οι gay γάμοι στη χθεσινή Ζούγκλα κι ένα σχόλιο για το Ν. Σεργιανόπουλο

νομίζω πως χτες το βράδυ ο Τριανταφυλλόπουλος είχε ένα από το πιο έξυπνα σετ καλεσμένων στα χρονικά της εκπομπής του. για το θέμα των γάμων των ομόφυλων ζευγαριών ήταν το θέμα (αφού ασχολήθηκε λίγο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον εξοπλισμό του από τη Siemens). στο πάνελ λοιπόν είχαμε τον Γρ. Βαλλιανάτο, τον Π. Χατζηστεφάνου, τον πατήρ Χρήστο Μήτσιο (νομίζω) εκπαιδευτικό και ιερέα, τον “Γύφτο” Μιχάλη τάδε (μου διαφεύγει το επίθετο αλλά θυμάμαι τον ρόλο του σε κάποια σειρά) τον δεν ξέρω τι κο Παπαρηγόπουλο (αυτόν τον υπέρμαχο του αντριλικιού), την κα Μάρα Μειμαρίδη (Μάγισσες της Σμύρνης), μία νομικό (το όνομα δεν το συγκράτησα), τον κύριο Μυλωνάκη (γνωστό ψυχίατρο και tv persona), τον κο Γλέζο και κάποιους άλλους που να με συγχωρούν αλλά η μνήμη μου δεν είναι και το ατού μου.

δεν θα σχολιάσω το Βαλλιανάτο. ο ήρεμος τσαμπουκάς του και το επικοινωνιακό του χάρισμα τον φέρνουν εκτός συναγωνισμού.

θα αφήσω εκτός τον Χατζηστεφάνου γιατί οκ, ο τύπος είναι genuine και δεν χρειάζεται συστάσεις.

ούτε το Γλέζο. μόνο respect στο ήθος του.

θα σχολιάσω τα άκρα όμως.

ο πατήρ Χρ. Μήτσιος (ελπίζω να είναι σωστό το όνομα) είναι ο άνθρωπος που αν τον συναντούσα στη ζωή μου, θα με έφερνε στην εκκλησία. με τα μπούνια όμως. αν αυτόν το Λόγο, τον άκουγα από τους παπάδες γενικότερα η κοινωνία μας θα ήταν περίπου ιδανική. τέτοια φιλοσοφημένη θέση ζωής σπάνια συναντάμε! άκουσα ότι ο Ιερώνυμος είχε μια εξίσου σωστή στάση και παρακαλώ όποιον την άκουσε να μου τη μεταφέρει.

ο κος Μυλωνάκης, που από την υπερέκθεση του στα μήντια μου είναι αρκούντως αντιπαθής, χτες ήταν “τόσο-όσο” που έλεγε και παλιά ο Λαζόπουλος. σοβαρός, ευκρινής, και όσο πρέπει γιατρός και άνθρωπος. με εξέπληξε ευχάριστα και άρχισα να σκέφτομαι μήπως τελικά η δεύτερη ευκαιρία είναι μια στάση που πρέπει να ενστερνιστώ (δεν μου είναι εύκολο αλλά υπόσχομαι να προσπαθήσω).

ο Μέγας-Άντρας, το απόλυτο σερνικό, ο ό,τι πιο μασίφ σε άντρα έχει προκύψει στο ανθρώπινο είδος κος Παπαρηγόπουλος, υποστήριξε με μένος τα χρηστά μας ήθη (ξανά παρακαλώ τη σακούλα για τον εμετό). ο άνθρωπος είναι τουλάχιστον ξεκάθαρος. προτιμά τους γιους του στην κάσα παρά πισωγλέντηδες. έτσι! αυτό σημαίνει αντριλίκι. δεν τον δίνουμε κύριοι τον κώλο μας. δεν τον χαρίζουμε σε άλλα σερνικά. τώρα αν η γκόμενα μας βάλει κανά φορετό dildo και μας πηδήσει ε! αυτά είναι παιχνίδια που επιτρέπονται από τον κώδικα σεξουαλικής δεοντολογίας. του βγάζω όμως το καπέλο, ο κύριος αυτός δεν είναι υποκριτής. είναι μεσαιωνικού τύπου ορίτζιναλ!

και πάμε στον “Γύφτο” Μιχάλη τάδε (μην τα ξαναλέμε για το επίθετο έχω αλτς). λοιπόν πουστράκια, αδερφούλες σας πάω αλλά μην μου στρεβλώσετε και τις απόψεις ζωής που διαμορφώνω στα παιδιά μου. αυτή περίπου ήταν η θέση του. την υπόλοιπη ώρα χασκογελούσε με αυτά που έλεγε ο Μυλωνάκης. βλέπεις όταν έχεις κοπιάσει τόσο να αφήσεις τόσο παχύ μουστάκι, όταν σου περισσεύει ρε παιδί μου ο αντρισμός και δεν ξέρεις τι να τον κάνεις που να ασχολείσαι με αυτά που λένε οι επιστήμες, δεν έχεις χρόνο για χάσιμο και μάλιστα για αηδίες σαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα. κάτι τέτοια έκανε ο νεάντερνταλ και εξαφανίστηκε, αλλά και πάλι υποκύπτω στην λαγνεία της επιστήμης. φτου μου!

δεν ξέχασα το ζευγάρι αρραβωνιασμένων αντρών. συμπαθέστατοι και ειλικρινείς μου φάνηκαν. αυτός που μου άρεσε περισσότερο ήταν ο Δημήτρης, ο πιο αδύνατος από τους δύο, που μέσα από τις σιωπές του και τα μισόλογα “είπε” περισσότερα από τον λαλίστατο σύντροφο του. έθεσε προβληματισμούς πιο αυθεντικούς και ουσιαστικούς νομίζω.

για τον άγριο θάνατο του συμπαθέστατου Νίκου Σεργιανόπουλου, έγινε μια μικρή αναφορά. υποκριτική όμως. δλδ, οκ. ο άνθρωπος προφανώς ζούσε έντονα. είχε έξη με την κοκαΐνη και από ό,τι φαίνεται κατέφευγε στην άγρα εραστών από τα γνωστά δασάκια. αναφέρουμε λοιπόν χαλαρά την ιδιότητα του “κοκάκια”, αναφέρουμε τα ψώνια του από τα δασάκια, τη λέξη ομοφυλόφιλος όμως την αποσιωπούμε. την αφήνουμε να εννοηθεί, τη συνδυάζουμε και με το συγκεκριμένο lifestyle και να! ξανά μανά το στίγμα. ο συμπαθής Σεργιανόπουλος ήταν ένας άντρας που έτυχε να είναι ομοφυλόφιλος, να παίρνει ναρκωτικά και να τον σκοτώσει κάποιος εραστής του. θα μπορούσε κάλλιστα να είναι str8, αλκοολικός και χαρτοπαίκτης που δέρνει τη γυναίκα του και τελικά πάνω σε έναν καυγά την σκότωσε. η σεξουαλική του ταυτότητα τότε δεν θα έπαιζε κανένα ρόλο. θέλω να πω, μην μπερδεύουμε το σύμπτωμα μιας μονάδας με τα χαρακτηριστικά μιας ομάδας. δεν είμαστε όλοι οι gay, ναρκομανείς που ψωνίζουμε στα πάρκα, όπως και όλοι οι str8 δεν σκοτώνουν τις γυναίκες τους.

αυτά.

~ από infesto στο 06/06/2008.