οι τρεις δολοφονίες του καλοκαιριού.

μάλλον το φετινό καλοκαίρι θα το θυμόμαστε από τις τρεις δολοφονίες που “συγκλόνισαν” το πανελλήνιο. πέρσι οι φωτιές, φέτος οι δολοφονίες. πρόοδος. εξέλιξη. όπως Αμερική. μ΄αυτά και μ΄αυτά μοιάζει όλο και πιο νόστιμη η λύση της ερημιάς και της απομόνωσης. που να πας; όλα καμένα! κι άμα πας, μπορεί να σε πάνε οι 4. δε λέει. αστειεύομαι. όπως πάντα με τα σοβαρά. για κάποιο λόγο μου φαίνεται πιο τραγική η Σαντορίνη. ίσως επειδή δεν είμαστε και συνηθισμένοι στους αποκεφαλισμούς-είχαμε παλαιότερα  εκείνον που κομμάτιασε τη γυναίκα του, αλλά πέρασαν και 20 χρόνια νομίζω από τότε. όσο για το αγόρι στη Μύκονο, αυτός έπεσε θύμα του νεοελληνικού πολιτισμού. αυτού που υπαγορεύει πως όλα πέφτουν στο ντορβά της κατανάλωσης-ακόμα και άνθρωποι ή κυρίως άνθρωποι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. ένας δικηγόρος θύμιζε στην τιβί ότι το face control είναι μια εντελώς παράνομη διαδικασία. λέω θύμιζε, γιατί είναι γνωστό χρόνια, όλοι το ξέρουν -μπάτσοι και ιδιοκτήτες και κράτος και όλοι, αλλά οι επιχειρηματίες επιμένουν να κάνουν τα δικά τους και οι μπάτσοι να εξυπηρετούν κάνοντας πλάτες στους club owners. η τρίτη, του Σεργιανόπουλου , είναι  ειδική περίπτωση λόγω του συνδυασμού ψωνιστήρι-ναρκωτικά. το φλερτ με το θάνατο ήταν δεδομένο, κάποια στιγμή θα έπαιρνε άσχημη τροπή.

επιστρέφω στη Σαντορίνη. ο νέος που ξέφυγε και πέρασε τη διαχωριστική γραμμή λογικής-τρέλας μου φαίνεται η πιο τραγική φιγούρα απ’ όλες.  έχω την εντύπωση-χωρίς να είμαι ειδικός- ότι δεν πρόκειται για έγκλημα πάθους. η μανία είναι πιο ταιριαστή λέξη για να περιγράψει αυτό που έγινε. αν τελικά ζήσει, πέρα από τη δίκη και τη φυλάκιση  έχει να αντιμετωπίσει το χειρότερο. τη συνειδητοποίηση των πράξεων του. γιατί η μανία, είναι κρίση, δεν είναι κατάσταση. και η επαναφορά στην πραγματικότητα είναι ό,τι πιο οδυνηρό μπορεί να του συμβεί. όχι ότι δικαιολογούνται οι πράξεις του. αλλά σίγουρα αιτιολογούνται. δεν αποκεφαλίζεις τη σύντροφο σου, τραυματίζεις άσχετους δι ασήμαντον αφορμή. έχεις το υπόβαρθρο ήδη και κάποια στιγμή γίνεται η έκρηξη. σαν ηφαίστειο που ξυπνάει. κι ύστερα μένουν οι άλλοι να μετρούν τα θύματα.