Η νόσος της αμπλογκολογίας.

κάθε μέρα αφιερώνω περίπου ένα τέταρτο της ώρας για να σβήσω από το google reader τις δημοσιεύσεις των διαφόρων ιστολόγων που έχω επιλέξει να παρακολουθώ. κοιτάζω την οθόνη με τους τίτλους και τις φωτογραφίες και από τους περίπου 200 ιστολόγους επιλέγω να διαβάσω στην ευτυχέστερη των περιπτώσεων ένα ή δύο. περισσότερο αγχώνομαι που μαζεύονται τα αδιάβαστα ποστ στο google reader και βρίσκω τον αριθμό π.χ 345 τρομακτικό παρά ότι τα ποστ είναι αδιάβαστα.

νομίζω ότι περνάω ξανά σιγά-σιγά στη φάση της απάθειας που με διακατείχε και πριν τις φωτιές του καλοκαιριού. τα γεγονότα τότε τα βρήκα πολύ σημαντικά για να ασχοληθώ. τώρα όλα μου φαίνονται μια κακή επανάληψη των ίδιων και των ίδιων, μια κακή κόπια της μέρας της Μαρμότας με χάλια σκηνοθεσία και πρωταγωνιστή.

ως ιστολόγοι έχουμε τη διάθεση να ομφαλοσκοπούμε, να επικεντρωνόμαστε στον πολύ σημαντικό εαυτό μας, να χτίζουμε ένα μύθο για τη φανταστική προσωπικότητα που παρουσιάζουμε εδώ και να παίζουμε στο ρυθμό που δίνει το ντέφι αυτής της περσόνας που έχουμε επιλέξει ως αρκούδες στο ρυθμό του αρκουδιάρη. το βρίσκω άκρως βαρετό και απογοητευτικό. ακόμη και εγώ ο ίδιος διαβάζω κάποια από τα κείμενα μου και αναρωτιέμαι τι τους βρήκα την ημέρα που επέλεξα να πατήσω το publish στο wordpress.

είναι το εφήμερο κατάλληλο να γράψει την ιστορία μας; είναι η ιστορία μας αρκετά ενδιαφέρουσα μέσα στην προσποίηση της για να γίνει αντικείμενο θέασης αγνώστων αναγνωστών; είναι η νόσος της αμπλογκολογίας το πρώτο σύμπτωμα ενός γενικότερου συνδρόμου που οδηγεί τον ιστολόγο στην οριστική απομάκρυνση του από το ιστολόγιο του.

είναι αυτή η δημοσίευση μια αληθινή κατάθεση σκέψεων ή απλά έχω βαρεθεί να μιλάω στο κενό;;

~ από infesto στο 04/11/2007.