greeks love tragedies
ίσως από τα πλέον εκνευριστικά πράγματα όσον αφορά στο λόγο των media είναι η επιλογή των φράσεων όταν πρόκειται για κάποια τραγωδία. αν χάθηκε μικρό παιδί, έχουμε το “αγγελούδι”, αν πρόκειται για θάνατο επωνύμου παίζει πάντα το “έφυγε” , ανά περίπτωση χιλιοφορεμένα είναι το “αδικοχαμένος”, “πολυαγαπημένος+ιδιότητα ανθρώπου (π.χ ηθοποιός)”. λέξεις και φράσεις επιλεγμένες με σκοπό να χτυπήσουν κατευθείαν το συναίσθημα του ακροατή/τηλεθεατή/αναγνώστη, το εύκολο συναίσθημα, το Άρλεκιν συναίσθημα, το συναίσθημα αμερικάνικης ταινίας όπου όλα έχουν έτσι ρυθμιστεί ώστε να δώσουν μια στο δάκρυ που κρέμεται στην άκρη των ματιών και να κυλίσει στα μάγουλα, να νιώσει ρε παιδί μου ο παραλήπτης του μηνύματος μέτοχος στην κοινή θλίψη. είναι αλήθεια πως ως άνθρωπος το συναίσθημα μου το έχω ολίγον υπό έλεγχο. δλδ δεν το αφήνω να με κάνει κι ότι θέλει αυτό. το απολαμβάνω με μέτρο θεωρώντας τις υπερβολικές εκδηλώσεις και δόσεις ως έλλειψη στοιχειώδους νοημοσύνης (όχι της διανοητικής, της άλλης). έτσι λοιπόν απορούσα πως τα media καταφεύγουν σε τέτοιου είδους συγκινησιοθηρικές επιλογές όταν καλύπτουν δυσάρεστα γεγονότα μια που εγώ δεν πείθομαι τόσο εύκολα στην υπερκατανάλωση συναισθήματος. αλλά είμαι κοντόθωρος και ευχαριστώ το ίντερνετ που μου άνοιξε τα μάτια. με την “ευκαιρία” του χαμού του συμπαθούς Ν.Σεργιανόπουλου (αλλά και πέρσι με την Αμαλία) μου λύθηκαν όλες οι απορίες. τα media κάνουν αυτό που θέλει ο κόσμος. τα media συντονίζονται με αυτό που θέλει να ακούσει ο κόσμος. τα media μπορεί να έχουν τη δύναμη να καθορίζουν τη “γενική τάση” σχετικά με ένα γεγονός, αλλά για να διατηρηθούν ψηλά στις πωλήσεις/μετρήσεις τους παίζουν το παιχνίδι του αναγνώστη/τηλεθεατή. οπότε μην τα κατηγορούμε για όλα, όταν εμείς δεν έχουμε συνηθίσει σε μια πιο ψύχραιμη ενημέρωση. μια ματιά να ρίξεις στα σχόλια που άφησαν δεκάδες επώνυμοι κι ανώνυμοι της blogosphere πείθεσαι ότι ο Έλληνας την πάει την τραγωδία, συλλέγω μερικά από το νεαρό blog “Έχω Θέμα” που φέρει τον υπότιτλο “γιατί όλοι διψάμε για την σωστή πληροφόρηση”:
λέει η ελευθερία: ΜΠΟΡΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΑ
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ,ΤΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ ΑΛΛΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΓΕΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ
ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ… ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΨΑ ΠΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΕΝΕΙ ΠΟΤΕ ΖΕΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥΣ… ΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΥΡΙΕ ΜΑΡΚΟΡΑ ΜΑΣ…
λέει η daisy: ΗΣΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΓΗ. ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΖΗΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΛΑΜΨΗ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΣΕ ΠΗΡΑΝ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΦΩΤΙΖΕΙΣ. ΕΣΥ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕΣ! ΖΕΙΣ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ
