Αγαπητέ Άμμε 3 (σ΄έχω κάνει θεό)

αλλά tag δεν σου φτιάχνω. το ‘χω σε κακό να βάζω σε ταμπέλες τις διαθέσεις μου γιατί έτσι όπως φυσάει εδώ στο ακατοίκητο δεν μένει τίποτις όρθιο. γι’ αυτό καλύτερα να μείνουν τα ποστ με τ’ όνομα σου, στήλες μνήμης ριζωμένες στον κήπο της καρδιάς μου (καλά ε, ποιος είμαι;;; τι γαμάτη έκφραση ήταν αυτή, τρέχα Μαραθιά να με εκδόσεις, άντε βιάσου γιατί μπορεί να σε προλάβουν οι εκδόσεις INTRO και να σφαχτείτε στην ποδιά μου)

είμαι χαρακτήρας άστατος λοιπόν γι΄αυτό και δεν δεσμεύομαι εύκολα. γιατί άμα δεσμευτώ τόχω για κακό να μην έχω μυστικό, πάλι ξέφυγα! με παρασέρνει η ρίμα και ο ρυθμός τελευταία, κι όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να το συνεχίσω. λοιπόν επιστρέφω στους δεσμούς. μου είναι δύσκολοι βρε παιδί μου. αλλά όταν δεσμεύομαι το κάνω με τα μπούνια. από την τελευταία φορά λοιπόν που το έκανα, πριν καμιά δεκαετία, ακόμη να ξεμπερδέψω. το tag της καρδιάς μου λοιπόν είναι κλεισμένο και έχει πάαααρα πολλά πόστ, εξ ου και θα αρνηθώ τις ανήθικες προτάσεις σου Αμμε. γιατί το tag για μένα Άμμε μου είναι σαν αρραβώνας ένα πράγμα και καταλαβαίνεις ότι κωλύομαι. είμαι και εναντίον των διπλοτριπλών σχέσεων γιατί μπερδεύω τα ονόματα την ώρα του σεξ και καρφώνομαι, οπότε όχι, όχι δεν πρέπει να tagαριστούμε!!!

όσο για το λογοτεχνικό σου σαλόνι, κρίμα. αντιθέτως με ένα ποίημα που διάβασα τις προάλλες εκεί-κάποιου άλλου νομίζω ήταν-εκείνο το αφήγημα με βάση τη Θεσσαλονίκη είχε πολύ ενδιαφέρον. εκείνο που είχε αστυνομικό μοτίβο λέω, αλλά δεν θυμάμαι λεπτομέρειες. έψαξα πολλές φορές να δω αν το συνέχισες αλλά δεν το βρήκα. αυτό μάλιστα! μπορεί να μην ήταν το έγκλημα και η τιμωρία (αυτό το κάνει άλλος μπλογκερ και μένει ατιμώρητος) αλλά είχε ενδιαφέροντες χαρακτήρες και δομή. να το συνεχίσεις κάποια μέρα!

αυτά.

κι εδώ χωρίζουν οι δρόμοι μας. don’t speak, I know what you ‘re thinking. αλλά πρέπει να τραβήξει ο καθείς τον δικό του δρόμο Άμμε!

~ από infesto στο 26/11/2007.