infesto: σατυρικό και χολικό ιστολόγιο

μόλις κατάφερα να ακούσω το τελευταίο της cd. τι να πει κανείς γι΄αυτή τη γυναίκα. μόνο να της βγάλει το καπέλο μπορεί κανείς. πλήρης της τέχνης της. με διαχρονικό ύφος και ήθος. ακούω τη φωνή της περίπου από το 1983 και κάθε φορά με παρασέρνει σε ένα δικό της, ξεχωριστό κόσμο. ακούστε το space weaver. και αν δεν βαριέστε επισκεφθείτε το επίσημο site της.

μαγεία.

ησύχασες τώρα Φράνσις, ε;  είδες κορίτσι μου; μιλάμε για τόσο μαγική φωνή. εξημερώνει τ΄άγρια. άντε τώρα πάλι στη φωλιά σου.

πως είμαι αμαρτωλός που σ’ αγαπώ. ναι κυρίες και κύριοι αυτό είναι ένα blog για την μεγάλη, την απόλυτη, την εξαίσια, την είναιμονόμιαδενμοιάζειμεκαμιάάλλη τηλεοπτική σειρά με την κορούλα της Βίσσυ. δεν μας έφτανε η μάνα κι ο πατέρας, τώρα έχουμε και την κόρη.ναι, κυρίες και κύριοι και έχουμε και Blog και το βροντοφωνάζουμε είμαστε οπαδοί, είμαστε ξανθιές και ξανθοί, γλάστρες και γλαστράκια, μπιγκόνιες των media, ανερμάτιστα παιδάκια κι έχουμε ενθουσιαστεί και βρέχουμε βρακάκια.

κολάστηκα πάλι απόψε. έπεσα στην παγίδα που μ΄έριξε το alter ego μου η Φράνσις. συγχύστηκα που λέει και ο λαουτζίκος. και πήρα σβάρνα τον συνάδερφο blogger. μα φίλτατοι Bloggers για κοιτάξτε ολίγον την blogoσφαιρα. πώς έχει καταντήσει έτσι; μια βαρούν τα τύμπανα της ορθοδοξίας και τρυπάνε τα δικά μας, μια ξεφυτρώνουν ημερολόγια αφιερωμένα στην κορούλα της κάθε μουρλοκακομοίρας αοιδού, έχει άδικο η Φράνσις που εξεγείρεται; η Φράνσις είδε ένα χρόνο πριν φως και μπήκε. τότε τα ιστολόγια κοντράρονταν για την καλύτερη ατάκα, το πιο έξυπνο κείμενο, είχαν άποψη και μένος κατά του δημοσιογραφικού κατεστημένου. τώρα το κατεστημένο και τα τσιράκια του έχουν αλώσει τα πάντα. ξεπετάγονται όλες οι κακές στιγμές των media από παντού και μας πλακώνουν. έχουμε γίνει (ή κοντεύουμε να γίνουμε) χειρότεροι των παραδοσιακών media κι αντί για εναλλακτική φωνή είμαστε ίδιοι και απαράλλαχτοι με ότι συμβαίνει και στα έντυπα μέσα. πολύ σαβούρα και λίγες, ελάχιστες σωστές φωνές. κρίμα. Φράνσις, έλα και πάρε με αγκαλιά και παρηγόρησε με!

εδώ η αγαπημένη μου Φράνσις αντιστέκεται μετά την καταδίκη της σε 180 μέρες φυλάκισης επειδή οδηγούσε μεθυσμένη. αυτό θα πει, αντιστέκομαι. ούτε ο αστυνομικός δεν μπορούσε να την κάνει καλά. εύγε, μωρό μου, ήσουν αληθινή αγωνίστρια!

