infesto: σατυρικό και χολικό ιστολόγιο

ο Λάλας στα εξώφυλλα του Φακ, -what the fuck! he think he’s the real thing-, τα πρωινά μαγειρέματα σε όλα τα κανάλια-προτάσεις για το μενού της μέρας για όσους έχουν χρόνο και διάθεση, στις ειδήσεις η πείνα που ΄ρχεται, η πείνα που έχει έρθει, οι συνταξιούχοι που γκρινιάζουν για τα πενιχρά μέσα τους, οι λαοί που ήδη δεν έχουν να φάνε, ο Μ. Τόκας πέθανε, ο θεός να αναπαύσει την ψυχή του αλλά τον όρο “μεγάλος συνθέτης” μόνο σε ποσοτικό επίπεδο μπορεί να τον διεκδικεί, ο Ζαχόπουλος ξύπνησε και συνεχίζει να κάνει αυτό που ήξερε πάντα να κάνει καλά, ψεύδεται, η Χίλαρυ δείχνει ακόμη τα δόντια της στον Ομπάμα κάνοντας τον ακόμα πιο συμπαθή, ο Χατζηνικολάου κάνει μαθήματα δεοντολογίας στον Πολύδωρα και τον βάζει στη θέση του αλλά ο δεύτερος παραμένει απτόητος, το Πάσχα πέρασε χωρίς εκπλήξεις, οι γνωστές γκρινιές από όλους για όλα-συμπεριλαμβανομένου εμού, ο κόσμος εξακολουθεί να μην αλλάζει και πλέον μου τρίβει στη μούρη τη θέληση του να παραμείνει σταθερός στις απόψεις του, μια φίλη γύρισε μετά από ένα χρόνο απουσίας από τη ζωή μου λέγοντας ακριβώς αυτά που μας χώρισαν, ο κόσμος δεν αλλάζει-μην επαναλαμβάνομαι, ο σύντροφος μου βαριέται, ο συνεταίρος μου βαριέται, εγώ βαριέμαι, κι οι τρεις αναρωτιόμαστε αν μετά τα 40 υπάρχει περίπτωση κάτι να μας κινήσει το ενδιαφέρον που να κρατάει περισσότερο από μερικές μέρες, ο έρωτας απαντάει ο ένας, ο έρωτας απαντάει κι ο δεύτερος, συμφωνώ, τους θυμίζω ότι λίγο πολύ τον έχουμε ζήσει εκτενώς σε παραλλαγές προσώπων και καταστάσεων, συμφωνούν βαρύθυμα με μισούν και επιτρέφουν στη βαρεμάρα τους, παρατηρώ ότι ο κόσμος μας είναι γεμάτος ακρότητες, όλα είναι μεγεθυμένα-τραβηγμένα μέχρι τα άκρα-ξεχειλωμένα όσο δεν παίρνει τόσο πολύ πια που δεν γίνονται πιστευτά, κοιμόμαστε μπροστά σε όθονες με το φόβο του σκοταδιού-θανάτου, ξυπνάμε για να αποχαυνωθούμε σε άλλες οθόνες ψεύτικα ελιξήρια ενδιαφέροντος, τρόμάζουμε όλο και πιο πολύ μπροστά στα πραγματικά συναισθήματα που μπορεί να μας προκαλέσει το όποιο ερέθισμα, ακρότητες λοιπόν, παραπαίω από το γενικό στο προσωπικό, τα συνδιάζω, τα διαλύω και όλα τελικά με αφορούν, ίσως όχι στο βαθμό που θα ΄πρεπε όμως, το κέλυφος του αποστασιοποιημένου, το κέλυφος του αδιάφορου, το κέλυφος που κάθε μέρα προσπαθώ να σπάσω γίνεται όλο και πιο σκληρό, ακρότητα κι αυτή, ποιο κέλυφος; επιλογές σου είναι όλα, επιλογές καμωμένες με κόπο, χτισμένες πάνω σε απογοητεύσεις ή νίκες, ακρότητες! ποια νίκη και ποια απογοήτευση; έχω συνέχεια την αίσθηση ότι αυτά τα δύο έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα, έχουν μπερδευτεί, έχουν εισχωρήσει το ένα στο άλλο, ακρότητες! χρειάζεται να δεις ξεκάθαρα αυτό που συμβαίνει, ο κόσμος είναι πολλά περισσότερα από αυτά που μπορείς να αντιληφθείς, είναι πολύ πιο μεγάλος και πολυσήμαντος από όσα χωράει το μυαλουδάκι σου, ακρότητες! ο κόσμος δυστυχώς είναι αυτός που επιλέγω να αντιλαμβάνομαι, κι αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη ακρότητα, να κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά σου σε ό,τι άλλο.

ναι αλλά, μικρέ μου, είναι η μόνη ακρότητα που είναι της επιλογής μου!