mary and the boy (really darlings you call that music?)

αντιγράφω από το tranzistor.gr

Το ντόρο που έχει δημιουργηθεί για τους Mary & the Boy τα τελευταία δύο χρόνια θα τον ζήλευαν πολλά εγχώρια γκρουπάκια. Κάτι τα πολλά live που έχει κάνει η μπάντα, πολλά από τα οποία ήταν προνομιακές support εμφανίσεις σε γνωστά ονόματα (π.χ. Four Tet), κάτι η εμφάνιση της τραγουδίστριας Mary και της χορεύτριας – γλάστρας που συνοδεύει το σχήμα, κάτι οι κινηματογραφική δραστηριότητα και το οικογενειακό background του Αλέξανδρου Βούλγαρη, κάτι η προκλητικότητα των στίχων και της θεματολογίας των τραγουδιών, δεν θέλει και πολύ να γίνει ιστορία στο ελληνικό χωριό. Όλοι σχεδόν κάτι είχαμε ακούσει από ή για αυτούς.

Με το ντεμπούτο τους έρχεται λοιπόν η ώρα της κρίσεως. Το δισκάκι μπαίνει στο player και επιβεβαιώνεται πάνω κάτω ο ήχος που το γκρουπ είχε στις τελευταίες εμφανίσεις του με πλήρη σύνθεση. Τα ονόματα που έρχονται στο μυαλό πολλά. Οι Mary & the Boy δύσκολα κρύβουν τις επιρροές τους. Η φωνή της Mary εμπνέεται από τη Diamanda Galas χωρίς βέβαια ούτε καν να πλησιάζει κάποια από τις αρετές της. Οι στίχοι μέχρι και κοπιάρουν εδώ και εκεί τους Tiger Lillies, λείπει όμως η επινοητικότητα και η ποιητική διάθεση. Οι απαγγελίες α λα Laibach στερούνται το στέρεο θεωρητικό υπόβαθρο των Σλοβένων προβοκατόρων. Οι Brecht / Weill και το βερολινέζικο καμπαρέ απέχουν παρασάγγας ως στάση ή ως ατμόσφαιρα από τον ήχο του γκρουπ. Ακόμη και τη φάση πιο ταπεινών ονομάτων (τα οποία χαρακτηρίζονται με ταμπέλες του τύπου cabaret punk και άλλες βλακείες) όπως είναι οι Dresden Dolls ή οι Gogol Bordello λίγο την αγγίζουν. Το μόνο που μένει από τις πρώτες ακροάσεις είναι η εκκεντρικότητα και η πρόκληση. Όσο μπορούν βέβαια να αποτελούν πρόκληση για το κοινό στο οποίο απευθύνονται στίχοι του τύπου “I make love to Jesus”, “Do you wanna suck me I am a cock” ή “Fuck me. I am so beautiful tonight”. Αν αυτά τραγουδιόντουσαν ελληνιστί ίσως να άλλαζε το πράμα. Εκτός και αν ψαρώνει κανένας με αυτό το τουρλουμπούκι από κόμη Δράκουλα, Ιησού Χριστό, Αδόλφο, και φροϋδικούς Φαλλούς.

Είναι λοιπόν για πέταμα τούτο το δισκάκι; Όχι απαραίτητα. Σε ένα άλλο επίπεδο ο επίμονος ακροατής που τυγχάνει και λάτρης του καλώς εννοούμενου trash μπορεί να ανταμειφθεί αν ξεπεράσει το αρχικό σοκ των 1-2 πρώτων ακροάσεων. Στέκεται λοιπόν το “Mary and the Boy” ως μια πικάντικη cult ακρόαση αντίστοιχη ενός γκροτέσκου γραφικού κόμικ χωρίς ιδιαίτερη βέβαια φαντασία ή βάθος που αγγίζει όμως κάτι από το θυμικό του αναγνώστη και του αρέσει ως απολαυστικό junk. Δεν ήταν λίγες οι φορές κατά την ακρόαση που θυμηθήκαμε τα εφηβικά μας χρόνια, τον Ozzy και τον King Diamond. To «καλλιτεχνικό» αποτέλεσμα είναι άλλωστε αντίστοιχο με αυτού του είδους τα μεταλλικά καρτούν αν και η Mary και το Boy φτάνουν εκεί από άλλο μονοπάτι. Ομολογούμε λοιπόν ότι με αυτό τον τρόπο δε μας χάλασε και πολύ η τρίτη ή τέταρτη ακρόαση και ο κάδος δεν θα ανταμώσει τελικά το εν λόγω CD. Αλλά αν εδώ έχουμε αξιώσεις για αρτίστικες περγαμηνές ή ψάχνουμε για κάτι που θα σημαδέψει στο χρόνο την ελληνική σκηνή πολύ φοβάμαι ότι ζητάμε καλλιγραφία από τον κώλο της μυλωνούς.

Γιώργος Καχριμάνης

το cd δεν το έχω πάρει και ούτε πρόκειται. έχω βλέπετε τη live εμπειρία που ήταν αποτρεπτικότατη. και ναι συμφωνώ με τον κο Καχριμάνη. πρόκειται για δύο ευνοούμενα παιδιά που “έγιναν διάσημα” πριν καλά-καλά βγάλουν δίσκο. κι αυτό γιατί είναι “στα μέσα”. ξέρετε, γνωρίζουν όλους εκείνους τους “δημοσιογράφους” των free press που στην αγωνία τους να φανούν καλοί στους έχοντες τα βύσματα (επιφανείς οικογένειες στο background) ανακοινώνουν τους “νέους πρωτοπόρους” σε όποιο κλάδο της τέχνης κι αν τους κάτσει. ξέρετε, η λογική του “ο κολλητός του κολλητού μου έχει έναν κολλητό”και σόι πάει το βασίλειο.

αλλά δυστυχώς έτσι κινούνται αυτοί οι χώροι, και γιατί όχι άλλωστε. αν μπορείς να διανύσεις μια απόσταση πιο εύκολα γιατί είσαι ο γιος κάποιου, γιατί να κουραστείς να ανέλθεις με την αξία σου; φαντάζει λίγο ξεπερασμένη αυτή η διαδικασία, έτσι δεν είναι; εδώ ακόμη εκλέγουμε με βάση τα επίθετα οικογενειών και οι πολιτικοί παραδίδουν την εξουσία στις επόμενες γενιές ωσάν κάποιο βασιλικό δικαίωμα, στη μουσική θα σταματούσαμε;

πάντως είναι εμπειρία να τους δεις ζωντανά τους mary and the boy. είναι τόσο κακοί που σου θυμίζουν πόσο πεθύμησες να ακούσεις μια πραγματική καλή μπάντα.

~ από infesto στο 14/10/2007.