αντιγράφω από το tranzistor.gr

Το ντόρο που έχει δημιουργηθεί για τους Mary & the Boy τα τελευταία δύο χρόνια θα τον ζήλευαν πολλά εγχώρια γκρουπάκια. Κάτι τα πολλά live που έχει κάνει η μπάντα, πολλά από τα οποία ήταν προνομιακές support εμφανίσεις σε γνωστά ονόματα (π.χ. Four Tet), κάτι η εμφάνιση της τραγουδίστριας Mary και της χορεύτριας - γλάστρας που συνοδεύει το σχήμα, κάτι οι κινηματογραφική δραστηριότητα και το οικογενειακό background του Αλέξανδρου Βούλγαρη, κάτι η προκλητικότητα των στίχων και της θεματολογίας των τραγουδιών, δεν θέλει και πολύ να γίνει ιστορία στο ελληνικό χωριό. Όλοι σχεδόν κάτι είχαμε ακούσει από ή για αυτούς.

Με το ντεμπούτο τους έρχεται λοιπόν η ώρα της κρίσεως. Το δισκάκι μπαίνει στο player και επιβεβαιώνεται πάνω κάτω ο ήχος που το γκρουπ είχε στις τελευταίες εμφανίσεις του με πλήρη σύνθεση. Τα ονόματα που έρχονται στο μυαλό πολλά. Οι Mary & the Boy δύσκολα κρύβουν τις επιρροές τους. Η φωνή της Mary εμπνέεται από τη Diamanda Galas χωρίς βέβαια ούτε καν να πλησιάζει κάποια από τις αρετές της. Οι στίχοι μέχρι και κοπιάρουν εδώ και εκεί τους Tiger Lillies, λείπει όμως η επινοητικότητα και η ποιητική διάθεση. Οι απαγγελίες α λα Laibach στερούνται το στέρεο θεωρητικό υπόβαθρο των Σλοβένων προβοκατόρων. Οι Brecht / Weill και το βερολινέζικο καμπαρέ απέχουν παρασάγγας ως στάση ή ως ατμόσφαιρα από τον ήχο του γκρουπ. Ακόμη και τη φάση πιο ταπεινών ονομάτων (τα οποία χαρακτηρίζονται με ταμπέλες του τύπου cabaret punk και άλλες βλακείες) όπως είναι οι Dresden Dolls ή οι Gogol Bordello λίγο την αγγίζουν. Το μόνο που μένει από τις πρώτες ακροάσεις είναι η εκκεντρικότητα και η πρόκληση. Όσο μπορούν βέβαια να αποτελούν πρόκληση για το κοινό στο οποίο απευθύνονται στίχοι του τύπου “I make love to Jesus”, “Do you wanna suck me I am a cock” ή “Fuck me. I am so beautiful tonight”. Αν αυτά τραγουδιόντουσαν ελληνιστί ίσως να άλλαζε το πράμα. Εκτός και αν ψαρώνει κανένας με αυτό το τουρλουμπούκι από κόμη Δράκουλα, Ιησού Χριστό, Αδόλφο, και φροϋδικούς Φαλλούς.

Είναι λοιπόν για πέταμα τούτο το δισκάκι; Όχι απαραίτητα. Σε ένα άλλο επίπεδο ο επίμονος ακροατής που τυγχάνει και λάτρης του καλώς εννοούμενου trash μπορεί να ανταμειφθεί αν ξεπεράσει το αρχικό σοκ των 1-2 πρώτων ακροάσεων. Στέκεται λοιπόν το “Mary and the Boy” ως μια πικάντικη cult ακρόαση αντίστοιχη ενός γκροτέσκου γραφικού κόμικ χωρίς ιδιαίτερη βέβαια φαντασία ή βάθος που αγγίζει όμως κάτι από το θυμικό του αναγνώστη και του αρέσει ως απολαυστικό junk. Δεν ήταν λίγες οι φορές κατά την ακρόαση που θυμηθήκαμε τα εφηβικά μας χρόνια, τον Ozzy και τον King Diamond. To «καλλιτεχνικό» αποτέλεσμα είναι άλλωστε αντίστοιχο με αυτού του είδους τα μεταλλικά καρτούν αν και η Mary και το Boy φτάνουν εκεί από άλλο μονοπάτι. Ομολογούμε λοιπόν ότι με αυτό τον τρόπο δε μας χάλασε και πολύ η τρίτη ή τέταρτη ακρόαση και ο κάδος δεν θα ανταμώσει τελικά το εν λόγω CD. Αλλά αν εδώ έχουμε αξιώσεις για αρτίστικες περγαμηνές ή ψάχνουμε για κάτι που θα σημαδέψει στο χρόνο την ελληνική σκηνή πολύ φοβάμαι ότι ζητάμε καλλιγραφία από τον κώλο της μυλωνούς.

