παιδόφιλοι made in greece
μέρες συγκρατούμαι να μην γράψω για το θέμα της παιδοφιλίας που έχει προκύψει (ξανά) στην Ελλάδα. ο λόγος είναι φυσικά η οργή που μου προκαλεί το θέμα. είναι ίσως το μόνο πράγμα που με βρίσκει σύμφωνο με κάθε παραβίαση των προσωπικών δεδομένων των βιαστών και στο μόνο που η ποινή της ισόβιας κάθειρξης μου φαίνεται λίγη. σε άλλες εποχές θα ήμουν υπέρμαχος της θανατικής ποινής αλλά …οι καλές μέρες έχουν περάσει.
“σοκ και δέος” προκαλεί στα κανάλια (μόνο) η ανακοίνωση ότι το κύκλωμα των παιδόφιλων που αντάλλασσαν το πορνογραφικό υλικό μεταξύ τους, είναι άνθρωποι με υψηλές θέσεις στην κοινωνία μας. πέρα από το γεγονός ότι βρίσκω καθαρά προς κατανάλωση και άγραν τηλεθέασης αυτές τις δηλώσεις περί σοκ, είναι και μια κίνηση αποπροσανατολισμού του κοινού αφού θέτοντας το ζήτημα έτσι, είναι σαν να περνάει το μήνυμα ότι τόσα χρόνια αυτή η αρρώστια ήταν αποκλειστικότητα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων. “σοκ και δέος” από την πλευρά μου λοιπόν για τα media που για μια ακόμη φορά και αγνοούν το θέμα για το οποίο μιλάνε και προσπαθούν να διαμορφώσουν την άποψη των αναγνωστών-τηλεθεατών τους. στην υποκρισία, απαντάς με υποκρισία, έτσι δεν είναι;
τρανταχτό παράδειγμα του μεγέθους του προβλήματος έφερε στο φως το νεόκοπο site του κ. Τριανταφυλόπουλου, η Ζούγκλα . στην προκειμένη περίπτωση ένας 18χρονος νεαρός εκμυστηρεύθηκε στον ψυχίατρο του, τον επί 13 χρόνια βιασμό και ξυλοδαρμό του από τον ίδιο του τον πατέρα. ο κύριος αυτός τυγχάνει επιχειρηματίας των Βορείων Προαστίων και είναι φυσικά άλλο ένα πρόσωπο υπεράνω υποψίας. το ζήτημα που τίθεται εδώ είναι αν ο ψυχίατρος έχει από μόνος του το δικαίωμα να καταγγείλει στην αστυνομία τα πάθη του νεαρού για να σώσει ό,τι έχει απομείνει από τη ζωή αυτού του παιδιού. οι νόμοι λένε τα δικά τους, και απ’ ότι φαίνεται κάτι πάει να αλλάξει. ήδη ο υπουργός Δικαιοσύνης αναζητάει τις αιτίες και τους λόγους που από πέρυσι οι δικαστικοί λειτουργοί δεν εφαρμόζουν τη νέα ρύθμιση περί δημοσιοποίησης των προσωπικών δεδομένων των βιαστών. φαίνεται πως το ζήτημα αυτό δρομολογείται. οφείλουμε ως κοινωνία να ξέρουμε ποιοι αποτελούν κίνδυνο για τα παιδιά. το οφείλουμε στα παιδιά που αποτελούν το πιο ευαίσθητο και απροστάτευτο κομμάτι της κοινωνίας μας. αν ήταν για εγκλήματα πάθους, το πράγμα θα ήταν αλλιώς. εδώ όμως πρόκειται για μια αρρώστια που σιγοβράζει και κρύβεται και είναι πιο επικίνδυνη από τον πιο στυγερό δολοφόνο. ο δολοφόνος αφήνει πίσω του πτώματα, ο παιδόφιλος όμως αφήνει πίσω του ανθρώπους-σκιές. το δικό του έγκλημα και μετά το τέλος της πράξης εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται στο μυαλό και την ψυχή των θυμάτων του. γι αυτό και είναι πιο ειδεχθές και θα έπρεπε να έχει την πιο σκληρή αντιμετώπιση.
