυσίπονο και να τελειώσει η ταλαιπωρία. ματαίως. έπρεπε να περιμένω γιατί οι γιατροί μέσα ήταν πολύ απασχολημένοι. αυτό τουλάχιστον μάθαμε από τον σεκιούριτά του ορθοπεδικού-ναι κάθε τμήμα έχει τον δικό του. αφού με άκουσε ο διάδρομος λοιπόν να βογγάω από τον πόνο, κάποια στιγμή με άφησαν να μπω. φυσικά μέσα στο ιατρείο ασχολήθηκαν μαζί μου μετά από περίπου 20 λεπτά. ήταν πολύ απασχολημένοι,βλέπεις.

ναι. πολύ! ήταν τέσσερεις γιατροί σκυμμένοι πάνω από μια ακτινογραφία του αγκώνα ενός τραυματία και διαφωνούσαν για τη διάγνωση. μη φανταστείτε κανέναν φοβερό ιατρικό debate,όχι φανταστείτε δύο καράστρέιτ μηχανόβιους να τσακώνονται για μια εξάτμιση:

-έλα ρε μαλάκα, δεν το βλέπεις; έχει ραγίσει!

-καλά στραβός είσαι μάγκα μου, μια χαρά είναι το κόκκαλο, αυτό που βλέπεις είναι παλιό χτύπημα που έχει δέσει.

-να πάει στο ΚΑΤ.

-να μείνει εδώ

-να πάει στο ΚΑΤ.

ο επιμελητής βέβαια έβλεπε τα φυντάνια του να διαφωνούν για τις στρατηγικές κινήσεις για τη θεραπεία του ασθενούς και χαιρόταν. εγώ πάλι είχα δαγκώσει τα χέρια μου από τον πόνο και προσπαθούσα να μην κλάψω μπροστά τους. μετά από την αναμονή με έστειλαν για ακτινογραφίες. εντωμεταξύ όμως ο πόνος βαρέθηκε να μην του δίνει κανείς σημασία και την έκανε μόνος του. συνήλθα σχεδόν αυτόματα, αυτό που λένε “πάει, πέρασε”. όπως ήρθε έφυγε. με πιάσαν γέλια.

έκανα ότι έπρεπε κι έφυγα.

και σήμερα σκέφτομαι. και ανησυχώ. για την επόμενη φορά που ίσως τους χρειαστώ για κάτι πιο σοβαρό. κάτι που ίσως απειλήσει τη ζωή μου. θα έχω την υπομονή και το χιούμορ να δω ένα τέτοιο ιατρικό debate πάνω από το κεφάλι μου; δεν νομίζω. και επειδή όσοι με γνωρίζουν ξέρουν τον εκρηκτικό χαρακτήρα μου όταν είμαι υπό πραγματική απειλή,το καλό που τους θέλω είναι να είναι οργανωμένοι.