Γιώργος Καχριμάνης

το cd δεν το έχω πάρει και ούτε πρόκειται. έχω βλέπετε τη live εμπειρία που ήταν αποτρεπτικότατη. και ναι συμφωνώ με τον κο Καχριμάνη. πρόκειται για δύο ευνοούμενα παιδιά που “έγιναν διάσημα” πριν καλά-καλά βγάλουν δίσκο. κι αυτό γιατί είναι “στα μέσα”. ξέρετε, γνωρίζουν όλους εκείνους τους “δημοσιογράφους” των free press που στην αγωνία τους να φανούν καλοί στους έχοντες τα βύσματα (επιφανείς οικογένειες στο background) ανακοινώνουν τους “νέους πρωτοπόρους” σε όποιο κλάδο της τέχνης κι αν τους κάτσει. ξέρετε, η λογική του “ο κολλητός του κολλητού μου έχει έναν κολλητό”και σόι πάει το βασίλειο.

αλλά δυστυχώς έτσι κινούνται αυτοί οι χώροι, και γιατί όχι άλλωστε. αν μπορείς να διανύσεις μια απόσταση πιο εύκολα γιατί είσαι ο γιος κάποιου, γιατί να κουραστείς να ανέλθεις με την αξία σου; φαντάζει λίγο ξεπερασμένη αυτή η διαδικασία, έτσι δεν είναι; εδώ ακόμη εκλέγουμε με βάση τα επίθετα οικογενειών και οι πολιτικοί παραδίδουν την εξουσία στις επόμενες γενιές ωσάν κάποιο βασιλικό δικαίωμα, στη μουσική θα σταματούσαμε;

πάντως είναι εμπειρία να τους δεις ζωντανά τους mary and the boy. είναι τόσο κακοί που σου θυμίζουν πόσο πεθύμησες να ακούσεις μια πραγματική καλή μπάντα.

ασχολίαστο. ό,τι καλύτερο έχει βγει εδώ και χρόνια! μπορεί η αναμονή να ήταν μεγάλη αλλά άξιζε τον κόπο. δέκα στα δέκα.

συζήτηση σήμερα στο τηλέφωνο με συνεργάτη.

αυτός: έλα ρε, την πρόσκληση μου την έλαβες για το facebook;

εγώ: ναι, την είδα κάποια στιγμή.

αυτός: ε, άντε αποδέξου τη.

εγώ: και ποιο το νόημα δεν καταλαβαίνω, με έβαλε ο Ταδε και άνοιξα κι εγώ ένα facebook για να τον έχω “φίλο” , αλλά δεν καταλαβαίνω το νόημα αφού μιλάμε στο τηλέφωνο και βγαίνουμε.

αυτός: έλα μωρέ, άλλη μια μαλακία σαν το myspace είναι κι αυτό, αλλά καλύτερο.

εγώ: α, ναι το Myspace. κάποια στιγμή είχα κάνει κι ένα τέτοιο αλλά επειδή έμπαινα μια φορά τους δυο μήνες το έσβησα. και πάλι δεν καταλάβαινα τη χρησιμότητα του.

αυτός: ε, να. μαζευόμαστε εκεί και ανταλλάσσουμε “φίλους” και γεμίζει η σελίδα μας με φίλους.