στο εξωτερικό παλεύουν ακόμη να βρουν τις αιτίες και τους λόγους της παιδοφιλίας. άλλοι μιλούν για δυσλειτουργίες στον ανθρώπινο εγκέφαλο, άλλοι για τον φαύλο κύκλο του παιδόφιλου που με τη σειρά του έχει υπάρξει θύμα κακοποίησης στη δική του παιδική ηλικία. κάποιος πολύ τολμηρός ψυχολόγος δήλωσε πως πρόκειται για μία ακόμη σεξουαλική επιλογή όπως αυτή των ετεροφυλόφιλων και των ομοφυλόφιλων μετριάζοντας όμως την τόλμη του με το να συμφωνεί ότι πρέπει να μην είναι κοινωνικά αποδεκτή αυτή η συμπεριφορά. δεν θα μπω σε αναλύσεις, δεν είμαι ο κατάλληλος. δοκιμάζονται διάφορες θεραπείες με καταστολείς της λίμπιντο και επανεκπαίδευση στη συμπεριφορά των βιαστών αλλά ουσιαστική πρόοδος δεν έχει γίνει. σε μία έρευνα σε φοιτητές πανεπιστημίων οι φοιτητές που δήλωσαν ότι είχαν κάποιες φαντασιώσεις με παιδιά ήταν αρκετοί στον αριθμό. οι ερευνητές δήλωσαν βέβαια πως αν οι φοιτητές δεν γνώριζαν το κοινωνικό κόστος μιας τέτοιας συμπεριφοράς θα ήταν πολλοί περισσότεροι στον αριθμό. αυτό είναι το πραγματικό σοκ και δέος, φίλοι μου. ότι η αρρώστια είναι πολύ πιο διαδεδομένη από ότι πιστεύουμε. και η επιστήμη αργεί να βρει λύση. αργεί πολύ.
γι αυτό πιστεύω, πως πρέπει η λύση να βρεθεί από την κοινωνία. να λειτουργήσει ο κόσμος όπως ο Αλέξανδρος με τον γόρδιο δεσμό. κι αν η αντιστοιχία στο θέμα μας είναι η διαπόμπευση και η βαριές καταδίκες, ας είναι!
Θα μου επιτρέψεις 2 παρατηρήσεις; Πρώτον, το ότι κάποιος βλέπει, δεν σημαίνει ότι και κάνει, ή ότι προτίθεται να κάνει. Η παιδική πορνογραφία μπορεί να είναι κατάπτυστη, μπορεί κι εγώ να σκέφτομαι τη θανατική ποινή, αλλά δεν πρέπει να παίρνουμε φόρα και να τα βάζουμε όλα σε ένα τσουβάλι. Δευτερον, σύμφωνα με έρευνες, αυτό με το φαύλο κύκλο των παιδόφιλων δεν πρέπει να ισχύει πια. Οι περισσότεροι παιδόφιλοι, δεν είχαν κακοποιηθεί ως παιδιά.
Συμφωνώ ότι πρέπει να παρθούν δρακόντεια μέτρα, αλλά χωρίς υστερία…
Rosen, ας ξεκινήσω ανάποδα, δεν νομίζω ότι έχω καμία υστερία, αλλά τα δρακόντεια δεν φτάνουν όπως βλέπεις ούτε εδώ, ούτε στο εξωτερικό (για να θυμηθούμε και τον Αυστριακό με τα 7 παιδιά που έκανε με την κόρη του). Αν σε πιο προηγμένες από άποψη λειτουργίας χώρες δεν καταφέρνουν να ελέγξουν το σύμπτωμα, πόσο μάλλον στη δική μας.
Αυτό με τον φαύλο κύκλο το ανέφερα γιατί μέχρι τώρα ήταν μια από τις τρέχουσες θεωρίες, δεν έχει καταρριθφεί πλήρως απλά μειώθηκε το ποσοστό της.
Όσο για τη διαφορά μεταξύ της “θέασης” και της πράξης, που είναι μια άλλη μεγάλη διαμάχη, και ένας από τους παράγοντες διαφοροποίησης της διαταραχής από τους ψυχιάτρους, προσωπικά δεν πείθομαι. Δεν πείθομαι γιατί κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι αυτός/η που σήμερα απλά “βλέπει” ερωτικά ένα παιδί, σε 3 χρόνια δεν θα προχωρήσει στην πράξη.
