o Raresteak και η ωμότητα της αλήθειας

‘…είναι σαν να παίζεις με τη βεβαιότητα της διακινδύνευσης να περάσεις σκατά σε ένα gay bar γεμάτο υστερικές λουγκρουέτες. Σκατά μουσική και ζόμπι που ποζάρουν διακτινίζοντας την αυνανιστική αυτάρκειά τους. Και όμως επιστρέφεις.

Από τη μία στέκεται ο σφιχτοκώλης υπουργός με τις καβάτζες δήθεν κοινωνικά φιλελεύθερης πολιτικής της Ε.Ε. Όταν τα πράγματα στενεύουν χαλαρώνει με ντεμέκ μεγαλοσύνη το χαλινάρι της αποφατικής πολιτικής. Το μαντείο χαρίζεται ακόμα και στους πούστηδες. Λάου Λάου. Από την άλλη νεκρικές εικόνες από λεσβίες και πούστηδες ακτιβιστές που μειδιούν στο εκράν απέναντι σε γραφικούς του ancien regime, εγκαθιδρύοντας τη νέα γραφικότητα. Σαν κάτοικοι του South Park, μένουν ο περίγελως εν μέσω της εκζήτησης για μια πολιτική ορθότητα του ανορθόδοξου.

Στο ρόλο των διαμαρτυρόμενων οι εγκλωβισμένες αδερφές του φιλελευθερισμού. Όλα εμετικά προβλέψιμα. Μα αλήθεια πότε γίναμε πολίτες; Ποιάς πολιτείας; Ποιάς κομμούνας συμμέτοχοι; Είναι πραγματικά αστεία η εκστρατεία. Συμβίωση, Γάμος, Υιοθεσία και αρχίδια μάντολες.

Πίσω στο γκέτο μια κονσέρβα νηνεμία.

Γάμα το…’

μερικές φορές βλέπεις ένα κείμενο κάποιου άλλου και λες, ακριβώς έτσι ρε πούστη! ακριβώς έτσι ένιωσα διαβάζοντας ένα από τα τελευταία κείμενα του Raresteak και αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω όπως ακριβώς είναι, χωρίς μάλιστα την άδεια του και ας κινδυνεύω να με κράξει! γιατί συμφωνώ και επαυξάνω και τέλος πάντων το να ξετυφλωθούμε και λίγο κοινωνικά μπορεί στην αρχή να μας κάψει λίγο τα μάτια αλλά τελικά καλό θα μας κάνει!