Ευθανασία. [Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια]

σήμερα στα Νέα, έπεσε το μάτι μου στην είδηση ότι ο Δρ. Κεβορκιάν κατεβαίνει ως ανεξάρτητος βουλευτής στο Ντητρόιτ αφού εξέτισε την ποινή του που αφορούσε στη ¨βοήθεια” που παρείχε σε ασθενείς που επιθυμούσαν να τελειώσουν τη ζωή τους. το αμερικάνικο σύνταγμα επιτρέπει ακόμη και σε πρώην κατάδικους να εκλέγονται αλλά να μην συμμετέχουν σε επιτροπές της Βουλής, απ΄ότι διαβάζω. ιδιότυπη ρύθμιση, πολύ ξένη γι’ αυτά που έχουμε συνηθίσει στη χώρα μας. είναι όμως νόμιμο στην Αμερική οπότε πάω πάσο έτσι κι αλλιώς εμένα αυτό που με απασχολεί είναι το θέμα της ευθανασίας.

μεγαλώνοντας ένα από τα πράγματα που σκέφτομαι όλο και περισσότερο είναι  ο τρόπος που θα πεθάνω. έχοντας ξεπροβοδίσει τους 4 πλησιέστερους συγγενείς μου, έχοντας παρακολουθήσει και συμμετάσχει στον πόνο τους, έχω μεγάλη εμπειρία στο ¨φευγιό”¨.  επειδή έχω και την τάση να προτρέχω και να ελέγχω όσα μπορώ από αυτά που γνωρίζω ότι θα μου συμβούν κι επειδή ο θάνατος είναι νομοτελειακά η μόνη σίγουρη εξέλιξη στη ζωή μας-με όλο το οξύμωρο της ουσίας αυτής της φράσης- θα προτιμούσα να μπορώ να πω εγώ πόσο θα υποφέρω.

παλιότερα, πριν τους θανάτους των δικών μου, ήμουν υπέρμαχος της ζωής. μετά από αυτούς τους θανάτους, είμαι υπέρμαχος της αξιοπρέπειας. έτσι θέλω να πεθάνω. αξιοπρεπής. και τι σημαίνει αυτό για μένα;

να μην δω τον εαυτό μου να ξεφτιλίζεται από την όποια ασθένεια.

να μην νιώσω βάρος για τους εναπομείναντες δικούς μου.

μα πάνω απ΄όλα να μην πονέσω. ακούγεται φυγόπονο, και είναι. δεν μου αρέσει ο πόνος. δεν μου αρέσει η χημειοθεραπεία ή όποια άλλη επώδυνη για τον οργανισμό θεραπεία. δεν θέλω να υποφέρω, φεύγοντας. θέλω να πεθάνω αναγνωρίζοντας τον εαυτό μου στον καθρέπτη, θέλω να πεθάνω και να μπορούν να με θυμούνται με τον τρόπο που θέλω εγώ και όχι με ό,τι θα έχει αφήσει πίσω της η ασθένεια.

έτσι λοιπόν, συμφωνώ με την ιδέα της ευθανασίας. συμφωνώ χωρίς να είμαι σίγουρος ότι θα έβρισκα το θάρρος να το πράξω. η ιδέα όμως ότι θα μπορέσω να ελέγξω την κατάληξη μου όσο περισσότερο μου επιτρέπει η επιστήμη, με προκαλεί και με γοητεύει. ξέρω ότι η εκκλησία και η νομοθεσία είναι κατά και υπέρ της ζωής. χωρίς να γνωρίζω νομικά, νομίζω ότι οι γιατροί είναι υποχρεωμένοι να σε κρατούν στη ζωή όσο περισσότερο μπορούν, όμως εγώ αυτό που αναρωτιέμαι είναι το εξής: τι σημαίνει ζωή;

πριν λίγα χρόνια η μητέρα μου προαισθανόμενη το θάνατο της αναρωτιόταν που πήγαν τα χρόνια που έζησε. ο πλέον ενεργητικός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ είχε σχεδόν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι εκτός κρεβατιού. σιχτίριζε τη ζωή της, δεν την ήθελε. όσο κι αν προσπαθούσα να της μεταδώσω ελπίδα, αυτή αρνιόταν επίμονα. τότε δεν καταλάβαινα. τις αξίες της περί ζωής. μετά συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό ήταν να μπορεί να ζει τη ζωή της και όχι απλά να τη συντηρεί. αυτή η γυναίκα είχε δύο βαριές ασθένειες στους πνεύμονες και επέμενε να καπνίζει. έτσι όριζε τη ζωή της, κάποια στιγμή το δέχτηκα και σταμάτησα να την κατσαδιάζω για τα τσιγάρα που έκανε κρυφά.

τώρα λοιπόν, που η απόσταση από τα γεγονότα με βοηθάει να τα βλέπω πιο ψύχραιμα, αν ο άνθρωπος αυτός αποφάσιζε να πεθάνει με ευθανασία για να γλιτώσει από την ταλαιπωρία του, όσο κι αν πονούσα εγώ θα την άφηνα να το κάνει. για να μην πονάει εκείνη.

πιστεύω στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. και θα ήθελα μια μέρα να μπορώ να αποφασίσω εγώ αν θα πεθάνω σφαδάζοντας σε ένα νοσοκομείο ή από μία ένεση που θα μου δείξει το game over!