Και να ακούγομαι πολύ κάθετος μερικές φορές, αλλά σε μερικά πράγματα πιστεύω πως δεν πρέπει να δίνουμε κανένα περιθώριο!
Ώπα, ώπα… ποτέ δεν είπα ότι εσύ αντιμετωπίζεις το θέμα με υστερία… Μιλάω για τα ΜΜΕ και μόνο…
Πίστεψέ με, πολλές φορές (ειδικά για αυτό το θέμα) μπορώ να γίνω ακόμα πιο απόλυτος από σένα (τουλάχιστον όπως αυτό φαίνεται από το post σου). Σαφώς και κάποιος που βλέπει μπορεί και να πράξει, απλά αναρωτιέμαι αν το να βλέπεις δικαιολογεί δημοσίευση του ονόματός σου, σημειωτέον χωρίς να έχεις προβεί σε πράξη, ή όχι. Δεν είμαι σίγουρος για το νομικό πλαίσιο, αλλά νομίζω ότι και η κατοχή παιδικής πορνογραφίας διώκεται.
Τέλος, να σου πω την αλήθεια, δεν πολυσυμπαθώ το σώμα δίωξης ηλ. εγκλήματος. Το “πιάσαμε 5 ανώμαλους που φτιάχνονταν με το να βλέπουν παιδάκια” δεν είναι το ίδιο με το “εξαρθρώσαμε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας – δοξάστε μας”…
Η αντιπαιδοφιλική υστερία έχει πράγματι εξελιχθεί σε ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών.
Κατ’αρχήν, η ύπαρξη μεμονομένων παραδειγμάτων όπως ο εν λόγω Αυστριακός δεν δείχνουν απολύτως τίποτα, είναι μη-στατιστικές, και χρησιμεύουν μόνο στο να εξάπτουν την ανόητη ευαισθησία των μαζών. Δεν υπάρχει κανένα σύστημα, όσο δρακόντιο και να είναι, που θα αποτρέψει τέτοια σπάνια περιστατικά, των οποίων όμως η ύπαρξη δεν λέει απολύτως τίποτα για την κοινωνία ως σύνολο. Αντιθέτως, αν βρισκόταν κάποιου είδους τελική λύση έτσι ώστε να μην συνέβαινε ποτέ ξανά κάτι τέτοιο, θα το φοβόμουν πολύ, γιατί αναπόφευκτα θα ήταν κάτι το απόλυτο, κάτι το ολοκληρωτικό, και αναγκαστικά θα είχε αντίκτυπο σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνο στους εγκληματίες, θα ήταν δηλαδή μία θηριωδία που θα επέφερε η κοινωνία στον εαυτό της.
Όσο για το ότι δεν πείθεσαι επειδή κανείς δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει ότι αυτός που σήμερα απλά βλέπει ερωτικά ένα παιδί, σε 3 χρόνια δεν θα προχωρήσει στην πράξη, να σου υπενθυμίσω πως κι εσύ έχεις γαλουχηθεί μπροστά σε μία τηλεόραση που δεν δείχνει τίποτε άλλο παρά βία, και κανείς δεν μπορεί να μου εξασφαλίσει εμένα πως σε δυό χρονάκια δεν θα γίνεις δολοφόνος, αλλά δεν το κάνω θέμα.
Εν πάσει περιπτώσει, μπορεί κάποιοι ανάμεσά μας να είχαν “μέσα τους” το δολοφόνο, και μέσω της τηλεοπτικής παρότρυνσης να προχώρησαν στην πράξη, αυτό όμως σημαίνει πως πρέπει να βρούμε κάτι να κάνουμε με αυτούς, όχι αναγκαστικά με την τηλεόραση. Τουλάχιστον, δεν έχουμε το δικαίωμα να αντιμετωπίζουμε όποιον βλέπει τηλεόραση ως δυνάμει δολοφόνο.
