infesto: σατυρικό και χολικό ιστολόγιο

κατέληξα σε αυτή την απόφαση μετά από αρκετή (αλλά όχι εντατική) σκέψη. τό ‘φερα από εδώ, το έφερα από εκεί, το πήγα στον Σίγμουντ, το πήγα στον Καρλ, τίποτα. δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω να παίρνω σοβαρά τον κόσμο, να άγχομαι, να παίρνω σοβαρά τον εαυτό μου. όχι δεν αλλάζω ζωή, ούτε απόψεις, απλά δεν αξίζει πλέον διάρα να αντιμετωπίζω τα πράγματα με την σοβαρότητα της νιότης μου.

παράδειγμα.

μέχρι τώρα όταν με προσέγγιζαν με ερωτικό ενδιαφέρον είχα πάντα ένα άγχος για την στάση μου. τι μηνύματα θα δώσω, αν θέλω να τα δώσω, και πώς πρέπει τελικά να συμπεριφέρομαι για να είμαι σωστός. τέρμα πια με το σωστός. με κούρασε. και βασικά δεν έχει πλάκα. έτσι αποφάσισα να διασκεδάζω. έστω και εις βάρος των άλλων.

εδώ και λίγο καιρό έχω παρατηρήσει ότι ένα πιτσιρίκι έχει εκδηλώσει κάποιο ενδιαφέρον για την αφεντιά μου. γενικώς τα πιτσιρίκια μου ήταν πάντα απεχθή ερωτικώς, ακόμη κι όταν ήμουν στην ηλικία τους. το συγκεκριμένο είναι 28 ετών και μια που το περνάω 14 χρόνια δικαιούμαι τον τίτλο του ώριμου και να το αποκαλώ πιτσιρίκι.

το αγόρι αυτό, θα μπορούσε να είναι every gay boy’s wet dream αλλά όχι για μένα. αδύνατο όσο πρέπει, γραμμωμένο όσο πρέπει, στιλ πολύ τρέντι κι όλα αυτά που συνιστούν τη συνήθη γκέι εμφάνιση της ηλικίας του. για τους περισσότερους θα ήταν μια χρυσή ευκαιρία, εμένα μου είναι παντελώς αδιάφορος. εκτός βέβαια από τη στιγμή που αποφάσισα να του κάνω λίγη πλάκα. όχι τόση όσο να το προσβάλω αλλά όση για να διασκεδάσω.

(το αγόρι πλησιάζει αυτό το στιλ, αν εξαιρέσεις τις… καδένες)

γνωριστήκαμε σε ένα επαγγελματικό ραντεβού κι αμέσως έπιασα την αγωνία του να αρέσει και να γοητεύει. και πάνω σε αυτό ακριβώς έπαιξα. όσο τον έβλεπα να ψάχνει το βλέμμα μου να δει αν τον κοιτάω, τόσο πιο αδιάφορο ύφος έπαιρνα. όσο μου μιλούσε τόσο τον αγνοούσα επιδεικτικά. κάπως έτσι τέλειωσε η πρώτη μας συνάντηση.

στις μέρες που πέρασαν ο συνάδερφος που παρευρίσκονταν στο ραντεβού με πληροφόρησε ότι σε κάποια άλλα ραντεβού που είχαν μεταξύ τους έδειξε πολύ πικαρισμένος από τη συμπεριφορά μου. το δόλωμα είχε πιάσει προφανώς.

σήμερα είχαμε το επόμενο ραντεβού όπου θα ήμασταν πάλι οι τρεις μας. μπήκε, τον καλησπέρισα πρώτος. δεν πέρασε λεπτό και γκρίνιαξε για τον τρόπο που του είπα καλησπέρα, την ήθελε πιο από την καρδιά μου, μου τόνισε. τον αγνόησα. το ραντεβού κύλησε ως συνήθως. με τσέκαρε-τον αγνοούσα, του μιλούσα μόνο όταν μπορούσα να τον φέρω σε δύσκολη θέση, κι όταν προσπαθούσε να με στριμώξει έκανα το χέλι, η ηλικία γαρ σου μαθαίνει πολλά κόλπα. το αποκορύφωμα ήταν όταν ζήτησε την επαγγελματική κάρτα του συνάδερφου μου. πριν προλάβει να μου ζητήσει κι εμένα, τον έκοψα λέγοντας του, τη δική μου δεν στη δίνω. αυτό ήταν, άφρισε. κόντεψα να πέσω από την καρέκλα από το γέλια όταν ακούστηκε το εξοργισμένο, γιατί;;! δυστυχώς γι αυτόν, στο κόλπο συντονίστηκε κι ο συνάδερφος μου που του είπε γελώντας, γιατί του έχουν τελειώσει. εκεί πλέον δεν ήξερε τι να πει γιατί ήταν προφανές ότι είχε εκτεθεί με την υπεραντίδραση του.

στη συνέχεια δήλωσα κουρασμένος και διέλυσα το ραντεβού. θα με πείτε κακό, κακεντρεχή ίσως. ναι, νομίζω πως μπορεί και να είμαι. αλλά εγώ αυτό το θεωρώ πείραγμα. θα μπορούσα κάλλιστα να τον ακυρώσω αφήνοντας τη χολική γλώσσα για την οποία φημίζομαι και να τον κάνω να νιώσει ένα τίποτα, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. εγώ απλά θέλω να γελάσω λίγο. να σπάσω το υπέροχο εγώ του, που στηρίζεται στην άποψη ότι άμα είσαι τεκνό και γραμμωμένος ο κόσμος είναι όλος στα πόδια σου. εμ, δεν είναι. δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. και δυστυχώς ο πολύς κόσμος έτσι νομίζει. η εμφάνιση είναι καλό να υπάρχει, αλλά εμένα πάντα με τραβούσε το “βάθος” κι ας φέρνει μαζί του πολλά προβλήματα. τι να μου πει ένας άντρας που προσέχει πιο πολύ τον κοιλιακό του απ΄τα λόγια του. τίποτα δεν έχει να μου πει. εμένα τουλάχιστον.

(ενώ αυτός μου λέει. πολύ!)