Ο θεός του στιλ, έχει πιτυρίδα!
διακόπτω την εργασία μου στο ακατοίκητο γιατί μια μνήμη βαρυτάτη ήρθε και μου χτύπησε με κρότο τις πόρτες και μου υπενθύμισε την παρουσία της. είχε τρελά κέφια να διαπομπευτεί και να γίνει ρεζίλι και είπα να της κάνω το χατήρι μια που στο ακατοίκητο λίαν σπανίως έρχονται πια μνήμες και ένας επισκέπτης πρέπει να δέχεται όλα τα καλά από τον οικοδεσπότη κι ας του βγει και σε κακό.
ήμουν λοιπόν, διηγήθηκε η μνήμη, προχτές στο σπίτι της φίλης Παναγιώτας, που τιμάει το ορίτζιναλ του ονοματός της και δεν το έχει ευτελίσει σε χαζουποκοριστικά, και είχα πάει να τιμήσω την ονομαστική της εορτή μια που η Παναγία κάπου τώρα είναι που αναγορεύτηκε παρθένος-λέμε τώρα. η φίλη Παναγιώτα, είναι δημοσιογράφος το επάγγελμα και κοσμογυρισμένη, τουτέστιν έχει αλλάξει τα περιοδικά ως πουκάμισα και έχει κάνει και τις βόλτες σε όλα τα κεφαλοχώρια των εκδοτικών συγκροτημάτων με το κεφάλι ψηλά και την πένα της ακόμη υψηλότερα παρότι είναι και νεαρής ηλικίας και ομορφοτάτη, κοινώς δεν έχει κάτσει σε κανέναν για να αποκτήσει στήλη και πολλά λεφτά.
εκεί που μας τραπέζωνε λοιπόν το μεξικάνικο που είχε ετοιμάσει η άτιμη γιατί είναι και τρελή μαγείρισσα και να το πεις το λαδώσαμε καλά το αντεράκι μας, φίλος δικός της και προσωπικός aka ο γκόμενος της, άλλος πολυταξιδεμένος δημοσιογράφος και αυτός γυρνάει και μας αποκαλύπτει το νέο που συντάραξε το τραπέζι τόσο δυνατά που πετάχτηκε η γέμιση κοτόπουλο από τας τορτίγιας.
η αποκάλυψη ήρθε να μαυρίσει τις καρδιές μας και να στείλει την κουβέντα σε άλλη πλέον σφαίρα από τα γνωστά καθημερινά. ευρισκόταν που λέτε ο τιμημένος αυτός δημοσιογράφος σε γνωστό κεφαλοχώρι των εκδοτικών πραγμάτων για μία συνέντευξη. ανέβαινε λοιπόν το ασανσέρ και σε έναν από τους ορόφους μπαίνει στο ίδιο ασανσέρ ο μεγιστάνας του στιλ, ο άνθρωπος που μας δίδαξε πώς να πιάνουμε το μαχαίρι και το πιρούνι, που μας έδωσε τα φώτα του για το τι χάνουμε που έχουμε αποκηρύξει τη βασιλεία ως πολίτευμα, τα πάρτι τα τρελά και τους εστεμμένους. σήκωσε το φρύδι ο μεγιστάνας του στιλ και πήρε τη θέση του με τους κοινούς πληβείους για να ανέλθει στο γραφείο του. κάτι όμως τον ενοχλούσε στην εμφάνιση του και είπε να το διορθώσει με κομψότητα και διακριτικότητα πάντα.
και τότε επήλθε το χάος. η κατάφωρη νίκη της κακογουστιάς και του δήθεν κόντρα στην αγωγή και την αισθητική που διατυμπανίζει ο εν λόγω κύριος. μάλιστα, αυτός ο άντρας πρότυπο σήκωσε το χέρι του και τίναξε με μένος την πιτυρίδα που είχε χιονίσει το υπέροχο σακάκι του. την τίναξε τόσο πολύ δυνατά που ο μπουχός από τα νεκρωμένα κομμάτια δέρματος της κεφαλής του προσγειώθηκαν στα πρόσωπα των παρισταμένων που καθόλου στιλ δεν βρήκαν σε αυτή την κίνηση.
όπως καταλαβαίνετε άλλος ένας μύθος κατατροπώθηκε, ο θεός του στιλ αποκάλυψε την αχίλλειο πτέρνα του και όλοι τρέξαμε να την πιάσουμε αλλά φοβηθήκαμε μήπως ήταν άπλυτη.
το γεγονός που με λυπεί είναι ότι τελικά δεν βρίσκω που να πιστέψω στις μέρες μας και τελικά καταλήγω πίσω στην ορθοδοξία, αυτά είναι προβλήματα αγαπητοί μου.
χαχαχα
καυστικό σε βρίσκω!
η ορθοδοξία είναι η λύση όμως……
καυστικός;; εγώ;;;
με το μπαρδόν αλλά είμαι πάντα απλώς αγενέστατος.
καυστικός είναι ο φίλος που μου είπε την ιστορία.
ή μήπως την έζησα εγώ;;