Αγαπητέ Άμμε 2 (καλά εδώ μιλάμε για έναν έρωτα μεγάλο)
Αγαπητέ Άμμε, προσβάλλατε (εξαρχής) τον Καβάφη και μόνο που τον βάλατε στην κουβέντα μια που τον θεωρώ αξιότερο του Σολωμού παρασάγγας και με το μπαρδόν κιόλας. ο κύριος Σολωμός πότε δεν μου έκανε κούκου προσωπικώς κι ας συνέγραψε και τον ύμνο εις την ελευθερία και ειδικώς η ξανθούλα γελοία μου φαινόταν παιδιόθεν οπότε και της άλλαξα τα φώτα κατά το δοκούν. γενικότερα στη ζωή και αλλού όσους σέβομαι δεν τους αγγίζω, προτιμώ να τους έχω εκεί ψηλά, όλοι οι υπόλοιποι μπαίνουν στο ντορβά του σαρκασμού γιατί αλλιώς η ζωή δεν βγαίνει. πώς σκοτώνετε εσείς την ώρα με τα videogames, έτσι ακριβώς εγώ σαρκάζω το σύμπαν. ο σαρκασμός, η ειρωνεία και η χολή είναι τα αντισώματα μου στη βλακεία, την αμετροέπεια και άλλα ενοχλητικά ζωύφια που παρεπιδημούν ενίοτε και πολύ συχνά στην κενωνία την άτιμη και αλλού (στο ιντερνετ λέω εγώ τώρα μια ιδέα). αν δεν το κάνω, να σαρκάσω και να αυτοσαρκαστώ πολλάκις και απανωτά δεν πάει καλά η μέρα μου. είναι κάτι σαν τον πρωινό καφέ, αν δεν τον πιω χαλιέμαι.
όσο για το blogging, παρόλη την ασχολία μου δεν με πείθει. είναι όπως λέτε κι εσείς μια ωραιότατη μάσκα που γλιτώνει τις ρωγμές και το στραπατσάρισμα της πραγματικής έκθεσης του ατόμου εις άλλα άτομα και γενικώς με ξένα κόλλυβα δεν μου αρέσει να κάνω δουλειές οπότε και προτιμώ να τρώω τα μούτρα μου στις διαπροσωπικές και άλλες σχέσεις. τι να κάνεις αυτά έχει η ζωή και πρέπει να τα ζούμε.
όσο για τη σκύλευση του πτώματος του ποιήματος του Σολωμού τώρα ακόμη πιο ειδικώς, χίλιες φορές προτιμώ να ξεσκίσω τα τελευταία δείγματα σάρκας σε ένα χαζοποίημα από το να αποτολμήσω να λογοτεχνίσω όπως πολλοί κάμουν εις την βλογόσφαιρα. το έχω ξαναπεί και παλαιότερα νομίζω. ελάχιστοι έχουν πραγματική γραφή εδώ μέσα-εκεί έξω όπου είναι τέλος πάντων αυτό το πράγμα-μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού είναι και αυτούς δεν θα τους πειράξω ποτέ, οι υπόλοιποι όμως που είναι και η πλειονότητα θα γελοιοποιηθούν δίχως έλεος, γιατί πώς να το κάνουμε έχουμε διαβάσει και τον κώλο μας στη ζωή μας και ξέρουμε τι εστί ποίηση, λογοτεχνία και λοιποί συγγενείς και στην τελική βαρέθηκα να τους βλέπω να χαϊδεύονται ότι κάτι αξίζουν και ως άλλη μαινάδα της συνείδησης τους θα τους χτυπώ ηχηρά σκαμπίλια μέχρι να ξυπνήσουν.
αυτά! άντε βρε, μου έφτιαξες τη μέρα πάλι 
Με αυτά και με εκείνα το μπλογκ σου έχει γίνει πολύ κεφάτο τον τελευταίο καιρό, χαίρομαι που έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου
Αν μάλιστα έχω και επίδραση στη μέρα σου νομίζω πως έκλεισα ως μπλόγκερ 
Περαν τούτου, εμένα μου αρέσει ο Σολωμός (της Γυναίκας της Ζάκυθος, του Γ’ Σχεδιάσματος των Ελεύθερων Πολιορκημένων, του Κρητικού). Γούστα είναι αυτά σίγουρα, όπως και με τους λογοτέχνες μπλόγκερ (όπως έχεις μάλλον παρατηρήσει, εγώ το δικό μου λογοτεχνικό σαλόνι το έκλεισα, με κύριο αίτιο ότι δεν είχα πλέον όρεξη να γράψω κάτι που να είναι της προκοπής, ή τουλάχιστον να νομίζω ο ίδιος ότι είναι).
Δηλώνω λοιπον τη συμπαράστασή μου στον αγώνα σου με χολή εναντίον της χολέρας και φυσικά την καλησπέρα μου. [Αν γράψεις και αγαπητέ Άμμε 3, μετά από αυτό το εξαιρετικά βαθυστόχαστο σχόλιο που σου άφησα, θα σου πρότεινα να κάνεις και ένα αντίστοιχο tag, για να βρίσκουν πιο εύκολα τα σχετικά κείμενα οι θαυμαστές μου.]