εγώ: βαρετό δεν είναι; και τι έγινε που γέμισε η σελίδα “φίλους”;

αυτός: ε, ναι είναι.

εγώ: και γιατί να το κάνουμε τότε;

αυτός: εσύ γιατί έχεις blog;

εγώ: για να γράφω που και που καμιά μαλακία.

αυτός: δίκιο έχεις. τελικά θα με βάλεις στο facebook σου.

εγώ: μπα, βαριέμαι. θα το κλείσω.

αυτός: και το blog;

εγώ: ε, δε σου ‘πα, εκεί τουλάχιστον γράφω καμιά μαλακία.

αυτός: καλά, τότε τα λέμε.

μου πήρε καιρό να καταλάβω τη χρησιμότητα του blogging, κατέληξα πώς είναι μια διέξοδος έκφρασης όσων με απασχολούν κατά καιρούς και αυτό χωρίς να σημαίνει ότι καταγράφω και όλη τη ζωή μου εδώ.

τη μόδα όμως με τις προσωπικές σελίδες σε site σαν τα facebook & myspace αρνούμαι να την ακολουθήσω μια που τα θεωρώ παντελώς άχρηστα. είναι σαν εκείνα τα λευκώματα που είχαμε στο σχολείο μόνο που είναι χειρότερα γιατί σε αυτά μπορεί να ξανασυναντήσεις τους συμμαθητές σου από το σχολείο και εγώ δεν έχω κρατήσει καμία καλή ανάμνηση μια που ήταν εντελώς κομπλεξικοί και απαρχαιωμένων αντιλήψεων ήδη από την εφηβεία τους. άσε που προτιμώ τη live επικοινωνία με όσους θεωρώ σημαντικούς στη ζωή μου οπότε και δεν καταλαβαίνω τη λογική να διατηρώ διαδικτυακές φιλίες.

άσχετο/σχετικό: όλοι αυτοί που κόβονται για τη σωστή απόδοση του όρου Blogger και blogging στα ελληνικά έχουν καταλήξει στο ιστολόγος και ιστολογείν. σήμερα σκεφτόμουν ότι σε αυτή την απόδοση περιέχεται μόνο το μέρος “web” από το “web-log” αν επιχειρούσαμε να αποδώσουμε και τα δύο μέρη, τότε μάλλον θα έπρεπε να καταλήξουμε στα “ιστοημερολόγια” και το “ιστοημερολογείν”, έτσι δεν είναι;

this is an adult blog and you may get exposed to adult opinions and treatment.

γι΄αυτό στα σχόλια σας προσέξτε τη γλώσσα σας γιατί θα σας βάλω πιπέρι στο στόμα, αν όχι τίποτα πιο γευστικό!

και να υπενθυμίσω

get a life. but fisrt, get a mind!

τώρα αυτό με τον Al Gore να κερδίζει το Νόμπελ Ειρήνης γιατί με φοβίζει; το Νόμπελ Ειρήνης, επαναλαμβάνω.

καλημέρα και καλή τύχη.

σχετικό: περιμένω αντίδραση Μαικλ Μουρ. με αγωνία.

χτες βράδυ είχα έναν επίμονο πόνο στην κοιλιακή χώρα. έναν πόνο από αυτούς που ο λαουτζίκος αποκαλεί σφάχτες. από αυτούς που ξεκινούν σαν μικρές ενοχλήσεις και σε μερικά λεπτά σου έχει πάρει ο διάολος τον πατέρα. από αυτούς που κιτρινίζεις, ιδρώνεις, παίρνεις βαθιές ανάσες, βλαστημάς το γάλα που ήπιες αλλά και πάλι είναι εκεί… ενωμένοι-δυνατοί!

