Gay Blogging & Living
ένα βασικό πρόβλημα που είχα πάντα με τις gay παρέες μου ήταν ότι ήταν …gay. ό,τι και να κάναμε, το κάναμε με το σκεπτικό ότι είμαστε gay. είτε βγαίναμε, είτε μέναμε μέσα, το κύριο θέμα μας ήταν η gayοσυνη μας. εννοώ ασχολιόμασταν με τη σεξουαλικότητα μας λες και δεν υπήρχε τίποτα άλλο να συζητήσεις. θέατρο, σινεμά, ειδήσεις, κουτσομπολιά, όλα με ένα gay πρίσμα. μέχρι που βαρέθηκα το πρίσμα, βαρέθηκα και τους συγκεκριμένους φίλους και τους έβαλα πίσω στη ντουλάπα, του χρόνου όχι την άλλη…
αυτά πριν 12 χρόνια περίπου. αυτή η παρέα δεν ξέρω που είναι τώρα και τι κάνει και λίγο με ενδιαφέρει. μπαίνοντας όμως πριν κανα δίχρονο (;) στα blogs άρχισα να παρατηρώ με ενδιαφέρον τους άλλους gay bloggers και τη θεματολογία τους. πολύ γρήγορα είδα ότι και η νεότερη φουρνιά gays έχει το ίδιο κόλλημα. ζει την ομοφυλοφιλία λες και είναι το μόνο που υπάρχει σε αυτή τη ζωή. όλα ξεκινούν και τελειώνουν στους κοιλιακούς του τεκνού που ανεβάζουν στα ποστ τους και στις “θεές” τύπου Britney και δεν ξέρω γω ποια άλλη είναι τώρα της μοδός να θαυμάζουν. συμπεραίνω λοιπόν ότι είναι ίδιον των gays να ομφαλοσκοπούν περί της σεξουαλικότητας τους και παράλληλα νιώθω εκτός κλίματος και “ομάδας”. όχι, ότι με ενοχλεί αυτό το εκτός ομάδος, αλλά με κάνει να απορώ μήπως τελικά έχω κανά θεματάκι βρε παιδί μου που δεν έχω αντιληφθεί. από την πλέμπα βέβαια ξεχωρίζουν κάποιοι σαν τον Nonce, που όπως και να το κάνεις, τα κείμενα του παρόλο που έχουν πάντα κεντρικό άξονα την ομοφυλοφιλία, οι εικόνες του είναι σαφέστατα “ομοκεντρικές”, κάθε του ανάρτηση είναι τόσο διαβαστερή που δεν σε νοιάζει κιόλας που πάλι μιλάει για το ίδιο θέμα. το ίδιο συμβαίνει και με τον Raresteak από άλλη οπτική βέβαια, μια που ο συγκεκριμένος μπορεί να κάνει σέξι ακόμη και μια λίστα με τα τραγούδια που γουστάρει. βέβαια στις εξαιρέσεις ανήκουν τα ιστολόγια τύπου Απέναντι Πεζοδρόμιο που είναι αμιγώς ενημερωτικά και με εξαιρέσεις προσωπικά.
σκεφτόμενος, λοιπόν, την τότε παρέα μου και τους ιστολόγους που κατά καιρούς έχω παρακολουθήσει (μέχρι που κουράστηκα να μετράω κοιλιακούς και νεφραμιές) αναρωτιέμαι αν έχουν ακόμη ένα κοινό πέραν της ομφαλοσκόπησης. την παντελή έλλειψη στοιχειώδους συναισθηματικής ωριμότητας που είχε η τότε παρέα μου. γιατί η τότε παρέα μου είχε κάθε διάθεση να απορρίπτει το όλον αν δεν της άρεσε μια λεπτομέρεια. εννοώ, μπορεί να τους τύχαινε το καλύτερο παιδί του κόσμου, αλλά το απέρριπταν αν δεν συμπλήρωνε τουλάχιστον μια λίστα από δεκάδες προαπαιτούμενα. και αυτά συνήθως ήταν εμφανισιακού χαρακτήρα (από το τζελ στο μαλλί, μέχρι το klein βρακί). θα μου πεις, η παρέα σου ήταν άτομα εμφανισιακώς αψεγάδιαστα; τουναντίον! είχαν όμως αυτή τη θεώρηση απέναντι στη ζωή και έτσι πορεύονταν, αυτοί ήταν οι τέλειοι και οι υπόλοιποι χάλιες. κι αν τύχαινε να αντιμετωπίσουν ένα πραγματικό συναίσθημα τα έκαναν μπάχαλο, γιατί αυτό απαιτούσε να δουν πέρα από τα στερεότυπα τους και αυτό ήταν μια διαδικασία παντελώς άγνωστη σε αυτούς. φοβάμαι ότι το ίδιο συμβαίνει και με την νεότερη φουρνιά, αυτή που τουλάχιστον μπορώ να αντιληφθώ από τα blogs.