Έτσι λοιπόν, δεν έχουμε δικαίωμα να αντιμετωπίζουμε τον καθένα προβληματικό τύπο που γουστάρει να βλέπει παιδάκια ως παιδόφιλο, και αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με το κυνήγι – εισαγωγικά – παιδόφιλων – κλείνουμε εισαγωγικά – είναι ένα αίσχος. Διογκώνεται, δε, εκτός ελέγχου η κατάσταση, γιατί είναι τόσο εύκολο για τις ανεγκέφαλες μάζες να δαιμονοποιήσουν τους διωκόμενους και να αρνηθούν να τους αναγνωρίζουν το παραμικρό ελαφρυντικό με τη δικαιολογία ότι το γούστο τους είναι τόσο, μα τόσο, αποκρουστικό.
Για άλλη μιά φορά, έχουμε να κάνουμε με τη δικτατορία της πλειοψηφίας.
Διαγόρα και Rosen, σας διαφεύγει κάτι πολύ σημαντικό ως προς το θέμα της “θέασης” παιδοφιλικού υλικού. Οτι με τη διακίνηση του, συμμετέχει κανείς στο αρχικό έγκλημα, καθώς με αυτό τον τρόπο όσοι το πράττουν έχουν λόγο να συνεχίσουν.
Οσο για την υστερία των ΜΜΕ, δεν πειράζει, είναι από τις ελάχιστες φορές που δεν κάνει κακό. Αν ο Ελληνας χρειάζεται μια εμπορικού τύπου “υστερία” για να ξυπνήσει, εγώ τουλάχιστον πάω πάσο. Γιατί μπορεί μεν οι περιπτώσεις που φτάνουν στην δημοσιότητα να είναι ελάχιστες, και εκτός στατιστικής, αλλά αν βγείτε λίγο παραέξω στην επαρχία, ο χωριάτης δεν ξεχωρίζει το παιδί από την κατσίκα και τη γυναίκα του. Μόνο για την χούφτα του κρατάει περίοπτη θέση. Η επαρχία μας βρωμάει από τέτοια φαινόμενα, και καλό είναι να ξυπνάνε σιγά σιγά.
Η πλειοψηφία υπερτερεί και στα καλά και στα κακά αυτού του κόσμου. Η δικατατορία στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι σε αυτό που εσείς ονομάζετε γούστο. Γιατί δεν είναι γούστο, είναι έγκλημα. Η δικτατορία της πλειοψηφίας βρίσκεται στην ανοχή αυτών των εγκλημάτων. Στο ότι ένας σωρό κόσμος ξέρει τι γίνεται γύρω του και σιωπά. Γιατί αλλιώς πιθανόν δεν διαφέρει ο δολοφόνος ως προς αυτό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι θέμα γούστου να αυτοδικείς π.χ. Θα ξαναμιλήσουμε για γούστα, όταν θα έχουν αποκλειστεί τα εγκλήματα.
Διαγόρα, ακούω τις απόψεις σου αλλά συνεχίζω να διαφωνώ πλήρως.
Κάνε μια αναζήτηση στις ιστοσελίδες μεγάλων εφημερίδων του εξωτερικού και θα βρεις πολλά περισσότερα περιστατικά απ΄όσα νομίζεις ότι υπάρχουν. Ο αυστριακός σόκαρε περισσότερο με το θέμα του εγκλεισμού του παιδιού του και τα 7 παιδιά που έκανε με το παιδί του παρά από το γεγονός ότι ήταν και παιδόφιλος. Ήταν και άλλα, αιμομίκτης, βασανιστής για να αναφέρω δύο. Είναι ένα ακραίο περιστατικό που ρίχνει φως σε μια υπόθεση που όπως λέει και η Ίσιδα οι κοινωνίες αποσιωπούν.
Οι απόψεις που εκφράζεις με κάνουν να πιστέψω πως προς αυτή την κατεύθυνση τείνεις κι εσύ.