πήρα λοιπόν των ομματιών μου, το αυτοκίνητο μου και το σύντροφο μου και κάναμε τσάρκα εις το τοπικό E.R, μια που το θεωρούμε πολύ in και ήμασταν και λάτρεις της ομώνυμης σειράς και τώρα του Grey’s Anatomy (το άλλο με τον Dr House, δεν το πολυσυμπαθούμε). πάρκαρα με το αυτοκίνητο και το σύντροφο και του είπα να περιμένει εκεί γιατί μου έφτανε ο πόνος μου δεν χρειαζόμουν και τις νουθεσίες του τύπου: “στα έλεγα εγώ”, “σου ‘χω πει και παγωτό και κόκα-κόλα και καπάκι το φρούτο της δίαιτας δεν είναι κι ο καλύτερος συνδυασμός”.

η αρχινοσοκόμα Μάρω με την πρώην επιστήθια φίλη και συνεργάτη επιμελήτρια Β, Έλλη

μπαίνοντας στο τοπικό E.R λοιπόν με παρέλαβε η αρχινοσοκόμα Μάρω Ζαχαρέα. χωρίς να πολυασχοληθεί με αυτά που της έλεγα με διέταξε ν΄ανοίξω το στόμα μου και έπιασε με το ένα της χέρι τα σαγόνια μου. της αντέταξα ότι η κοιλιά μου είναι που πονάει, αλλά δεν φάνηκε να ενοχλείται με τη δική μου διάγνωση και συνέχισε διατάζοντας με να της βγάλω γλώσσα πάραυτα. επειδή ξέρω πως δεν είναι σωστό να αμφισβητείς τους έμπειρους γνώστες της ιατρικής επιστήμης υπάκουσα και της ζήτησα αν θέλει να με χαστουκίσει αν ξαναυποστηρίξω πως εγώ ξέρω που πονάω. συμφώνησε με ένα διακριτικό χαμόγελο από εκείνα τα δικά της που όταν τ΄αντικρίζεις το σώμα σου παίρνει τη θερμοκρασία του παγόβουνου που βύθισε τον Τιτανικό. μούγκρισε ένα “χμμ” βαθυστόχαστο και έξτρα επιστημονικό και αποφάνθηκε με μεγάλη μου έκπληξη ότι πρέπει να με δει παθολόγος. αχ, έτσι είναι οι πραγματικοί επιστήμονες.

ο Γιώργος την ώρα που ανακοινώνει στα κανάλια ότι δεν χρειάζομαι προστάτες, ο δικός μου είναι μια χαρά.

στο παθολογικό με υποδέχτηκε με ένα γλυκό χαμόγελο και ένα μικρό ρέψιμο ο Γ. Τράγκας. με πήρε ευγενικά από το χέρι και με οδήγησε σε ένα από κρεβάτια, τράβηξε την κουρτίνα, με “έκοψε” από πάνω μέχρι κάτω και με έναν ερεθιστικά επιτακτικό τρόπο μου είπε: κατεβάστε τα,γυρίστε και σκύψτε. μα ξέρετε έναν πονόκοιλο έχω μόνο, του είπα. σήκωσε το φρύδι απειλητικά και πέρασε στο χέρι του ένα πλαστικό γάντι. ήταν αποφασισμένος ότι θα βάλει το δάκτυλο υπό τον τύπο των ήλων και δεν το συζητούσε! εγώ πάλι από την άλλη όχι μόνο το συζητούσα αλλά και πάνελ με δεκαπέντε ειδικούς, τρία παράθυρα και δέκα εξωτερικά λινκ έστηνα για να γλιτώσω από το χέρι του (από το ένα, από το άλλο δεν κινδύνευα γιατί δεν του είχε βάλει γάντι). έσκυψα και δέχτηκα τη μοίρα μου. ο προστάτης μου όμως δεν τη δέχτηκε καθόλου με αποτέλεσμα να ξεσηκώσω το νοσοκομείο από τις φωνές για την κακομεταχείριση μου. ο Γιώργος όμως απτόητος. ούτε στιγμή δεν έπεσε το φρύδι. αποφάνθηκε ότι ο προστάτης μου είναι μια χαρά και με ξαπόστειλε στον πνευμονολόγο Κακαουνάκη που ήταν σε άλλο παράθυρο διπλανού καναλιού.

