“πεθαίνοντας” στα 40+
είναι κάτι σαν τέλος. παρατεινόμενο, επίπονο, δύσκολο, δύστροπο.
είναι κάτι σαν τέλος. ερμητικό, σιωπηλό, μονόχνωτο, μη αναστρέψιμο.
είναι κάτι σαν τέλος. επαναληπτικό σαν όπλο στον κρόταφο που περιμένει ένα σου λάθος για να φύγει η σκανδάλη και να ξεκινήσει η αμετάκλητη πορεία της σφαίρας προς τον κρόταφο.
οι φίλοι σου δυσκολεμένοι, κουρασμένοι, κλείνονται στο καβούκι τους μήπως και επιβιώσουν ψυχικά μια ακόμη μέρα.
η μέρα. τη σπρώχνεις να περάσει, να τη διαδεχθεί η επόμενη μην ξέροντας όμως τι ακριβώς περιμένει να συμβεί. τι ν΄αλλάξει.
τι ν΄αλλάξει; έχεις δοκιμάσει-πιθανότατα-τα περισσότερα πράγματα που μπορεί να δοκιμάσει κανείς (δίχως να καταστρέψει το σώμα και την ψυχή του). έχεις κουραστεί να τα επανατοποθετείς στη ζωή σου προσπαθώντας να βρεις κάτι νέο μέσα στο παλιό, το έχεις πετύχει αρκετές φορές στο παρελθόν, αλλά ήρθε η ώρα το παλιό να μοιάζει οριστικά παλιό.
επιμένεις στις προσωπικές σχέσεις. σ΄αυτές που σε ικανοποιούν και σου δίνουν μια σταθερότητα, ανεκτίμητη ποιότητα το έχεις παραδεχτεί, αλλά δεν παύει ποτέ αυτή η σκέψη που σε τυρρανάει τις νύχτες “τι κι αν τα διέλυα όλα και ξανάρχιζα από την αρχή;”
από την αρχή; ποια θα ήταν η αρχή τώρα; η αρχή έχει την μυρωδιά του ανεξερεύνητου και του αδοκίμαστου. κι αυτή τη μυρωδιά την έχεις δοκιμάσει πολλάκις στο παρελθόν. ξέρεις πως θα σε βοηθήσει να αναθαρρέψεις για λίγο αλλά κι αυτή θα ξεθωριάσει με το χρόνο.
ο χρόνος. ναι. το πιο δύσκολο κομμάτι. είναι το μόνο πράγμα που σε κάνει να θες να φιλοσοφήσεις. ξεκινάς, αλλά σύντομα ανακαλύπτεις πως δεν φιλοσοφείς. νοσταλγείς, φίλε μου. νοσταλγείς. κι είναι αυτό το πρώτο σημάδι του πρόωρου θανάτου.
Υποβολή απάντησης