Τώρα περί του επηρεασμού ενός ανθρώπου από την τηλεόραση και την καταφυγή του στη βία, βρίσκω το παράδειγμα από ανόητο ως ατυχές. Η τηλεόραση δείχνει ό,τι δείχνει, αν είσαι βλίτο και επηρεάζεσαι είναι δικό σου θέμα (ο όποιος). Προσωπικά, έχω αναπτύξει αρκετές άμυνες σε τέτοιες επιρροές παιδιόθεν μια που στο σπίτι είχα και νοήμονες γονείς και αδέρφια. Δεν θα με κάνει λοιπόν δολοφόνο η τιβούλα. Μπορεί να με κάνει βέβαια ο παιδόφιλος. Και δεν θα έχω και καμία τύψη πίστεψε με. Μιλάω για καιάδα; Ναι. Μιλάω! Αν έχω να διαλέξω ανάμεσα στο κακό ενός παιδιού που δεν συναινεί με αυτό που του συμβαίνει και στο βιαστή του, ναι να πεθάνει ο βιαστής αν η κοινωνία δεν έχει άλλο τρόπο να τον εμποδίσει.
Ως άτομο, δέχομαι την οποιαδήποτε “απόκλιση” αρκεί σε ό,τι συμβαίνει να υπάρχει η συναίνεση και των δύο πλευρών.
Κι ο κίνδυνος που περιγράφω του παιδόφιλου που σήμερα βλέπει τσόντες και αύριο βιάζει, περιγράφεται σε στατιστικές και έρευνες πανεπιστημίων που βρήκα στο ιντερνετ. Ψάξ’ το λίγο πριν μιλήσεις λοιπόν για δικτατορία της πλειοψηφίας γιατί πέραν του ότι ακούγεσαι υπερβολικός, φαίνεσαι κι ανενημέρωτος.
> με τη διακίνηση του, συμμετέχει κανείς στο αρχικό
> έγκλημα, καθώς με αυτό τον τρόπο όσοι το πράττουν
> έχουν λόγο να συνεχίσουν.
Τι διακίνηση μου λες, εδώ αντιμετωπίζονται ως παιδόφιλοι βιαστές και δολοφόνοι ακόμα και εκείνοι στην κατοχή των οποίων βρίσκεται το υλικό. Οι ποινές είναι υπερβολικές, και ο διασυρμός αδικαιολόγητος. Οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζονται σαν να είναι οι χειρότεροι εγκληματίες, ενώ απλά πάσχουν από κάποια απλή, και απ’οτι φαίνεται διαδεδομένη, διαταραχή. Και για τέτοιου είδους διαταραχές ο εγκλεισμός δεν είναι λύση.
> αν βγείτε λίγο παραέξω στην επαρχία, ο χωριάτης δεν
> ξεχωρίζει το παιδί από την κατσίκα και τη γυναίκα του…
Κάνω μία διάκριση, αν πρόσεξες, ανάμεσα στον “ασκούμενο” παιδόφιλο που πράγματι εγκληματεί, και στον “δυνάμει” παιδόφιλο που απλώς βλέπει εικόνες.
> Μόνο για την χούφτα του κρατάει περίοπτη θέση.
LOL, καλό!
> Γιατί δεν είναι γούστο, είναι έγκλημα.
Δεν είναι ούτε γούστο, ούτε έγκλημα. Είναι διαταραχή, και χρειάζεται βοήθεια ψυχιάτρου, και όχι κάγκελα φυλακής. Τουλάχιστον πριν φτάσει σε σημείο να γίνει αιτία πραγματικού εγκλήματος.
> Τώρα περί του επηρεασμού ενός ανθρώπου από την
> τηλεόραση και την καταφυγή του στη βία, βρίσκω το
> παράδειγμα από ανόητο ως ατυχές.
Το παράδειγμα της τηλεόρασης μπορεί να μην είναι το πλέον υπερασπίσιμο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση χρησιμεύει για να καταδειχθεί κάποια συσχέτιση, κι εσύ πέρα απ’το να το χαρακτηρήσεις ως ανόητο ή ατυχές δεν ήσουν καθόλου πειστικός στην τεκμηρίωση του γιατί είναι ανόητο ή ατυχές. Γενικά, το “επειδή εγώ είμαι εγώ, και δεν έχω πρόβλημα, ενώ εκείνοι είναι εκείνοι, και έχουν” δεν είναι επιχείρημα.
> Αν έχω να διαλέξω ανάμεσα στο κακό ενός παιδιού που
> δεν συναινεί με αυτό που του συμβαίνει και στο βιαστή
> του, …
Επαναλαμβάνω, γιατί απ’οτι φαίνεται δεν ήμουν αρκετά σαφής: μην να συγχέετε τον ηδονοβλεψία με τον βιαστή.