ΘΑ ΖΕΙΣ ….. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
λέει η Τόνια: Θα κοιτάω στον ουρανό και θα είναι σαν να σε βλέπω. Θα μας κοιτάς από εκεί ψηλά και θα βλέπεις πόσο σ΄αγαπάμε και πόσο θα μας λείπεις. Θα σε θυμόμαστε για πάντα κύριε Μαρκορά! Καλό ταξίδι! Να μας κοιτάζεις πότε πότε και να μας χαμογελάς…
λέει η Νάνσυ: κι έχεις χαθεί μαζι με τον ύπνο μαζι με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο,μην ξημερώνεις ουρανέ….άδεια η ψυχή μου το δωμάτιο άδειο και απο το ονειρό της ακούω καθάριο το λυγμό σου να λέει όνειρο ήταν,όνειρο ήτανε…Σ’αγαπάμε πόλυ και μας λείπεις…Γύρισε πίσω Νίκο…
και σταματώ εδώ, γιατί τα άρλεκιν δάκρυα νότισαν την ηλεκτρονική σελίδα του Infesto και όπως προείπα αυτή η σελίδα προσπαθεί να διατηρεί την ψυχραιμία της και τη…στεγνότητα της. έτσι λοιπόν περίπου “βίωσε” η ελλάδα που μπαίνει στο ιντερνετ το θάνατο του Ν.Σεργιανόπουλου. καμία διαφορά από τα “αγγελούδια”, τα “έφυγε” , “αδικοχαμένος” των media. η Ελλάδα έχει μάθει να τιμάει τους νεκρούς της με όρους υπερπαραγωγής, αλλιώς δεν νοείται πένθος. η βαθιά σιωπή, ο εσωτερικός θρήνος, η αξιοπρέπεια στην τελική, είναι μάλλον λίγες ως έννοιες για να καλύψουν το γεγονός. γιατί αυτές δεν κάνουν ντόρο. το ίδιο είναι η μαυροφορεμένη γρια που ουρλιάζει πάνω από τα μάρμαρα, σκίζει τα ρούχα της, τραβάει τα μαλλιά της, ωρύεται που την άφησε αυτός που την είχε αρχόντισσα (κι ας της τράβαγε και κανά χαστούκι) και που τώρα ποιος, ποιος;;; θα την έχει στα πουπούλα; με την κυρία που στέκεται δίπλα στο μνήμα βουβά και θρηνεί το σύζυγο της; δεν είναι το ίδιο. η πρώτη, τον έκλαψε, τον τίμησε κατά τον κοινό νου, η άλλη παραήταν πολιτισμένη βρε παιδί μου, μήπως δεν τα πηγαίναν και πολύ καλά; μήπως ήταν προ διαζυγίου; σίγουρα οι κάμερες θα διάλεγαν την πρώτη, η άλλη θα πέρναγε στα ψιλά.
ίσως ως μεσογειακός λαός να έχουμε μια έφεση στο “πολύ”, πολύ στη χαρά, πολύ στη θλίψη, πολύ στη γκρίνια, πολύ σε όλα. αλλά δεν είναι μόνο θέμα “ποσότητας”, είναι και θέμα εγωκεντρισμού. δλδ, δεν μας φτάνει η υπερπαραγωγή στον θρήνο (μια που μιλάμε γι αυτόν) οφείλουμε να δείξουμε στο κοινό που μας παρακολουθεί ότι ΕΜΕΙΣ ΠΟΝΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, εμάς αφορά περισσότερο η τραγωδία, παρά αυτόν που του συνέβη ό,τι του συνέβη. δλδ, ο άλλος έχει πεθάνει με όποιον τρόπο και ουσιαστικά έχει χάσει τα πάντα και για πάντα, αλλά το δράμα αφορά στη δική μας ζωή, το δικό μας πόνο, το δικό μας δάκρυ. δλδ δεν του φτάνει που είναι νεκρός, στεκόμαστε πάνω από το μνήμα και τον φορτώνουμε με τις δικές μας αγωνίες για το μετά, για το τι θα απογίνουμε, που αν ακούει (που δεν) εκεί που έχει πάει ο άνθρωπος οφείλει να άγχεται για μας και στην άλλη ζωή. κατά τ’ άλλα του ευχόμαστε να αναπαυθεί και άλλα χαλαρά. φυσικά για το θεαθήναι. το πόσο παιδεύτηκε και πόνεσε ο ίδιος από την ψ αρρώστια μάλλον μπαίνει σε δεύτερη μοίρα (αν μπαίνει σε κάποια ). άλλωστε αυτός “αναπαύθηκε” σιγά τώρα μην το κάνουμε και θέμα το τι τράβηξε, αυτό είναι πια ιστορία.
Υποβολή απάντησης