ο κος Κακαουνάκης τρίβει το μούσι του προσπαθώντας να καταλάβει γιατί με έβαλε να βήχω ενώ πονούσε το στομάχι μου. το μυστήριο έμεινε άλυτο.

άναψε τσιγάρο, πνίγηκε στο βήχα και με κοίταξε φανερά ενοχλημένος που η παρουσία μου τάραζε την ηρεμία του. “ξέρεις ποιος είμαι εγώ” με ρώτησε και έβηξε με ένταση επιθανάτιου ρόγχου. μάλιστα κε Κακαουνάκη, ψέλλισα φοβούμενος κι άλλη εξέταση…με το γάντι. “ξάπλωσε” μου είπε. ξάπλωσα. με κοφτές ματιές με διέταξε να σηκώσω την μπλούζα μου να με ακροαστεί. πάλι καλά, λέω, τουλάχιστον πλησιάζουμε προς την κοιλιακή χώρα, που θα πάει θα το πετύχουν εδώ μέσα! με σήκωσε και ακροάστηκε την πλάτη μου. άρχισε να ξεσπάει σε ένα βήχα υπαινικτικό στην αρχή, βροντερό στη συνέχεια, σαν το ηφαίστειο της Πομπηίας στο τέλος. τι επιστήμων σκέφτηκα, τι αυταπάρνηση, τι πάθος για το λειτούργημα του, εδώ είναι με το ένα πόδι στον τάφο και εξακολουθεί να ασκεί την ιατρική! μπράβο του, εύγε! αυτά να τα βλέπουν στο ΕΣΥ, οι πακετατζήδες που λέει και ο Μάκης μας. διαπίστωσε πως για καπνιστή, τα πνευμόνια μου αντέχουν ακόμη, άναψε άλλο τσιγάρο και διαπίστωσε πως τα δικά του δεν αντέχουν και πολύ ακόμη. μου έκανε με το χέρι ένα “ξου” διακριτικό μεν, σαφές δε και έφυγα άπραγος.

τι μου είχε μείνει; ο πονόκοιλος! τι επιλογές είχα; στο γαστρεντερολογικό γινόταν χαμός από κόσμο γιατί εφημέρευε ο κος Χατζηνικολάου με τις περίφημες διαγνώσεις του, στο νευρολογικό της μουρλής γιατί μόλις είχε φτάσει η κα Τρέμη και οι Παρκισονικοί είχαν πιάσει από νωρίς στασίδι. διαπιστώνοντας για πολλοστή φορά πόσο έχει ανέβει ο πήχης στο ιατρικό μας σύστημα και την επιστημονικότητα των γιατρών μας κάπου ένιωσα μια ασφάλεια να το πω, μια ηρεμία, μια ανακούφιση, κάτι θετικό τέλος πάντων και κάπως ησύχασε το μέσα μου.

εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε κι ο σύντροφος μου που βαρέθηκε να είναι απενεργοποιημένος στο αυτοκίνητο και θυμήθηκε ότι έχει ώρα να μου τα χώσει. αφού του εξήγησα πως πλην του στομαχόπονου όλα τα υπόλοιπα όργανα μου χαίρουν άκρας υγείας, κάναμε ένα μικρό ιατρικό συμβούλιο και αποφασίσαμε πως ένα χαμομήλι ίσως ήταν προτιμότερο και ασφαλέστερο ως λύση στο πρόβλημα μου. πήραμε το αυτοκίνητο και κάναμε ζάπινγκ σε άλλα πιο εξωτικά κανάλια, εκείνα που προσφέρει η Nova και έχουν αποδειχτεί σωτήρια σε κρίσιμες εθνικές στιγμές σαν αυτές που ζούμε τις τελευταίες μέρες με την ξεφτίλα με τις διαγνώσεις των καναλιών για την υγεία του αρχιεπίσκοπου!