Αν βρήκες στατιστικές και έρευνες πανεπιστημίων στο ιντερνετ, δώσε ένα link!
Το βρίσκω εντελώς απαράδεκτο το κείμενό σου.
Κανενός τα προσωπικά δεδομένα δεν μπορούν να παραβιάζονται μόνο και μόνο επειδή η αστυνομία αποφάσισε να ασκήσει δίωξη σε βάρος κάποιου και μάλιστα σε τόσο σοβαρές υποθέσεις που ερεθίζουν το δημόσιο αίσθημα. Η διαπόμπευση ενός ανθρώπου που είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου από τα κανάλια που ψάχνουν να ρουφήξουν αίμα και σπέρμα δεν προστατεύει κανένα, αντίθετα απειλέι άμεσα τα δικαιώματα όλων μας. Ως γνωστόν η παιδοφιλία και τα ναρκωτικά αποτελούν ως κατηγορίες εξαιρετικά χρήσιμο φόβητρο εναντίον οποιουδήποτε είναι διαφορετικός και ενοχλεί με τη στάση του. Και πολύ χρήσιμο μπαμπούλα για να υπνωτίζονται οι μάζες των υπερπροστατευτικών μικροαστών γονιών ώστε να μην ασχολούνται με όλους αυτούς που έχουν χώσει το χέρι βαθιά στο βάζο με το μέλι και τους στερούν το πραγματικό μέλλον των παιδιών τους. Κρίμα και πάλι κρίμα.
@ isisveiled
Μόνο που η δημόσια υστερία ποτέ δεν αφορά όλους αυτούς που κακοποιούν πράγματι τις γυναίκες και τα παιδιά τους στα χωρίς, τις πόλεις ή οπουδήποτε αλλού. Τα μόνα κυκλώματα παιδεραστίας που “εξιχνιάζονται” τελείως συμπτωματικά έχουν πάντα επίκεντρο το ‘Ιντερνετ, παρά το γεγονός ότι η παιδεραστία μέσω του ίντερνετ είναι απειροελάχιστη σε σχέση με την παιδεραστία μέσα στους κόλπους της οικογένειας. Οι πραγματικοί οικογενειάρχες παιδεραστές και αιμομίκτες βρίσκονται εσαεί στο απυρόβλητο. Και ποιος μπορεί να μου εξασφαλίσει ότι τα αδιάσειστα στοιχεία που υποτίθεται ότι βρίσκουν οι αστυνομικοί στους υπολογιστές των υπόπτων δεν έχουν εμφυτευθεί εκεί από τους ίδιους για χίλιους-δυο λόγους; Ποια ασφαλιστική δικλείδα υπάρχει ότι ο αστυνομικός δεν θα ανεβάσει μια παιδεραστική τσόντα στο pc σου, με τη ίδια ευκολία που μπορεί να χώσει ένα σακουλάκι κοκαϊνη μέσα στην τσέπη του σακακιού σου;
ας το βρίσκεις απαράδεκτο, δεν πειράζει.
εγώ πάλι δεν παρασύρομαι από ανύπαρκτες συνωμοσίες και δεν πιστεύω ότι η κυβέρνηση σε συνεργασία με την αστυνομία “εφευρίσκει” τρόπους για να αποκοιμίζει τις μάζες. ευκολίες είναι αυτά που λες. με την διασπορά των κέντρων των μέσων, όλα μαθαίνονται κάποια στιγμή κι έρχονται στο φως. ευτυχώς που τα εκδοτικά-πολιτικά συμφέροντα είναι ακόμη συγκρουόμενα και μαθαίνουμε -έστω και ξώφαλτσα- την αλήθεια.
και όπως είπα και πιο πάνω, έχω τη δυνατότητα και ως φύση και ως επάγγελμα να διαχωρίζω το ψέμα από την αλήθεια, οπότε ίσως ο ύπνος πιάνει κάποιους άλλους, εμένα πάντως όχι.
και η γνώμη μου για τα προσωπικά δεδομένα, στην περίπτωση της παιδοφιλίας είναι ακραία αλλά αυτή είναι. σε όποιον αρέσει.
