Η Frances μου και οι “τρελοί” της πολυκατοικίας.
νομίζω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή τελικά. όλα συνομωτούν για να βγαίνουν τα πάντα στο φως και να λάμπει η αλήθεια (κλισέ αλλά κολλάει στην περίπτωση). από τη μέρα που ήρθε στο σπίτι η Frances (απαίτησε να γράφω το όνομα της στα αγγλικά) πέρα από την αλλαγή στις συνήθειες μου που επέβαλλε από την πρώτη μέρα (ναι, ναι πάλι από το λαπ τοπ γράφω, αυτή είναι στο γραφείο μου και κατεβάζει τα απάντα της Diamanda Gallas) και το σπαρτιάτικο πρόγραμμα στη διατροφή μας (τρώει μόνο βιολογικά στον ατμό) μια σειρά αποκαλύψεων ήρθε να ταράξει την ήρεμη (λέμε τώρα) ζωή μου.
βασικά, μερικές αλήθειες με ενοχλούν τραγικά. προτιμώ ένα ωραιότατο ψέμα που δεν σε βάζει σε καμιά συναισθηματική διαδικασία από την αλήθεια που σου ρίχνει απανωτά χαστούκια και σε αναγκάζει να της δώσεις σημασία.
τι εννοώ ψέμα:
εδώ και δύο μήνες εγκαταστάθηκε στο διαμέρισμα από πάνω μου μία οικογένεια 6 ατόμων. από τον παππού στον εγγονό και τούμπαλιν. γενικά δεν τους πάω μία. είναι απίστευτα θορυβώδεις και αγενείς με όλους σε σημείο που μαζεύουμε υπογραφές για να τους στείλουμε από εκεί που ήρθαν. όλα πήγαιναν που λέτε μια χαρά, είχα τακιμιάσει και με τους υπόλοιπους και κοιτούσαμε τα διαδικαστικά της έξωσης με τον ιδιοκτήτη, μέχρι που ήρθε η Frances και ως άλλος μουρλομαγνήτης έλκυσε την αλήθεια προς τα έξω και αυτή βγήκε με τη ρόμπα ξεκούμπωτη και μας έδειξε τα αχαμνά της. τι εννοώ;το ένα από τα δύο παιδάκια της από πάνω οικογένειας είναι ένας απίστευτος ταραξίας που έχει ως χόμπι να παίρνει τα έπιπλα του σπιτιού και να τα σέρνει από τη μία άκρη στην άλλη. το αποτέλεσμα είναι ότι όταν συμβαίνει αυτό το νευρικό μου σύστημα νομίζει ότι έχει απέναντι του τον Φρέντυ Γκρούγκερ και εξεγείρεται ξεσπώντας σε κρίσεις θυμού και υστερικών αλαλαγμών στην προσπάθεια του να αντιμετωπίσει τον εχθρό. κάπως έτσι φτάσαμε στην έξωση. έλα όμως που αφού ήρθε η Frances οι γονείς του πιτσιρικά έβγαλαν βρώμα ότι το παιδί δεν είναι απλά άτακτο αλλά υποφέρει από ένα κουσούρι που του άφησε μια μηνιγγίτιδα. κοινώς οι γονείς του ένεκα να δείξουμε κατανόηση μάλλον επινόησαν μια τάχα μου ψυχική νόσο για να βγάλουμε το σκασμό. κανείς δεν το πίστεψε γιατί το παιδί συμπεριφέρεται νορμάλ για τρίχρονο. παίζει, μιλάει, ουρλιάζει, όλα μια χαρά.
περίπτωση δεύτερη.
στα δύο χρόνια που μένω εδώ έχω γνωρίσει έναν σεβάσμιο γέροντα που ζει στο πίσω από μένα διαμέρισμα με την ουκρανή γυναίκα του και το γιο της. ο γιος, ένα παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά (και ζεστά να είναι πάλι όμορφο τον λες) που έχει το κακό συνήθειο να μην σε χαιρετάει ποτέ ούτε επίσης να σου απευθύνει τον λόγο για κανένα…λόγο. βασικά ούτε που προσέχει αν υπάρχεις δίπλα του όταν π.χ συναντιέστε στην είσοδο της πολυκατοικίας. όσες φορές επιχείρησα να τον χαιρετήσω ευγενικά ούτε καν με κοίταξε, σαν να μην υπήρχα ένα πράγμα και πιστέψτε με, έχω αρκετά έντονη παρουσία. κάποια στιγμή σταμάτησα να τον χαιρετάω θεωρώντας ότι μάλλον δεν γνωρίζει ελληνικά και καλύτερα να μην τον φέρνω σε δύσκολη θέση. τελικά ήρθε η Frances και όλα μπήκαν στη θέση τους. μόλις χτες έμαθα ότι το αγόρι αυτό (με τα κρύα τα νερά που και ζεστά είναι πάλι φαντασιώσεις σου προκαλεί) πάσχει από βαθιά μελαγχολία. μάλιστα. και δεν είναι φήμη, το μάθαμε από τον πατριό του επίσημα που είναι και ένας γλυκύτατος γεράκος. κι έτσι εξηγούνται όλα. ποια όλα; το αγόρι το μόνο που κάνει όλη τη μέρα είναι να κάθεται στο σπίτι του και μια στο τόσο βγαίνει στον κήπο της πολυκατοικίας και καπνίζει, φυσικά χωρίς να μιλήσει σε άνθρωπο. αυτό συμβαίνει κάθε μέρα επί δύο χρόνια.
έτσι λοιπόν προτιμώ τα όμορφα ψέμματα από την σκληρή αλήθεια. προτιμώ τον τρίχρονο διάολο πάνω από το κεφάλι μου να είναι υγιής και να με πρήζει και όχι να έχει περάσει μηνιγγίτιδα και το αγόρι της διπλανής πόρτας να είναι απλώς ένας αγενής Ουκρανός που δεν λέει γεια, και όχι ένας καταθλιπτικός νέος (σαν τα κρύα τα νερά και τα λοιπά ερεθιστικά).
και γιατί φταίει η Frances θα αναρωτηθείτε. νομίζω ότι η ισχυρή της παρουσία (σαν τη δική μου αλλά στο χειρότερο), η ευδιάκριτη διαταραχή της έδωσε το ελεύθερο στους γείτονες να βγάλουν τα άπλυτα τους στη φόρα. γιατί εδώ στην Ελλάδα πιστεύουμε στην ομαδικότητα, στο team spirit που λέει και ο λαουτζίκος. όσο έχουμε το πρόβλημα μας και νομίζουμε ότι το έχουμε μόνο εμείς καμωνόμαστε και το βουλώνουμε, μόλις όμως έρθει ο πιο ξεπεταγμένος που δεν μπορεί να κρύψει την διαταραχή του γιατί είναι εμφανέστατη, τότε όλοι τρέχουμε να τον υποστηρίξουμε δηλώνοντας ανερυθρίαστα και τα δικά μας θέματα. γενικά αν κάποιος κάνει την αρχή βρε παιδί μου, τότε οι υπόλοιποι σταματημό δεν έχουμε!
Υποβολή απάντησης