αποχαιρετώντας τους straight φίλους μου- go with the flow!
πλησιάζοντας τα 40 και στη συνέχεια σπάζοντας το “φράγμα” της πλήρους ενηλικίωσης-εκεί που η κούραση σε επισκέπτεται πιο συχνά, εκεί που κάπου όλα τα έχεις ξαναδεί κι οι συγκινήσεις έχουν τη γεύση του δοκιμασμένου, εκεί που υποκρίνεσαι λίγο περισσότερο από παλιότερα τη χαρά μήπως και κινητοποιήσεις ξανά το σύστημα σου έστω και για λίγο- διαπιστώνεις πως οι απώλειες δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον “εσωτερικό σου κόσμο”, αλλά και με τον εξωτερικό σου. αυτόν των φίλων σου. και σήμερα εννοώ των στρέιτ φίλων σου.
είναι βλέπεις η ηλικία που οι στρέιτ φίλοι σου πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο στον “άδικο πόλεμο της τεκνοποίησης”. αποφασίζουν να κάνουν παιδιά, να μπουν κι αυτοί στη ρότα μιας δύσκολης γι’ αυτούς καθημερινότητας κι έτσι…χάνονται. ο κόσμος τους αλλάζει. τέρμα τα μπαράκια και τα σινεμά, τέρμα τα ξαφνικά ταξίδια το σαββατοκύριακο, τέρμα…όλα. και πάμε τώρα με τις πάνες και τα μπιμπερό, τα τρελά after hours με το βρέφος να ξεσηκώνει το σύμπαν με τις τσιρίδες του, φέρτε τα θερμόμετρα, ελέγξτε τις κενώσεις του, τι είναι αυτό το ρημάδι το σπυρί στο μέτωπο του; και η ζωή συνεχίζεται και κυρίως διαιωνίζεται. και η ζωή δυστυχώς αλλάζει. και γι αυτούς και για σένα.
εσύ, ως γκει, συνεχίζεις να κάνεις περίπου αυτά που έκανες και πριν με κάποιες παραλλαγές, βγαίνεις, δουλεύεις, πας σινεμά-μπαράκια-φαγητό, κάνεις ταξίδια κλπ. εκεί περίπου σε χτυπάει η συνειδητοποίηση. εκεί περίπου αρχίζεις και καταλαβαίνεις ότι αυτό που έχεις επιλέξει ως ζωή, έχει ένα ακόμη τίμημα. να το αλλάξεις δεν μπορείς, γιατί οκ, η σεξουαλικότητα σου είναι δεδομένη οπότε θα παίξεις με τους όρους της, να συντονιστείς με τη δική τους ζωή και πάλι δεν μπορείς γιατί οκ, δεν είναι η δική σου και εκεί περίπου χωρίζουν οι δρόμοι σας.
χτες λοιπόν με έπιασε λύπη συνειδητοποιώντας πόσο έχει αλλάξει το τοπίο των φίλων μου τα τελευταία χρόνια έχοντας απομακρυνθεί από τους στρέιτ φίλους μου που “έπεσαν ένδοξα στον άδικο πόλεμο της τεκνοποίησης”. μια λύπη ουσιαστική. μια λύπη καίρια. αυτή του αποχαιρετισμού. συνειδητοποίησα ότι αυτοί οι άνθρωποι μου λείπουν και θα μου λείπουν πλέον για πάντα, γιατί η απόφαση τους είναι τόσο ριζική που δεν επιδέχεται…μετατροπές και προσαρμογές. μπορεί να βρισκόμαστε κατά καιρούς αλλά δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο. βλέπεις, αγαπητέ αναγνώστη, αυτοί οι φίλοι είναι η δική μου ηλικία συνειδητοποίησης και αποδοχής του ανθρώπου που είμαι σήμερα. είναι οι φίλοι που όταν τους μίλησα για μένα, συνέχισαν να τρώνε ανενόχλητοι το φαγητό τους και με ρώτησαν αν έχω βρει κανένα καλό γκόμενο, σταμάτησαν να πίνουν το ποτό τους και άρχισαν να βρίζουν τον τάδε γκόμενο που μου έκανε πουστιά, είναι οι άνθρωποι που δεν με έκαναν να νιώθω διαφορετικός ή περίεργος γι αυτό που είμαι. είναι οι άνθρωποι που με έκραξαν όταν -τότε-δεν υποστήριζα τις γκέι υιοθεσίες και τους γάμους ομόφυλων. είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκα τα νιάτα μου και που πάντα ήταν εκεί σε κάθε μου βήμα όπως κι εγώ στα δικά τους.
μαζί με τη λύπη, βέβαια πως υπήρξα τυχερός. τυχερός γιατί δεν είχα να δώσω μάχες για να γίνω αποδεκτός. επίσης ότι οι επιλογές που έκανα τότε ήταν σωστές, διάλεξα ανθρώπους ακομπλεξάριστους και έπεσα διάνα. και αυτό ενέτεινε βέβαια τη λύπη μου.
είπαμε όμως, αυτό είναι το παιχνίδι της ζωής. θα αλλάζει συνεχώς και θα εξελίσσεται. και γι αυτό οφείλουμε να είμαστε συντονισμένοι με τις αλλαγές και πάνω από όλα να εφαρμόζουμε το νόμο που υπαγορεύει to go with the flow!
Υποβολή απάντησης