if it’s not love, then it’s the cold that will bring us together.
ναι, ναι. θέλω να πιάσει πολύ κρύο. να παγώσουμε όλοι. να πέφτουν ρουθούνια, να περονιάζει το κόκκαλο, να ντυθώ με όλα τα πουλόβερ που δεν έβαλα πέρσι, και εκείνη την καπαρντίνα που έχει μείνει στην ντουλάπα να την τρώει ο σκώρος.
θέλω να μην μείνει τίποτα από αυτή τη γκριζάδα που έχει πλακώσει τη διάθεση μου εδώ και μερικές μέρες. να ανοίξω το παράθυρο μου και να ξυρίζει ο Νοέμβρης τους περαστικούς, να αχνίζουν τα τζάμια από τη θέρμανση, να χουχουλιάζουν τα γατιά μου στις κουβέρτες τους, να γίνει ανακωχή με το ενδιάμεσο του φθινοπώρου. να κερδίσει το λευκό του πάγου. να αναγκαστούμε να κλειστούμε σπίτια μας και να κοιτάξουμε τους αγαπημένους μας στα μάτια και να βρούμε τα λόγια που αποφεύγουμε καιρό προφασιζόμενοι δουλειές, τρεχάματα, υποχρεώσεις. If its not love, the its the bomb that will bring us together. κι επειδή βόμβα δεν μου βρίσκεται, ας είναι το κρύο που θα μας φέρει πιο κοντά. άτιμε morrissey, ακόμη να σε ξεπεράσω.
ναι κι εγώ τα ίδια έλεγα χτες βράδυ, αλλά εδώ στη (σχετικά) βόρεια Ευρώπη τα φθινοπωρινά φύλλα κόλλησαν επικίνδυνα στη βρεγμένη άσφαλτο, το τοπίο είναι έγχρωμο, ποιητικό, στο τιμόνι όμως…
εδώ εις τα περίχωρα των Αθηνών το κρύο σήμερα έτσουξε αρκετά. πήγαμε χειμώνα, επιτέλους. να προσέχετε το τιμόνι κύριε Ροίδη εκεί στας Ευρώπας, είναι επικίνδυνο στις παγωμένες επιφάνειες, όπως και με τα φύλλα, δεν θέλουμε να κάνετε τσουλήθρα….