όμως η ζωή, είναι πολλά περισσότερα πράγματα από την εικόνα και τη σεξουαλικότητα μας. κι όσοι περιορίζονται σε αυτά τα δύο, χάνουν. χάνουν την πραγματική διάσταση της ζωής που είναι γοητευτική μέσα από τα “λάθος” πράγματα που έχουμε πάνω μας ή στη συμπεριφορά μας, κι όταν έρχεται η ώρα της σχέσης-αυτό που τόσο κόπτονται να αποκτήσουν οι περισσότεροι- τότε καλούμαστε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε όσο ρηχοί δείχνουμε.
Εχμ ναι..
πάντα πίστευα ότι οι γκαίη κάνουν το λάθος να μιμούνται τα χειρότερα χαρακτηριστικά των γυναικών. Ενα απ’ αυτά είναι η μανιώδης ομφαλοσκόπηση με κέντρο την εικόνα και την σεξουαλικότητα τους. Και είναι κρίμα γιατί αν το ψάξουν μπορούν να αυτοπροσδιοριστούν πέρα και πάνω απ’ αυτά.
ακριβώς εκεί είναι το θέμα,το πέρα και πάνω. εκεί τα βρίσκουν δύσκολα οι περισσότεροι.
ένιωσα το ποστ σου στο πετσί μου, παρόλου που είμαι straight υπήρχε μια εποχή που είχα αμέτρητους gay φίλους. Μου ήρθε ένα back in time feeling. Τους περισσότερους εκτός από 2 τους έκανα παντελώς στην πάντα. Γενικά έχω μια αλλεργία με άτομα που συνεχώς επαναλαμβάνονται…και οι περισσότεροι κάνουν συνεχώς αυτό. Ανακύκλωση στα ίδια και στα ίδια.
Οπότε όπως το βλέπω δεν είναι το πρόβλημα τόσο η μανιώδης ομφαλοσκόπηση αλλά η έλλειψη όλων τον υπολοίπων.
infesto,
έχω κάποιον φίλο που σου μοιάζει διαβολικά, δεν λέω όνομα, μπορεί να τον ξέρεις, τον αγαπώ γιατί πίνουμε μια-δυο φορές καφέ τον χρόνο, ανταλλάσουμε κάνα μέηλ το 4μηνο και παρόλο τον φιλικό αυτόν μινιμαλισμό καταλαβαινόμαστε.
Να γιατί τον εκτιμώ.
@ stratos: εσένα θα σου ρθει καμιά ξανάστροφη (που έλεγε και η μητέρα), άκου εκεί υπάρχει κι άλλος σαν κι εμένα! για να το ξεκαθαρίσουμε, όταν έγινα εγώ μετά έσπασαν το καλούπι!
@ tougo: κι όμως, κι όμως! άμα αφήσει τον αφαλό σου ήσυχο, μπορείς να πιάσεις και τα υπόλοιπα
είσαι και…οξύθυμος!…
Γεια φίλε, ενδιαφέρον blog. Συμφωνώ απόλυτα με τα λεχθέντα σου, ο λεγόμενος “gay χώρος” ειδικά στην Ελλάδα είναι μέσα σε αυτόν τον απίστευτο αυτισμό του υποκειμενισμού και της “σεξομανίας” στον οποίον κι εγώ μέχρι πριν 3-4 χρόνια ήμουν εν πολλοίς ενταγμένος, ακριβώς για τον ίδιο λόγο όπως κι εσύ: η ανάλογη παρέα ώστε να μπω στον “θαυμαστό κόσμο” των gay. Βέβαια στην ουσία ποτέ δεν ήμουν τελείως ενταγμένος και αυτό είχε ψυχολογικές επιπτώσεις με αποτέλεσμα να πάρω απόφαση να έρθω σε οριστική ρήξη με αυτόν τον γκετοποιημένο αυτο-αποκαλούμενο gay χώρο πριν 2-3 περίπου χρόνια.