Είχα αφήσει ένα επιπλέον σχόλιο εδώ, το οποίο παρέμεινε στο “awaiting moderation” για δυό μέρες και σήμερα εξαφανίστηκε. Θα το αναστήσετε, ή να το ξαναγράψω;
Θα σου θυμήσω ότι όταν η αστυνομία εισέβαλε στο γκέι μπαρ Spices το 2003 άφησαν να διαρρεύσει στα κανάλια ότι στο μαγαζί υπήρχαν ανήλικοι (ήταν άλλωστε ο μοναδικός τρόπος να δικαιολογήσουν την ενέργειά τους). Φυσικά κανένας ανήλικος δεν υπήρχε. Και οι 14 κατηγορούμενοι αθωώθηκαν αφού όμως προηγουμένως έφαγαν χρόνια συρόμενοι στα εδώλια των δικαστηρίων, γνώρισαν απίστευτη διαπόμπευση και ένας από αυτούς αυτοκτόνησε στο κρατητήριο. Αυτά που σου λέω συνέβησαν πραγματικά, δεν μιλάω για “συνομωσίες”. Αυτό είναι το τίμημα όσων υποστηρίζεις.
Επίσης συμβαίνει να γνωρίζω από πρώτο χέρι πόσες προσπάθειες έχουν γίνει να συνδεθούν άνθρωποι που ασχολούνται με τον γκέι ακτιβισμό με τη ρετσινιά της παιδεραστίας (ως και links εμφανίζονται από το πουθενά που συνδέουν στις ιστοσελίδες τους με παιδεραστικά sites). Δυστυχώς δεν μπορώ να αναφερθώ σε ονόματα, αλλά αποτελεί ένα ιδιαίτερα ύπουλο όπλο.
Διαγόρα, συγγνώμη αλλά το έσβησα κατά λάθος, είναι εκείνο που μου έδινες και κάποια λινκς, έτσι δεν είναι; Αν το έχεις κάπου αποθηκευμένο αν θες ξαναβάλτο.
Super Hero, δεν ξέρω τι συνέβη στο spices, έχω εγκαταλείψει χρόνια τα gay bars. Τον καιρό που τα επισκεπτόμουν πάντως, υπήρχαν ανήλικοι, όπως συμβαίνει και στα υπόλοιπα μπαρ (καλά δεν μιλάμε και για 10χρονα, αλλά σίγουρα κάποια δεν είχαν τελειώσει ακόμη το λύκειο). Η σύνδεση της ομοφυλοφιλίας με την παιδεραστία είναι ό,τι χειρότερο συμφωνώ και βολεύει πολύ. Αλλά εκεί υπάρχει κι ένα άλλο θέμα που βασιλεύει κυρίως στο διαδίκτυο. Αναφέρομαι στα δεκάδες sites πορνογραφικού υλικού με daddies και twinks όπου αν τα πιτσιρίκια που “πρωταγωνιστούν” είναι ενήλικα τότε εγώ είμαι η Σλεναρίκοβα! Θέλω να πω, ο “κλάδος” παίζει επικίνδυνο παιχνίδι στο διαδίκτυο και βοηθάει πολύ στο να συνεχίζεται η σύνδεση της παιδεραστίας με την ομοφυλοφιλία. Όσο για τη θέση μου για τα προσωπικά δεδομένα δεν αλλάζει. Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι παιδεραστές (αγοριών ή κοριτσιών) καθώς και οι φασίστες είναι το τυφλό σημείο μου.
Το σχόλιό μου που χάθηκε περιείχε τους παρακάτω σύνδεσμους, σχετικά με το ίδιο θέμα για το οποίο έγραψε ο gay super hero παραπάνω.
Διαβάστε αυτό: Παιδοφιλία – ΜΜΕ και μια προσωπική (σπαρακτική) εμπειρία .
http://greekpoliticalreview.blogspot.com/2008/05/blog-post_7014.html
Και μετά αυτό: Έρευνα που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 08/03/2004 για την διαχείρηση των ειδήσεων από τα media .
http://greekpoliticalreview.blogspot.com/2008/05/08032004-media.html