Ευθανασία. [Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια]
σήμερα στα Νέα, έπεσε το μάτι μου στην είδηση ότι ο Δρ. Κεβορκιάν κατεβαίνει ως ανεξάρτητος βουλευτής στο Ντητρόιτ αφού εξέτισε την ποινή του που αφορούσε στη ¨βοήθεια” που παρείχε σε ασθενείς που επιθυμούσαν να τελειώσουν τη ζωή τους. το αμερικάνικο σύνταγμα επιτρέπει ακόμη και σε πρώην κατάδικους να εκλέγονται αλλά να μην συμμετέχουν σε επιτροπές της Βουλής, απ΄ότι διαβάζω. ιδιότυπη ρύθμιση, πολύ ξένη γι’ αυτά που έχουμε συνηθίσει στη χώρα μας. είναι όμως νόμιμο στην Αμερική οπότε πάω πάσο έτσι κι αλλιώς εμένα αυτό που με απασχολεί είναι το θέμα της ευθανασίας.
μεγαλώνοντας ένα από τα πράγματα που σκέφτομαι όλο και περισσότερο είναι ο τρόπος που θα πεθάνω. έχοντας ξεπροβοδίσει τους 4 πλησιέστερους συγγενείς μου, έχοντας παρακολουθήσει και συμμετάσχει στον πόνο τους, έχω μεγάλη εμπειρία στο ¨φευγιό”¨. επειδή έχω και την τάση να προτρέχω και να ελέγχω όσα μπορώ από αυτά που γνωρίζω ότι θα μου συμβούν κι επειδή ο θάνατος είναι νομοτελειακά η μόνη σίγουρη εξέλιξη στη ζωή μας-με όλο το οξύμωρο της ουσίας αυτής της φράσης- θα προτιμούσα να μπορώ να πω εγώ πόσο θα υποφέρω.
παλιότερα, πριν τους θανάτους των δικών μου, ήμουν υπέρμαχος της ζωής. μετά από αυτούς τους θανάτους, είμαι υπέρμαχος της αξιοπρέπειας. έτσι θέλω να πεθάνω. αξιοπρεπής. και τι σημαίνει αυτό για μένα;
να μην δω τον εαυτό μου να ξεφτιλίζεται από την όποια ασθένεια.
να μην νιώσω βάρος για τους εναπομείναντες δικούς μου.
μα πάνω απ΄όλα να μην πονέσω. ακούγεται φυγόπονο, και είναι. δεν μου αρέσει ο πόνος. δεν μου αρέσει η χημειοθεραπεία ή όποια άλλη επώδυνη για τον οργανισμό θεραπεία. δεν θέλω να υποφέρω, φεύγοντας. θέλω να πεθάνω αναγνωρίζοντας τον εαυτό μου στον καθρέπτη, θέλω να πεθάνω και να μπορούν να με θυμούνται με τον τρόπο που θέλω εγώ και όχι με ό,τι θα έχει αφήσει πίσω της η ασθένεια.
έτσι λοιπόν, συμφωνώ με την ιδέα της ευθανασίας. συμφωνώ χωρίς να είμαι σίγουρος ότι θα έβρισκα το θάρρος να το πράξω. η ιδέα όμως ότι θα μπορέσω να ελέγξω την κατάληξη μου όσο περισσότερο μου επιτρέπει η επιστήμη, με προκαλεί και με γοητεύει. ξέρω ότι η εκκλησία και η νομοθεσία είναι κατά και υπέρ της ζωής. χωρίς να γνωρίζω νομικά, νομίζω ότι οι γιατροί είναι υποχρεωμένοι να σε κρατούν στη ζωή όσο περισσότερο μπορούν, όμως εγώ αυτό που αναρωτιέμαι είναι το εξής: τι σημαίνει ζωή;
πριν λίγα χρόνια η μητέρα μου προαισθανόμενη το θάνατο της αναρωτιόταν που πήγαν τα χρόνια που έζησε. ο πλέον ενεργητικός άνθρωπος που γνώρισα ποτέ είχε σχεδόν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι εκτός κρεβατιού. σιχτίριζε τη ζωή της, δεν την ήθελε. όσο κι αν προσπαθούσα να της μεταδώσω ελπίδα, αυτή αρνιόταν επίμονα. τότε δεν καταλάβαινα. τις αξίες της περί ζωής. μετά συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό ήταν να μπορεί να ζει τη ζωή της και όχι απλά να τη συντηρεί. αυτή η γυναίκα είχε δύο βαριές ασθένειες στους πνεύμονες και επέμενε να καπνίζει. έτσι όριζε τη ζωή της, κάποια στιγμή το δέχτηκα και σταμάτησα να την κατσαδιάζω για τα τσιγάρα που έκανε κρυφά.