Από τότε έχω χαθεί με πολύ κόσμο που γνώριζα αλλά έχω ανακαλύψει σε ένα βαθμό την ουσία του να είσαι ελεύθερος (στη σκέψη γιατί στην πράξη δεν μπορεί να είσαι), δηλαδή το πόσο σημαντική είναι η αμφισβήτηση των πάντων, η αυτονομία στη σκέψη και η ρήξη με τη δεδομένη παράδοση και παραδοχή του “ό,τι υπάρχει είναι και αληθές”.
Βέβαια, κατά περιόδους παρατηρώ ότι απομονώνομαι από πολύ σχετικό κόσμο και ήδη κάνω παρέα σχεδόν μόνο με str8 (οπου γνωρίζουν για μένα) όχι από επιλογή, αλλά γιατί απλά τυχαίνει ο κόσμος που σκέφτεται ριζοσπαστικά και βαθιά πολιτικά να είναι αναλογικά περισσότερος στους str8. Το ίδιο που ανέφερε ένας φίλος παραπάνω για πολλές “φεμινίστριες” γυναίκες υπάρχει στους gay σήμερα και νομίζω ότι το πρόβλημα αυτό οφείλεται στο μεταμοντέρνο “κίνημα” της ισοπέδωσης και της ταύτισης της σεξουαλικής ταυτότητας με το ίδιο το υποκείμενο, κάτι που έχει κάνει φοβερή ζημιά στο κάποτε ριζοσπαστικό gay και φεμινιστικό κίνημα που είχε αναδυθεί το ‘60 και ‘70 και είχε ως πρόταγμα την κατάλυση των εξουσιαστικών δομών σε όλο το εύρος της κοινωνίας και όχι μόνο στο κοινωνικό-σεξουαλικό επίπεδο.
Αλλά πρέπει να γίνει ένα καθολικό άλμα προς τα εμπρός και η ρήξη τελικά είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για μια πραγματικά εναλλακτική δημοκρατική κοινωνία όπου οι διακρίσεις ενάντια στους gay και τις μειονότητες θα είναι αδιανόητες.
Αυτό σημαίνει βέβαια να πάψουν επιτέλους οι “του χώρου” να γλύφουν τους ρεφορμιστές, τις ΜΚΟ και τους βαλλιανάτους εκεί έξω που συμμετέχουν έμμεσα ή άμεσα σε ένα σύστημα που εντείνει ή αναπαράγει τις εξουσιαστικές και ετερόνομες δομές και να αποφασίσουν οι ίδιοι να πάρουν τη ζωή και την κοινωνία τους στα χέρια τους σε οριζόντιες, αντιιεραρχικές δομές μαζί με συνανθρώπους τους που δεν είναι “μόνο gay” ή του χώρου αλλά ετεροπροσδιορίζονται επίσης σε άλλους τομείς (οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, οικολογικό) πέρα από τον “πολιτισμικό”.
Καιρός για επαναστατικό μετασχηματισμό θεσμών, αντιλήψεων και αυτιστικών ταυτοτήτων από τα κάτω. Καιρός για ρήξη με τη “φιλελεύθερη”-ατομιστική παράδοση του κάθε καλού “αντιπροσώπου” της gay κοινότητας που ενισχύει ένα σύστημα που μακελεύει κόσμο και κοσμάκη παγκοσμίως, για ρήξη με τους εξουσιαστικούς θεσμούς και την κυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο όχι μόνο σε σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό αλλά και σε όλο το εύρος της κοινωνικής μας ζωής…
Πάνος
Μια χαρά τα λες, αν και πολύ πιο “πολιτικοποιημένα” από ότι εγώ.
Προσωπικά κατέληξα ότι αν θέλω κάποια στιγμή να δω μια αλλαγή γύρω μου, πρέπει πρώτα να διορθώσω τον εαυτό μου και κατέληξα σε έναν ερημητισμό σε σχέση με αυτά τα κυκλώματα. Όσες φορές έχω τυχαίες επαφές με κάποιους “εκπροσώπους” παρατηρώ ότι συνεχίζουν τη μονομερή οπτική (το κίνημα, το κίνημα, το κίνημα) και απογοητεύομαι, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κι όσο συνεχίζουν να υπερασπίζονται το “κίνημα” χωρίς να το υποστηρίζουν με τις ζωές τους, θα είναι στο περιθώριο κατά τη γνώμη μου. Αυτά τα ολίγα, φίλτατε Πάνο.