τα πρεζάκια του refresh, η αρρώστια της δημοφιλίας και ο Αλ Πατσίνο μου
όσο ζει κανείς μαθαίνει. φίλος blogger (και όχι δημοσιολάγνος) μου εκμυστηρεύτηκε ότι η περίφημη λίστα της wordpress δεν είναι και τόσο fair μια που πολλοί επιτήδειοι έχουν ανακαλύψει το κόλπο του refresh για να ανεβάζουν τις επισκέψεις τους και να φαίνονται πάντα στις ψηλότερες θέσεις. στην αρχή δεν το έπιασα το κόλπο άλλα η εξήγηση του με βοήθησε να μπω κι εγώ στο πνεύμα της άμιλλας που “παίζει”γενικά στη Blogoσφαιρα.
για όσους δεν το έχουν πάρει πρέφα το κόλπο είναι αυτό και είναι απλό: ανοίγεις τη σελίδα του Blog σου χωρίς να κάνεις log in. δεν συνδέεσαι δηλαδή ως χρήστης του και αρχίζεις να πατάς το refresh. κάθε κλικ και μία επίσκεψη, κάθε κλικ και ένα σκαλί πιο πάνω στη λίστα. πατάς μέχρι να αγκυλωθεί το δάχτυλο, μέχρι να κάνει ρευματικά ο καρπός σου. έτσι με λίγο παραπάνω πόνο κατακτάς τη θέση που σου αξίζει σε αυτή τη ζωή:
να είσαι κι εσύ στις πρώτες θέσεις της λίστας του wordpress μαζί με την Χρυσή Αυγή, το Μετ Ανοητε, το Αντιαιρετικόν εγκόλπιον και άλλα ευπρεπή και δύσοσμα blogs που έχουν ξεφυτρώσει ως δηλητηριώδη μανιτάρια στα λιβάδια της blogοσφαιρας.
από την άλλη βέβαια αυτή η πληροφορία με ηρέμησε κιόλας γιατί σκέφτηκα πως έτσι εξηγείται πώς blogs σαν της Χρυσής Αυγής και του Ορθόδοξου είναι στις πρώτες θέσεις της λίστας. γιατί ως Bloggers μπορεί κατά καιρούς να λέμε και να κάνουμε βλακείες αλλά για φασιστάκια και παραχριστιανικούς υστερικούς δεν μας είχα. προφανώς τα φασιστάκια κα οι θρησκόληπτοι ξοδεύουν τις ώρες τους στο θεάρεστο έργο του refresh και πείτε μου αυτό συμβαίνει και δεν τους επισκέπτεστε!
πάνω που έγραφα τη λέξη παραχριστιανικούς υστερικούς εμφανίστηκε κι ο Παπαθεμελής στο Alter. σημαδιακό θα είναι, κάτσε μια στιγμή να φτύσω τον κόρφο μου.
‘ντάξει, τον έφτυσα και συνεχίζω.
το συμπέρασμα λοιπόν είναι πώς η αρρώστια της δημοφιλίας βαράει πολλούς και άσχημα και υποπτεύομαι ότι στο παρελθόν θα είχε βαρέσει και άλλους μη φασίστες και θρησκόληπτους αλλά και πιο σοβαρούς ανθρώπους που ήθελαν να κάνουν το κομμάτι τους κάπου σε αυτή τη ζωή.
γιατί εν τέλει τι σημαίνει είμαι διάσημος blogger; πώς εξαργυρώνεται αυτό; κλείνεις δουλειές ως blogger; βγάζεις το ψωμί σου γράφοντας;
μα φυσικά όχι! ποιος θα σε πληρώσει για να γράφεις τα ψυχολογικά σου ή ποια μουσική σου αρέσει ή τι πολιτικό κόμμα υπερασπίζεσαι;
άρα για να φουντώσει η ουρά του παγονιού γίνεται ο χαμός και τίποτα άλλο!
αυτά. ο Βελόπουλος του Λαος, τι φρούτο είναι; έχει κάνει έξαλλο τον Παπαθεμελούκο μου!
σημείωση: αν είναι να μου δώσουν κανένα βραβείο υπεύθυνος για το νόμο είμαι εγώ, αν είναι για μηνύσεις, είσαστε εσείς που με διαβάζετε, μην τα ξαναλέμε!
ο Χριστός και οι Δώδεκα Απόστολοι: τι μέρα κι αυτή!!! ε δεν θα με πιστέψετε: δεν έχω τελειώσει το ποστ, κι άλλο σημαδιακό μου συμβαίνει.
κάτσε να κουνηθώ κι από την καρέκλα μου!
‘ντάξει κουνήθηκα και συνεχίζω:
μόλις με πήραν τηλέφωνο από το γραφείο του κυρίου Παναγιωτόπουλου της Ν.Δ. ευτυχώς που ήταν μαγνητοφωνημένο το μήνυμα γιατί ήμουν κι άλουστος και δεν θα μπορούσα να μιλήσω απευθείας στον υπουργό.
τους το ‘κλεισα κατάμουτρα, άμα θέλει ρουσφέτι ο υπουργός -την ψήφο μου δλδ-ας με πάρει προσωπικά.
και μέσα σε όλα αυτά θυμήθηκα τον Αλ Πατσίνο και την Σκυλίσια μέρα. και ειδικά το σημείο όπου ο μπάτσος προσπαθεί να του κάνει ένα deal για να σταματήσει την κατάληψη της τράπεζας:
Πατσίνο: Φίλα με.
Μπάτσος: Γιατί;
Πατσίνο: Γιατί όταν με πηδάνε θέλω να έχει και συναίσθημα!
Υποβολή απάντησης