τώρα λοιπόν, που η απόσταση από τα γεγονότα με βοηθάει να τα βλέπω πιο ψύχραιμα, αν ο άνθρωπος αυτός αποφάσιζε να πεθάνει με ευθανασία για να γλιτώσει από την ταλαιπωρία του, όσο κι αν πονούσα εγώ θα την άφηνα να το κάνει. για να μην πονάει εκείνη.
πιστεύω στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. και θα ήθελα μια μέρα να μπορώ να αποφασίσω εγώ αν θα πεθάνω σφαδάζοντας σε ένα νοσοκομείο ή από μία ένεση που θα μου δείξει το game over!
Tο πρόβλημα με την ευθανασία Ινφέστε μας, είναι του ποιος θα κρίνει πότε δικαιολογείται η επιθυμία του ασθενούς να “φύγει”. Κι εκεί είναι που στηρίχτηκαν οι κατηγορίες του Dr. Death όπως αποκαλείται, καθώς και στο πως μπορεί κανείς εντέχνως να περάσει την ιδέα της ευθανασίας σε κάποιον ευάλωτο εκείνη τη στιγμή, για να καρπωθεί την περιουσία του. Μην ξεχνάς πως οι περισσότερες ασθένειες συνοδεύονται από κατάθλιψη, που συχνά φλερτάρει με τον θάνατο. Σε αντίθεση μπορώ να σου φέρω τη γιαγιά μου, μια εξαιρετικά ζωντανή γυναίκα, που πέντε χρόνια κατάκοιτη ξυπνάει το πρωί και λέει ευχαριστώ που ξύπνησα μια μέρα ακόμα.
Ειδικά για σένα, όμως, θα κάνω μια εξαίρεση. Πες που και πότε και θα σε καθαρίσω εγώ!
σου επιτρέπω μόνο το καρύδωμα γιατί μου κάνει και σέξι.
περί της γιαγιάς σου: δεν μίλησα πουθενά γι ανθρώπους που ΘΕΛΟΥΝ να συνεχίσουν να ζουν, μίλησα για τις περιπτώσεις όπου οι πόνοι και η ταλαιπωρία είναι πέραν των δυνάμεων του ασθενή.
περί του Κεβορκιάν: η περίπτωση του είναι η αφορμή για να πω τη δική μου γνώμη. δεν ισχυρίζομαι ότι είναι “άγιος”, προφανώς για να φυλακιστεί υπήρχαν λόγοι.
περί συγγενών και περιουσίας: αυτά υπάρχουν σε όλες τις περιπτώσεις. από “ατυχήματα” στα γηροκομεία έως και τα σπίτια. εννοώ ότι ο δόλος ελλοχεύει σε πολλές περιπτώσεις.
περί του ποιος θα κρίνει πότε η επιθυμία του ασθενούς είναι με σώας τα φρένας και πότε όχι: αν η πολιτεία μπορεί να διαλευκάνει αν ένας εργατολόγος πάσχει από αυτοκτονικό ιδεασμό, σίγουρα και οι ειδικευμένοι ψυχολόγοι μπορούν να κρίνουν την κατάσταση ενός ασθενούς. εννοώ, ότι με την κατάλληλη ψυχολογική αξιολόγηση μπορεί ένα νοσοκομείο να κρίνει την επιθυμία μου να θέσω τέρμα στη ζωή μου. όλα αυτά σε ένα υπέροχα οργανωμένο κράτος σαν το δικό μας, θα μου πεις. κι εκεί θα πιαστούμε αγκαλιά και θα κυλιστούμε στο πάτωμα από τα γέλια, και θα έχουμε κι οι δύο δίκιο. εσύ που θα λες σιγά μην το καταφέρουμε ποτέ αυτό, και εγώ που τελικά θα συμφωνώ και θα ρέπω στην αυτοκτονία
Μμμ κι επειδή τέτοιο κράτος δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο, γι’ αυτό και με βλέπεις να έχω ενστάσεις. Πάντως σε όση αναλογία μπορεί να έχει, όποτε πήραμε στην οικογένεια απόφαση για ευθανασία σε ζώο (που θα πέθαινε σε μερικές ώρες και εξαιρετικά επώδυνα) ακόμα κλαίμε την απόφαση. Πάντως εγώ προσφέρομαι, μην έχεις και καρμικό βάρος την αυτοκτονία, θα σε καρυδώσω εγώ (είδες σέβομαι τις επιθυμίες σου).
την “αναλογία” αυτή την έχω ζήσει κι εγώ με τα ίδια …κλάματα. η εναλλακτική όμως ήταν να …σαπίσει το ζώο μου ζωντανό, οπότε αναγκάστηκα να την πάρω.
οκ. το καρύδωμα έκλεισε, it’s a deal!