η υποκρισία των ελλήνων ομοφυλόφιλων επωνύμων

την ημέρα που ακούω στο Σκαι, για την πρωτοβουλία της κυβέρνησης να δημιουργήσει Ομάδα Εργασίας για να δει πώς θα κατοχυρωθούν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων (ισονομία), διαβάζω παράλληλα τις αρνητικές γνώμες κρυπτοομοφυλόφιλων επωνύμων περί των γκέι γάμων. είμαστε μια χώρα που ο φερετζές δε λέει να φύγει από τη συμπεριφορά μας αυτό είναι σίγουρο, αλλά όταν ο φερετζές γίνεται προκλητικός δικαιολογημένα τότε γίνεσαι έξαλλος.

υπάρχει λοιπόν μια κλίκα ηθοποιών, τραγουδιστών, συνθετών, στιχουργών, πολιτικών που όχι μόνο δεν έχουν τους απαραίτητους όρχεις να μιλήσουν ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία τους, αλλά προτείνουν κιόλας τον φερετζέ. δηλαδή να κάνουμε τη ζωή μας κρυφά, να μην ενοχλούμε, να ζούμε στα μουλωχτά για να μην θίξουμε αυτά που οι ίδιοι έχουν κτίσει. την υποκρισία της γενιάς που γεννήθηκε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του 50 και λίγο πιο αργά και είναι σήμερα στα μέσα και στα έξω. αυτοί οι άνθρωποι που μεγάλωσαν ζώντας κρυφά τη ζωή τους, δεν διανοούνται να ζήσουν κάπως αλλιώς. έχουν χτίσει τις πολιτικές και καλλιτεχνικές τους καριέρες πάνω στο ψέμα και στην κακώς εννοούμενη ανοχή του κοινού, του κοινού που μεν ξέρει για τη ζωή τους, αλλά με τίποτα δεν διανοείται να βγει η καλλιτέχνιδα αγκαλιά με τη φίλη της στο εξώφυλλου του εβδομαδιαίου τηλεοπτικού περιοδικού. του κοινού που δεν διανοείται ότι ο συνθέτης που έχει γράψει τις περισσότερες ποιοτικές επιτυχίες από το 80 μέχρι σήμερα, θα βγει βόλτα με το φίλο του χέρι-χέρι. όχι, μπορεί να τα κάνει όλα αυτά, αρκεί να μην μας τρίψει στη μούρη ότι είναι πισωγλέντης. κάπως έτσι το έχουν δει το σκηνικό όλοι αυτοί, αλλά το σκηνικό αλλάζει και τους τρομάζει. γιατί όσο το σκηνικό αλλάζει όλο και κάποιος δημοσιογράφος θα τους κάνει την κρίσιμη ερώτηση και θα τους φέρει σε δύσκολη θέση, ενώ αν παραμείνει στο κουκούλωμα κανείς δεν θα τολμήσει.

και υπάρχει και το άλλο θέμα στο οποίο προσωπικά είμαι με την μεριά των straight. αυτοί λοιπόν οι “κρατούντες” επώνυμοι ομοφυλόφιλοι που ζουν εν κρυπτώ, έχουν βρει τον τρόπο να μπάζουν τους “δικούς” τους στις δουλειές τους, να ορίζουν ποιοι νέοι τραγουδιστές, ηθοποιοί, πολιτικοί θα προωθηθούν και ποιοι θα μείνουν στο “ράφι”, φαινόμενο που έχει χαρακτηριστεί ως γκέι κλίκα, και είναι το ίδιο απεχθής όσο απεχθής είναι και η πράσινη, η γαλάζια ή η στρέιτ κλίκα που καθορίζει πλαγίως πώς θα μοιραστεί η πίτα. δεν είναι λοιπόν παράξενο που κάποιοι διαμαρτύρονται ότι χάνουν δουλειές γιατί απλώς έχουν άλλα γούστα, έρχονται δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι αυτής της γενιάς και γίνονται το ίδιο ρατσιστές με αυτούς που τους υποχρέωσαν να ζουν κλεισμένοι στη ντουλάπα.

είναι τουλάχιστον αξιοθρήνητο λοιπόν να βγαίνουν στις τηλεοπτικές, θεατρικές, μουσικές σκηνές και να παίρνουν θέση ενάντια του γάμου ή της ισονομίας των ομοφυλόφιλων ενώ όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι το γράμμα όχι μόνο το πάνε αλλά και το φέρνουν και γενικώς το γουστάρουν σε όλες τις στάσεις για να μην γίνω και πιο χυδαίος.

είναι μέγιστη υποκρισία να παίρνεις αυτή τη θέση και μετά να βγαίνεις να ψωνίζεσαι στα χειρότερα καταγώγια ή να περιμένεις από την κλίκα που έχεις δημιουργήσει γύρω σου να σου πλασάρει το επόμενο τεκνάκι ή την πιτσιρίκα λεσβία που μόλις έφτασε από την επαρχία και κατευθείαν βρίσκεται να εκτελεί χρέη υπεύθυνου δημοσίων σχέσεων και γραφείου τύπου του Ψ επώνυμου. κι όλα αυτά γιατί; γιατί αν κάνουν το περίφημο outing ξέρουν πως ο κόσμος που γεμίζει τα μαγαζιά και τα θέατρα τους και τις καλένδες τους, θα μειωθεί στο εν τρίτο αν όχι στο εν δέκατο. γιατί ο κόσμος δεν έχει ακόμη δεχτεί αυτή την πραγματικότητα και αυτή η γενιά επωνύμων κρυπτοομοφυλόφιλων δεν έχει προσπαθήσει -και ούτε πρόκειται- να αλλάξει αυτή την κατάσταση. αντίθετα την υποστηρίζει και έχει συμφέρον από αυτή.

τελικά, ένα γερό outing θα τους άξιζε, για να μην παίρνουν στο λαιμό τους και τους νεότερους.

πώς δηλαδή θα κατακτήσουμε την ισονομία μέσα μας αν δεν μιλάμε ανοικτά για το ποιοι είμαστε; πώς θα μας αποδεχτούν  οι άλλοι όταν από μόνοι μας προτιμάμε να ζούμε αφοπλισμένοι;